جهان چگونه کار می کند؟

دانشمندان می گویند که رابطه جنسی از سلامت مغز در افراد مسن محافظت می کند رابطه جنسی بخشی طبیعی، معمول و لذت بخش از زندگی انسان است، اما تاثیر آن بر سلامت مغز به طور شگفت انگیزی مورد مطالعه قرار نگرفته است. یک مطالعه طولی در مورد زندگی، تمایلات جنسی و تیزبینی ذهنی در ایالات متحده نشان داده است که فعالیت جنسی در افراد مسن که در خانه های سالمندان زندگی نمی کنند، با عملکرد شناختی بهتر آنها در آینده مرتبط است. این مجموعه داده ها شامل اطلاعاتی در مورد تعداد دفعات رابطه جنسی داوطلبانه و شریکی (نه لزوماً آمیزش جنسی)، میزان لذتی که از آن رابطه جنسی می‌برند (ارگاسم یا عدم آن) و میزان رضایت عاطفی آنها از روابط جنسی خود را شامل می‌شود. عملکرد شناختی شرکت کنندگان از طریق یک فرآیند نمره دهی رسمی تعیین شد که جنبه های توجه، حافظه، زبان، تفکر مفهومی، محاسبات و جهت گیری را در نظر می گیرد. جامعه شناسان شانون شینا از کالج هوپ و لیوب از دانشگاه پردو، هنگام تجزیه و تحلیل داده های مطالعه، دریافتند که رابطه جنسی با سلامت مغز بهتر در تمام گروه های سنی مرتبط است. در میان افراد ۷۵ تا ۹۰ ساله، فراوانی رابطه جنسی کلیدی به نظر می رسد. مشخص شد که این گروه پنج سال بعد اگر در حال حاضر حداقل یک بار در هفته رابطه جنسی داشتند، عملکرد شناختی بهتری داشتند. از سوی دیگر، برای بزرگسالان ۶۲ تا ۷۴ ساله، مهم‌ترین عامل برای سلامت مغز در آینده، کیفیت رابطه جنسی از نظر جسمی و عاطفی بود. شینا و لویب پیشنهاد می‌کنند: همان‌طور که در نمونه ما مشاهده شد، ارتقای کیفیت جنسی در میان زوج‌های مسن‌تر ممکن است راهی برای مبارزه با وقفه‌هایی باشد که افراد پیش‌بینی می‌کنند با افزایش سن به وجود بیاید، و این احساسات کیفیت جنسی ممکن است در سلامتی شناختی آنها در آینده ظاهر شود. تحقیقات نشان داده است که رابطه جنسی می تواند مزایای سلامت روانی و جسمی، از جمله بهبود سلامت قلبی عروقی، کاهش پریشانی، و بهبود شادی و رفاه داشته باشد، تاثیر آن بر سلامت مغز پیر تا حد زیادی ناشناخته است. در مطالعات متعددی متوجه شده اند که تنهایی و انزوای اجتماعی با زوال شناختی در زندگی بعدی مرتبط است. با این حال، این تحلیل ها اغلب یکی از صمیمی ترین انواع فعالیت های اجتماعی را در نظر نمی گیرند: رابطه جنسی. علاوه بر این، برخی از کارشناسان فکر می کنند که «فقدان فعالیت اجتماعی پیامد زوال شناختی است و نه علت آن.» با این وجود، مدل‌هایی که شینا و لیوب در مطالعه خود اجرا کردند، نشان می‌دهد که ارتباط بین جنسیت و سلامت شناختی به هر دو سمت نمی‌رود. به عبارت دیگر، آنها دریافتند که شناخت بهتر، فعالیت جنسی را پنج سال بعد پیش بینی نمی کند. شینا به اریک دبلیو دُلان در PsyPost توضیح می‌دهد: تعجب‌آور بود که هیچ نتیجه قابل‌توجهی در ارتباط عملکرد شناختی با فعالیت جنسی یا کیفیت جنسی پنج سال بعد وجود نداشت. "در حالی که ممکن است به نظر برسد که عملکرد شناختی ممکن است با تمایلات جنسی مرتبط باشد، ما واقعاً شاهدی برای آن نمی‌بینیم، حتی زمانی که بر گروه‌های سنی و جنسیتی مختلف تمرکز کردیم." یافته‌ها نشان می‌دهد که حداقل برخی از انواع فعالیت‌های اجتماعی واقعاً ممکن است نقش محافظتی در برابر زوال شناختی داشته باشند، اگرچه تحقیقات بیشتری در میان گروه‌های بزرگتر و در دوره‌های زمانی طولانی‌تر مورد نیاز است. جالب توجه است، در حالی که سلامت شناختی مردان مسن‌تر با لذت جسمانی بالا در مطالعه حاضر مرتبط بود، این ارتباط در شرکت‌کنندگان زن مسن‌تر مشاهده نشد. با این حال، هیچ تفاوت دیگری مشاهده نشد. نژاد، قومیت، سطح تحصیلات، وضعیت تاهل و سلامت جسمی و روانی نیز به نظر نمی‌رسد عوامل مؤثری باشند. شینا و لوئیب چندین توضیح برای نتایج خود ارائه کرده اند؛ اول، رابطه جنسی اغلب شامل ورزش بدنی می شود، به این معنی که بهبود عملکرد شناختی ممکن است به دلیل بهبود سلامت قلبی عروقی باشد، که به نوبه خود می تواند جریان خون به مغز را افزایش دهد و التهاب را کاهش دهد. سکس همچنین برای کاهش استرس شناخته شده است و تصور می شود استرس از رشد نورون ها در برخی از قسمت های مرتبط با حافظه در مغز جلوگیری می کند. در نهایت، رابطه جنسی ممکن است عملکرد شناختی را از طریق ترشح دوپامین، که یک انتقال دهنده عصبی مرتبط با بهبود حافظه است، بهبود بخشد. محققان می گویند: یافته های ما به ایجاد یک درک چند وجهی از سالمندی سالم کمک می کند و با اقدامات بالینی و تصمیمات سیاستی در مورد سلامت شناختی صحبت می کند، و به ویژه اینکه چگونه ممکن است با زندگی جنسی مرتبط باشد، موضوعی که اغلب برای افراد مسن نادیده گرفته می شود. این مطالعه در مجله تحقیقات جنسی منتشر شد. ترجمه:یاس https://www.sciencealert.com/sex-appears-to-protect-brain-health-in-older-adults-scientists-say «Channel of Science is for all»

