𝗣𝗲𝗿𝘀𝗶𝗮𝗻𝗮 𝗟𝗚𝗕𝗧

چه سود از این جهان، که تو را از من جدا کرد؟ فلک، به یک نفس، خانهٔ امید مرا فنا کرد. تو در سکوتِ مرگ، آرام خفته‌ای در آغوشم، ولی زمان، تمامِ جانِ عاشقم را مبتلا کرد. هنوز بوی نفس‌های تو در این سینه می‌پیچد، هنوز یادِ نگاهت، چشمِ شب را با صفا کرد. بغل گرفتمت، انگار آخرین پناهِ دنیا را، دریغ، مرگ میانِ عشق، دیواری بنا کرد. کسی ندید چگونه جان ز جانِ من جدا می‌شد، کسی نفهمید این غم، با دلم چه ماجرا کرد. اگر بهشت، نشانی از حضورِ تو نداشته باشد، مرا چه حاجتِ فردوس، که هجرانت مرا کفّا کرد. نپرس از من چرا هر شب، کنارِ عکس تو گریَم، که اشک، تنها زبانِ عاشقی‌ست کز وفا کرد. بخواب، ای جانِ شیرینم، بخواب آرام، ای همدم، که بعدِ تو، نفس هم با دلم راهِ جفا کرد. مرا در این جهان، جز خاطراتت هیچ‌کس نَشناخت؛ تو رفتی و غمت، نامِ مرا هم‌زادِ غم‌ها کرد. اگر روزی خدا از عشقِ من پرسید، خواهم گفت: «من او را تا نفسِ آخر بغل کردم... و مرگ، او را از آغوشم جدا کرد.» حضرت آیت الله سقراط. @Familynewws