ابرکِ اُمـید☁

‏girl to girl: یه مردی سر راهت قرار میگیره که تایپت نیست ولی باهات درست رفتار میکنه و پیگیرته. خیلی خیلی مهمه که ریجکتش کنی و بگذری.

مگه چند بار زندگی میکنم که بخوام خودم رو به شما ثابت کنم، عزیزم من آدم بدیم، از من فاصله بگیرید، من دیگه نه دنبال تاییدم نه توضیح.

مگر انسان چقدر باید بشکند تا دیگر قابل شکستن نباشد؟

‏درحالی که قلبت میخواد از سینه بیرون بزنه وانمود میکنی هیچ‌چیز تکونت نداده؛ چون یک زن قوی همین کار رو میکنه.

مادربزرگم همیشه می‌گه: «حتی گریه کردن هم حوصله می‌خواد.» راستش وضعیت جوریه که حتی حوصله گریه کردن هم نیست.

از یه جایی به بعد ترجیح میدم تنها باشم تا بخوام رفتار درست رو به کسی یاد بدم.

آدم toxic بارها عذرخواهی می‌کنه، اما رفتارش تغییر نمیکنه.

عاشق دیدن جهش‌های مثبت آدما بعد از خروج از یه رابطه جدی‌ام. اینایی که از غم، یهو یه سکوی پرتاب می‌سازن. مهاجرت می‌کنن. بیزینس استارت می‌زنن. درس می‌خونن. باشگاه می‌رن. جدی لذت می‌برم از تماشای تبدیل رنج به عزم.

🤍

ناراحتم. مگه خوشگل‌ها قرار نبود فقط برقصن؟

‏یه ثانیه پر از عشق و محبتم، میتونم آسفالت رو بغل کنم و به سنگ‌ریزه‌ها عشق بورزم و یه ثانیه هم لعنت به انسان‌ها و هرچیزی که شبیه اون‌هاست.💆🏻‍♀️

‏تو قبولش کردی ولی هنوز غمگینت می‌کنه.