A GOD MEME

واقعا این آهنگ در کمتر از ۲ دقیقه عمیق ترین مفاهیم انسانی رو به نمایش میذاره ابتدا غرور و تکبر انسانی رو نشون میده؛ حسی که همه ما کم و بیش داریم و گاه به مرز خودشیفتگی میرسه؛ اما بعد در طول این ملودی غمگین، به تنهایی عمیق انسانی و غم نهفته در اون می پردازه و تلاشی که انسان برای رهایی از اون انجام میده و به فناناپذیری، چالش همیشگی عمر کوتاه آدمی که فلاسفه و ادیان، شعرا و عرفان رو به خودش مشغول کرده در طول این سناریو، مشاهده میکنیم کسی که خودش رو خدا میدونست؛ اذعان می‌کنه که صرفاً بچه باباشه؛ به خاطر حرف هایی که خواسته و ناخواسته دیگران رو رنجونده عذرخواهی میکنه و از صمیم قلب آرزو میکنه که آدم هایی باشن که این خلأ همیشگی تنهایی اش رو پر کنن در نهایت گوینده به حیرت فلسفی میرسه؛ به اینکه این اندیشه ها، این احساسات، این گفتارها از کجا نشأت میگیرن؟! چی میشه که انسان از اون نقطه به این نقطه میرسه؟! ردپای حرف هایی که گوینده در انتها میزنه رو میشه در گفتار اندیشمندانی چون دکارت و مولانا مشاهده کرد آوای شب #ارسالی