ری را 🌱

امید داشتن و امیدواری مقوله ی عجیبی عه تاب آوری و تحمل، از اون عجیب تر عه ما داریم با هر شرایطی خودمون و وفق میدیم و همچنان زندگی میکنیم و تلاش میکنیم برای آینده؛ که خب خود همین اتفاق یعنی امید. امروز فکر میکنی این شیفتی که تو بیمارستان دادی، این چیزی رو که دیدی، این اتفاقی که از سر گذروندی و ... دیگه ته ته اش بوده؛ دیگه سخت تر از این نمیتونه باشه و اگر بیشتر از این باشه دیگه تموم میشی؛ ولی خب ممکنه یه شرایط دشوارتر به وجود بیاد و اون ژن تاب آوری ات رو روشن کنه و بهت این اطمینان رو بده که تو یک انسانی! یک انسان با قدرتی ماورایی که هنوز هم میتونه زندگی کنه و به روزهای بعدش امیدوار باشه! نمیدونم در انتها ممکنه چی پیش بیاد، در انتهای این همه راه پر پیچ و خم، آدمیزاد صیقل خورده و والامقام تر میشه یا ضعیف تر و شکسته تر؟!

الکی اسطوره اسطوره میکنین به خدا اسطوره واقعی امیر آقاست و بس🫄🏼

تو دوران دانشجویی ام، یه بار یه دختری که اونم دانشجو بود، اومد گفت استادمون گفته برم واسه تخت فلان سوند بذارم. من تا حالا سوند نذاشتم واسه بیمار، بلد نیستم، میشه بهم یاد بدی که چکار کنم؟ منم اون موقع ماه های آخر پزشکی ام بود و مثلا فاز گرفته بودم که من الان دیگه همه کاری بلدم و سال بالام و فلان و بهمان (جوون بودم و جوگیر!)؛ گفتم چرا نمیشه؟!، بیا بریم بهت یاد بدم! خلاصه ما رفتیم یه سوند بذاریم و الکی الکی با هم دوست شدیم! یه سوند ما رو به هم وصل کرد، یه سوند... همینقدر عاشقانه! پ.ن: سوند ادراری یا کاتتر ادراری، لوله باریک و توخالی و انعطاف‌پذیری است که برای جمع‌آوری ادرار، درون مثانه قرار داده می‌شود!

کاش دوستام انقدر همشون پراکنده نبودن یکیشون اینور کشور باشه و یکیشون اون سر کشور و اون یکی شون اونور دنیا. کاش انقدر شیفت نبودن تو بیمارستان و درگیر امتحان و زندگی نبودن میتونستم تورلیدر بشم و همشون و جمع کنم و یه هفته بریم سفر! این وضعیتی که انقدر دور افتادم از همشون و ماه هاست خیلی هاشون رو ندیدم، گرچه از عوارض بزرگسالی عه، ولی به شدت غم انگیز و اسف‌بار عه!

من یک بار با صاد (یکی از دوست هام) رفته بودم بیرون ماشین آورده بود همراه خودش سوار ماشین اش شدیم نگفت تو وصل شو موزیک بذار، نگفت چی دوست داری واست بذارم، رفت تو (ری را) و موزیک ها رو به ترتیب پلی کرد... هنوزم یه وقت هایی که موزیک میذارم اینجا منتظرم تا صاد همشون و دانلود کنه و وقتی بعد از مدت ها دوباره دیدمش و سوار ماشینش شدم، واسم پلی کنه:) این میزان توجه کردنِ زیبایی که داشت، همیشه در خاطرم هست و خواهد بود!

