مجلهٔ عسل طعم تلخ دارد.

هر کی ازم می‌پرسه «چرا ناراحتی و چی‌ شده؟» می‌گم «نمی‌دونم.» چون آخه نمی‌دونم! خیلی دارم سعی می‌کنم بفهمم ولی نمی‌دونم.

زندگیم.

اهدافم برای تمام این سال‌ها نکشتن خودم و دیگران بود ولی امسال؟ اون صندلی رو تو صورتش پرت می‌کنیم. خشونت رو ترجیح می‌دیم و آب بیشتری می‌نوشیم.💕

همه ورژن‌هامو میتونم تحمل کنم به جزء ورژن تنبلم؛ ازش متنفرم، متنفر.

با این وضعیت نه‌تنها خونه نمی‌خوام بلکه می‌خوام مهاجرت کنم(به اون دنیا)

چرا ایران اینجوریه

ببخشید وضعیت رهن خونه چرا همچینه

علاقه زیادی به آزار دادن خودم دارم و فکر می‌کنم لیاقت هیچگونه خوشحالی رو ندارم. بعضی وقتا فکر می‌کنم شاید در زندگی قبلی یک نفر رو کشتم که الان توی این زندگی اینهمه guilt همراهمه. خیلی دوست دارم حتی وقتی یکم اوضاع آرومه بزنم همه چیزو خراب کنم. اصلا انگار کشش دارم به خودویرانی if it makes any sense. دوست دارم هرچیز خوبی که بهم می‌رسه رو بزنم نابود کنم و اصلا نمی‌دونم چرا.