کنفرانس: تفکر علمی و نتایج اجتماعی آن سخنران:  مهندس علی هادیان (نویسنده و مترجم علمی) زمان:  پنجشنبه ۲۰ مهر  ساعت ۲۱ به وقت ایران    مکان برگزاری: گروه تلگرام علم و فلسفه علم لینک گروه: https://t.me/+TTM-tJ5WrVExZGNk

تاثیر مخرب ChatGPT روی تولید محتوای علمی. پژوهشگران با استفاده از ابزارهای تولید متن مبتنی بر هوش مصنوعی مانند ChatGPT می‌تونن سرعت نگارش مقالات علمی را افزایش بدهند. با وجود افزایش استفاده از این تکنولوژی‌ها احتمال تولید مقالات با کیفیت پایین و یا حتی جعلی ،بیشتر می شودو برخی از ناشران نگران تولید محتوای جعلی و افزایش تعداد مقالات نادرست هستند. برخی ناشران به دنبال راه‌حل‌هایی برای شناسایی متن‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی هستند. توسعه‌دهندگان نیز در حال کار بر روی علامت‌گذاری (watermarking) خروجی‌های تولید شده توسط مدل‌های زبانی هستند تا این متن‌ها قابل شناسایی باشند. همچنین امیدوارند که مقامات قانونی افشای اطلاعات یا علامت‌گذاری برای مدل‌های زبانی راالزامی کنند و حذف watermarking غیرقانونی اعلام شود . سحر موحد منبع «Channel of Science is for all»