من فضای مجازی رو دوست داشتم فکر میکردم خیلی ایده ها میشه ازش گرفت خیلی چیزها رو راحت تر میشه پیدا کرد و دید راحت تر میشه با آدم ها ارتباط گرفت باهاشون حرف زد و و و ... این حس من عه یا بقیه هم اینطورین رو نمیدونم ولی فضای مجازی الان، خصوصا اینستاگرام و توییتر، شبیه یه باتلاق شده، شبیه یه سیاه چاله، شبیه فاضلاب شهری، شبیه لجنزار...! آدم ها داخل این فضا دیگه فکر نمیکنن دیگه همدیگه رو دوست ندارن دیگه با هم حرف نمیزنن فقط دنبال کشتن و قتل عام کردن همدیگه ان؛ به هر دلیلی... دلم میخواد دست دوست هام و چند تا آدم رو بگیرم و در این فاضلاب و ببندم و بیام بیرون!

وقتی زن عموم همچنان اصرار داره که من واسه تخصص برم دندون!

من بیشتر از اینکه دوست هام رو دوست داشته باشم، چطوری دوست شدن و آشنا شدن باهاشون رو دوست دارم هر ماجرایی در نوع خودش جالب و دوست داشتنی و زیباست واقعا برای من! اینکه چطوری یهو سر راه هم قرار گرفتیم و به هم وصل شدیم، اولین دیالوگی که بین ما رد و بدل شد چی بود، اولین بار کی با هم چایی خوردیم، اولین بار کی شماره و آیدی اینستاگرام همدیگه رو گرفتیم و از کی و از کجا صمیمی تر شدیم! هر بار به هر کدومشون فکر میکنم و قند تو دلم آب میشه!

یکی از بیمارهام میگه من این قرص های نوافن رو میخورم، به خاطر کافئین داخلش دیگه خوابم نمیبره.[ کافئین داخل کپسول های نوافن، ۴۰ میلی گرم عه] من واقعا به این آدم ها حسودیم میشه خب چطور ممکنه من بعد قرص کافئین ۲۰۰ میلی گرمی و یه شات اسپرسو، چهار ساعت بگیرم بخوابم؟!

تو فضای مجازی پخش شده که پسر اروین یالوم خودکشی کرده و همه دارن کامنت میگذارن که تو دیگه چرا؟ تو که پدرت فلان بود؟ تو که تراپیست دم دستت بود؟! و ... این حرفشون من و یاد کسایی میندازه که وقتی یه دکتر و میبینن که مثلا مریض شده، میپرسن: عهههه! دکترها هم مگه مریض میشن؟؟!! [همراه با خنده ی شوهر عمه ای]

اینایی که پیام میدن به آی فیلم میگن مختارنامه رو دوباره پخش کنین، جدی ان واقعا؟!

فضای مجازی پر از آدم های تقلیدکار عه یه نفر میاد مینویسه: مرگ بر فلان و فحش به این و اون و روز بعد، یه نفر دیگه میاد همون ها رو واو به واو و بدون تغییر تکرار میکنه، بدون اینکه اصلا یه لحظه با خودش فکر کنه که چرا اصلا مرگ بر فلان؟ چرا فحش به این و اون؟ انگار همه شدن طوطی فقط تکرار میکنن واو به واو عین به عین هیچ ایده ی جدیدی از خودشون ندارن یه متن، یه حرف، یه فحش و تو گوشی شون کپی کردن و اینور و اونور پیست میکنن! و اصلا فکر نمیکنن که این چه حرف و حرکتی عه که من دارم انجام میدم؟! انگار یه عالمه احساس ناشناخته و ناگفته از اینور اونور دارن که گاها با این چیزها خودشون و تخلیه میکنن!

