ناز

تو خونه‌ای که همیشه چایی‌ش به راه و دَمه خیمه بزن!

من چایی میخورم نه چای، فقط یه تریاکی می فهمه چی میگم.

چرا اسمارتیس حالا؟! چرا پاستیل نه؟ قرمه سبزی چطوره اصلا؟

من هرجای دنیا برم دوباره برمیگردم خونه‌مون برای بوس پنج صُبحی اول هفته‌های مامان رو پیشونیم، لعنتی قرص اسمارتیسه.

ذوق‌نکن اون به همه میگه جانم.

دارم به این فکر می‌کنم که چندتا سنگ ریزه‌ی دیگه باید بیفته تا زیرِ پام خالی بشه و پرت بشم داخل دره.

من واقعاً برای همه چیز خیلی خسته‌ام، برای درس خوندن خسته، برای سرکار رفتن خسته، برای انجام دادن کارای خونه خسته، برای غذا درست کردن خسته، برای ورزش کردن خسته، برای نفس کشیدن خسته، عملاً هیچ کاری رو NMT.

مچتو میشکنم اصلا، که نتونه دست یکی‌دیگه رو بگیره!

عطر دستِ چپت! اگه برگردم عقب اون مُچتو میگیرم تو دستم و با تمام وجودم بو میکشم.

انقد عقبم از زندگی که اگه یکم دیگه جا‌ بمونم دیگه نمیرسم.

بیست‌وچار سی‌وشیش چهل‌وهشت شصت هفتاد‌ودو ساعت سرم رو بازوت کَمِه!

یه طوری همه‌ریختن پی‌وی من عکس دوست‌دختر جدید آرتا رو میخوان که انگار من عاقدشون‌ بودم الله‌اکبر!

یه بکیرم‌جدیدتر پس!

از کات ربکا و آرتا گذشتیم، حالا رسیدیم به دوستدختر جدید آرتا. :)))))))

حیف و کاش و تو رو ازم بگیرن دیگه نمی‌دونم چی باید بگم.

حساس‌شی دهنت سرویسه!

این جمعه از همه جمعه‌ها جمعه‌تر بودا!