نورون‌ها تنها سلول‌هایی نیستند که در تشکیل خاطرات نقش دارند. پژوهش جدیدی نشان داده است سلول‌های سازنده عروق خونی با نورون‌ها همکاری می‌کنند تا در مغز موش خاطرات طولانی‌مدت را ایجاد کنند. نورون‌ها (سلول‌های مغزی که مسئول انتقال پیام‌های الکتریکی و شیمیایی هستند)، از مدت‌ها پیش به‌عنوان بازیگران کلیدی در تشکیل حافظه درنظر گرفته می‌شوند، اما پژوهش جدیدی روی جوندگان نشان می‌دهد این سلول‌ها ممکن است همکار مهمی داشته باشند. سلول‌های همکار نورون‌ها «پری‌سیت» نامیده می‌شوند و در دیواره مویرگ‌های خونی مغز وجود دارند. پری‌سیت‌ها برای تنظیم جریان خون در مغز، تشکیل عروق خونی، کنترل ورود سلول‌های ایمنی به سیستم عصبی مرکزی و تشکیل و حفظ سد خونی‌مغزی بسیار مهم هستند. سد خونی‌مغزی لایه سلولی نازکی است که فقط به مولکول‌های انتخابی اجازه حرکت بین مغز و خون را می‌دهد. براساس مطالعه‌ای که در مجله‌ی Neuron منتشر شده است، پری‌سیت‌ها علاوه بر وظایف یادشده با نورون‌ها نیز در راستای تشکیل و ذخیره خاطرات طولانی‌مدت همکاری می‌کنند. کریستینا آلبرینی، نویسنده ارشد مطالعه گفت: «اکنون درک محکم‌تری از مکانیسم‌های سلولی داریم که به تشکیل و ذخیره خاطرات کمک می‌کنند. درک همکاری میان انواع مختلف سلول‌ها به ما در توسعه درمان‌هایی برای بیماری‌های مرتبط با حافظه کمک می‌کند.» در مطالعه جدید، پژوهشگران پروتئینی به نام IGF2 یا فاکتور رشد شبه انسولین ۲ را بررسی کردند که تولید آن پس از یادگیری در هیپوکامپ افزایش پیدا می‌کند (هیپوکامپ ناحیه کلیدی مغز برای ایجاد حافظه طولانی‌مدت است). برای مثال، پس از اینکه حیوان یاد می‌گیرد از سناریوهایی بترسد که با شوک الکتریکی خفیف به پای او همراه است، میزان IGF2 افزایش پیدا می‌کند. پژوهشگران دریافتند که در موش‌ها، پری‌سیت‌ها بیشتر IGF2 را در هیپوکامپ تولید می‌کنند. به‌نظر می‌رسید فعالیت نورون‌های اطراف موجب تحریک تولید IGF2 توسط پری‌سیت‌ها می‌شد. هنوز مطمئن نیستیم که پری‌سیت‌های مجاور چگونه فعال می‌شوند، اما به‌نظر می‌رسد نورون‌ها موجب آغاز فرایند تشکیل حافظه می‌شوند. در آزمایش‌های دیگر، پژوهشگران از تولید IGF2 توسط پری‌سیت‌ها ممانعت کردند. این امر نه‌تنها از ایجاد خاطرات طولانی‌مدت در جوندگان ممانعت کرد، بلکه مانع از عمل ژن‌هایی شد که به‌طور معمول در جریان تشکیل حافظه در نورون‌ها فعال می‌شوند. روی‌هم‌رفته، آزمایش‌ها نشان می‌دهد برای اینکه نورون‌ها حافظه درازمدت تشکیل دهند، نیاز است پری‌سیت‌ها IGF2 تولید کنند. نویسندگان قصد دارند در آینده به بررسی این موضوع بپردازند که آیا IGF2 با سایر انواع سلول‌ها در مغز تعامل دارد و اینکه آیا همکاری‌های مشابهی بین نورون‌ها و پری‌سیت‌ها در نواحی دیگر مغز اتفاق می‌افتد. سحر موحد منبع «Channel of Science is for all»

در سال ۲۰۰۹ یک ستاره بزرگ به طور ناگهانی روشن و سپس ناپدید شد که علت آن مشخص نبود. مطالعات جدید با استفاده از داده‌های تلسکوپ فضایی جیمز وب، منبع نور مادون قرمز روشنی را در محل ستاره نشان می‌دهد. این نور احتمالا ناشی از مواد پرتاب شده از ستاره در هنگام روشن شدن سریع آن است. سه شیء باقی‌مانده دیگر نیز شناسایی شده‌اند که نشان می‌دهد این پدیده احتمالا ناشی از ادغام دو ستاره بوده است. این یافته‌ها در درک مراحل تبدیل ستارگان به سیاهچاله بسیار مفید خواهد بود. منبع:sciencealert این مقاله در Universe Today منتشر شده است. می‌توانید مقاله اصلی را بخوانید. «Channel of Science is for all»