یه روز کاری ایده آل همون روزی بود که دو تا از بیمارهای جوان ام، از مرگی که هیچ کس فکرش رو نمیکرد واقعا اتفاق بیفته، نجات پیدا کردن و من شروع کننده ی این نجات بودم و بعد، باقی بچه ها و پزشک ها و پرستارهای عزیزم...! هر روز کاری ای که شبیه همون روز باشه واسم بهترین و ایده آل ترینه اینکه آدمی، به واسطه ی بخشی از من، از مرگ و درد و رنج دور بشه و خانواده اش، یه نفس راحت بکشن و بگن: خدایا شکرت! ولی روز غیر کاری ایده آلم، ترجیحا یه روز بهاری عه (ترجیحا اردیبهشت یا خرداد)، روزی عه که صبح خیلی زود از خواب بیدار نشم، روز بعدش هم تعطیل رسمی عه و میتونم آف باشم و بیمارستان نرم و اتفاقا تو همون روز تعطیل، برنامه رفتن به تئاتر و تهران گردی یه روزه رو با دوستام چیده باشم. روزی عه که بتونم یه دوست خیلی عزیز رو برای چند ساعتی ببینم و باهاش نهار بخورم و یه گفتگوی عمیق باهاش داشته باشم، چند صفحه از کتابی که تازه خریدم رو بخونم و یه فیلمِ خانوادگی رو خانوادگی ببینم! یه دسته گل (به جز رز) بخرم و بیارم خونه. تو یخچالمون نون خامه ای تازه داشته باشیم و روی گاز، چای با طعم میخک! واسه شام لازانیا درست کنم با پنیر فراوون! آخر شب، تو خیابون های شهر بریم دور دور، یه نم بارون زده باشه و کف خیابون یه مقدار خیس شده باشه و وقتی پنجره ماشین پایین عه، بوی بارون بیاد و عصب های بویایی ام رو قلقلک بده! موزیک تو ماشین در حال پخش باشه؛ آرمان گرشاسبی، وصال، ابی، گوگوش...، اولین بستنی اینور سال مون رو بخوریم و دوباره برگردیم خونه. و من دوباره کتاب بخونم و شب، دیر وقت بخوابم. همین!

روز ایده‌آل شما چجوریه؟ یه روز کاری و یک روز استراحت رو بگو

من چه تو شهر خودم و چه شهرهای دیگه که واسه سفر یا درس خوندن میرم، زیاد گم و گور میشم؛ چون واقعا هیچی از مسیریابی حالیم نیست! و خب طبیعتا آدم وقتی گم میشه و هیچ آدرسی بلد نیست، اضطراب میگیره من اینجور وقت ها چکار میکنم؟ میرم و یه بیمارستان پیدا میکنم و میرم داخلش! و بعد دیگه هیچ نگرانی ای ندارم و با کمال آرامش میتونم بشینم و بفهمم کجام و اصلا چطوری باید مسیرم رو پیدا کنم! انگار خونه ام عه مثلا، به آرامش میرسم وقتی یه بیمارستان میبینم سر راهم!!!

تو یه قسمت از اخلاق پزشکی میگه وقتی بیمار در مراحل پیشرفته بیماری و سرطان قرار داره و داره به خاطر دردش عذاب میکشه و از شما میخواد تا با مرگ خودخواسته به زندگیش پایان بدین (اوتانازی)؛ شما حق این کار و ندارین، فقط میتونین داروهاش رو قطع کنین و واسش مسکن های قوی و شبه مخدر تجویز کنین تا کمتر درد بکشه تو اون روزهای آخر عمرش! و همیشه این واسم سوال بوده که خب چرا نباید تو همچین موقعیت هایی قانونی چیزی شبیه به اوتانازی وجود داشته باشه؟ همینجور هر روز و هر روز مخدر به بیمار طفلی تزریق کنیم که دردش کم بشه و منتظر بمونیم تا بمیره؟ چه کار مسخره و بیهوده ایه واقعا؟!

به من بگو صبح زود بلند شو برو سرکار بلند شو درس بخون بلند شو برو ورزش اصلا بگو صبح زود بلند شو تا کامروا بشی! عمرا اگه بلند شم عمرااااا یعنی به خاطر اینکه صبح زود از خواب بیدار شدم و تلویزیون و روشن کردم، نباید میبردین بازی رو؟!