Lisztomania

سرکوب از خیابان شروع نمی‌شود از جایی تاریک‌تر آغاز می‌شود از اتاق‌هایی که در آن نقاب‌ها اندازه گرفته می‌شوند و مرگ، پیش از ریختن خون مشروعیت می‌گیرد اعتراض هر جا که سر برآورد با شلیک خاموش نمی‌شود در سکوت خفه می‌شود در اطاعت حل می‌شود در ترسی که لایه‌لایه بر روح می‌نشیند و آن را از درون می‌پوساند دست‌هایی که می‌کشند تنها نیستند دست‌هایی که عادت کرده‌اند کنارشان ایستاده‌اند قدرت زرهی براق بر تن می‌کند گناه را چون مدال می‌آویزد و پشت دیوارهای بلندِ خود مرگ را تزئین می‌کند اما در قلب این استحکام در پشت این همه آهن و سنگ چیزی نمی‌تپد فقط خلأیی سرد که نامش را نظم گذاشته‌اند