ناز

هرموقع خودمو بدون مسواک زدن انداختم رو تخت، بدون ناراحتم، خیلیم ناراحتم!

نمیدونم یه کاری برام کن، که بفهمم این دل گرفتنم، این کم آوردنم، این ترسیدنم، نفس نفس زدنم، این شکستنم، خاک گرفتنم و دردام برات مهمه.

بیا یه طوری منو تو خیابون ببوس که از خجالت نتونم سرمو از یقه‌ و بغلت درارم.

من حالم بده بیا وَن همسایه رو بدزدیم و از اینجا بریم دیگه برنگردیم.

من حالم بده بیا بریم جلو دَر آسانسور ساختمون، نزاریم بسته شه.

من حالم بده بیا زنگ خونه ها رو بزنیم فرار کنیم.

یه گوشه از زندگیم برای نداشتن یک گربه سفید کوچولو همیشه درد میکنه.

ترجیحا حاضرم با همه دنیا تو جنگ باشم ولی یه ثانیه با خودِکوفتیم جنگ درونی نداشته باشم.

یک خانواده با جبرجغرافیایی ایرانی اینطوریه که فرزندش رو به سلاب میکشه، زجرش میده، تهش که بچه خودکشی کرد میگند نمیدونیم چرا این کارو کرده، این بچه از اولم مشکلی نداشت.

بعد از چاربار پیاز سرخ کردن و سوزوندن حس میکنم پیاز دیگه سرخ نمیشه این منم که یه ساعته دارم سرخ میشم.

ولی متأسفانه مشغول سرخ کردن پیازی قربونت برم.

دلم میخواد در حالی که پیرهن‌ چارخونه گشادشو پوشیدم و موهامو شلخته بستم رو اُپِن بشینم و به تک تک جزئیات حرفاش حتی غیرمهمترین اتفاقات روزش با ذوق گوش کنم.

ولی از همه بیشتر بین آپشن‌های اسنپ، اسنپ بغل لازمه. هرموقع می خواستیم مبدا و مقصد می‌زدیم میومد بغل‌مون میکرد میرفت.

اونجایی‌ام كه نميدونم دارم با زندگیم چيكار ميكنم و جدی اگرم بدونم تغییری در روندش نمیدم.

باید بلندشم و چایی بِه دم کنم تا این جمعه کوفتی بفهمه که بیشتر از این نمیتونه بیشتر از این خسته‌م کنه.

اگه‌اون صحنه‌ای که‌ پستچی‌ درمیزنه‌ خودِ زندگی نیست پس زندگی چیه؟

وقتی هوا تاریک میشه و همه صداها تو سکوت حل میشن، یهو جای‌خالیت دهن وا میکنه و منو میکِشه تو خودش.