ناز

تموم شب بخیرها و صبح بخیرهای نگفته ت رو بشمُر و بگو! پس نیفتی.

آبکش شدم آبکش، سوراخ سوراخ!

بینی م از شدت سرماخوردگی گرفته بود، فین فین فین.خانوم رهگذری عطرنعنا با کپشن « برای بینی گرفتگی و سرماخوردگی» بهم تجویز کرد و داد. طبق دستور مالیدم پشت لب، قربان خانِم رهگذر بشم که کل بدنم گرفت. از سردرد و دل درد و پا درد بگیر تا سوزش پشت لب و لُپ و صورت و ته تهانی. آبکش شدم از زخم این رهگذرهای زندگیم.

کاش توی دهه ۹۰ میلادی در ایتالیا زندگی میکردم.

اگه ایتالیا بودم بزرگترین گیر زندگیم، کشیدن آخرین قطره های شیک با نی تو کافه سنت ائوستاکیو بود.

پی ام اس یک کاری میکنه که دلت میخواد تمام ظرافت و زنانگی رو ساعت نُه شب بزاری سر کوچه و با صددرصد مردانگی و یه مشت سیبیل به زندگیت ادامه بدی!

ولی یه روزی دو تایی همدیگه رو تصادفی میبینیم و کاش اون روز توی مترو به وقت خلوتی باشه.

«به مامان چیزی نگو» پنج ثانیه بیشتر نیست ولی تو سرمن انگار هزارساله.

بعد انقلاب توئیترمو آش و لاش میکنم!

اسم این عکس زندگی در ایران هستش.

به من نگو این و اون رو بلد نیستی. آدمم، یاد‌ می‌گیرم.

من غُر میزنم پس هنوز زنده ام.

هوا یه طوریه که انگار یکی پتو میکشه روت!

ولی عزیزان به این شکل نمی‌شه ادامه داد، بیاید جمع شیم دسته‌جمعی، بریم یه آدم برفی بسازیم حداقل.

اگر موهات بلند بود، یه تیکه از موهات رو به موهام می‌بافتم. بد سلیقه‌ای دیگه. موهات رو کوتاه می‌کنی.

هزارتایی شدن‌تون یه ور، چجوری نگه‌تون دارم؟

پِتوسم اینقدر بزرگ شده که یاد گرفته هی تو رو صدا می‌زنه.

ولم کنی تا صبح ناله و غُر دارم برات.

نه آشتی میکنم نه قهرو بلدم.