قدیمی ترین ردپای انسان در آمریکای شمالی حداقل 21500 سال قدمت دارد. تحقیقات جدید تایید کرده است که رد پا‌های پراکنده در سراسر بیابان کنونی نیومکزیکو کمتر از 21500 سال پیش توسط انسان به جا گذاشته شده. قدمت این جاهای پا در وایت سندز نیومکزیکو در سال 2021 آشکار شد، که با حیرت و تردید مواجه شد. اکنون، تیمی شامل برخی از دانشمندان دیگر، تاریخ‌گذاری دقیق‌تری را انجام داده‌اند که نتیجه بحث‌برانگیز پیشین را تأیید می‌کند. پس احتمال دارد که انسان‌ها در واقع در آمریکای شمالی در طول آخرین حداکثر یخبندان حضور داشته باشند. جف پیگاتی -زمین‌شناسی از سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده (USGS)- توضیح می‌دهد: «واکنش فوری در برخی محافل جامعه باستان‌شناسی این بود که دقت تاریخ‌گذاری ما برای این ادعای عجیب حضور انسان‌ها در آمریکای شمالی در طول آخرین حداکثر یخبندان حضور داشتند، کافی نبوده.اما روش هدفمند ما در این تحقیق فعلی واقعا نتیجه داد.» تعیین قدمت ردپا‌ها بین 21000 تا 23000 سال پیش  بر اساس قدمت رادیوکربن دانه‌های یک گیاه آبزی به نام Ruppia cirrhosa – چمن مارپیچی – بود که در آثار فسیل شده یافت شد. از آنجایی که C-14 با سرعت مشخصی به کربن پایدار تجزیه می‌شود، دانشمندان می‌توانند با تعیین نسبت C-14 به کربن پایدار در یک نمونه، سن آن را مشخص کنند. یافته‌های این تیم در سال 2021 به دلیل ماهیت آبی گیاهی که آن‌ها یافته‌های خود را بر اساس آن پایه‌گذاری کردند، مورد تردید قرار گرفت. چرا که آب می‌تواند یک مخزن کربن باشد، به این معنی که گیاهان می‌توانند کربن محلول را از آب در طول زندگی خود جذب کنند، و این تصور را ایجاد می‌کند که مواد گیاهی تاریخ‌گذاری شده بسیار قدیمی‌تر از آنچه هست هستند. کاتلین اسپرینگر زمین‌شناس از USGS که در این تحقیق همکاری می‌کرد، می‌گوید: «ما به دوران اولیه خود و همچنین شواهد قوی زمین‌شناسی، هیدرولوژیکی و چینه‌شناسی اطمینان داشتیم، اما می‌دانستیم که کنترل زمانی مستقل حیاتی است». این تیم گرده‌های مخروطیان را از همان لایه زمین‌شناسی دانه‌های علف خندق جمع‌آوری کردند که احتمالاً در همان زمان رسوب کرده بود.مخروطی‌ها زمینی هستند، به این معنی که هر کربن آنها مشمول حاشیه خطای مشابه کربن آبزی نیست. پژهشگران حدود 75000 دانه گرده را جدا کرد و تاریخ‌گذاری رادیوکربنی را انجام داد. آن‌ها همچنین نوع متفاوتی از تاریخ‌گذاری روی کوارتز یافت شده در لایه‌های ردپایی انجام دادند. لومینسانس با تحریک نوری یک تکنیک تاریخ‌یابی است که به دانشمندان اجازه می‌دهد تا تعیین کنند که یک نمونه معدنی آخرین بار چه مدت در معرض نور خورشید قرار گرفته است. هر دو نتیجه کاملاً با یافته‌های قبلی مطابقت داشتند. سم گرده مخروطیان بین 22600 تا 23400 سال پیش متغیر بود و کوارتز آخرین بار حدود 21500 سال پیش در معرض نور خورشید بود. تعیین سم چمن خندق هم سن مشابه را تایید کرد. پس شواهد قوی زمین‌شناسی، هیدرولوژیکی و چینه‌شناسی، بی‌تردید از این نتیجه‌گیری حمایت می‌کند که انسان‌ها در طول آخرین حداکثر یخبندان در آمریکای شمالی حضور داشته‌اند. سحر موحد منبع «Channel of Science is for all»

- 💻 - الزام فنی عدم وجود فونت در رمزگذاری در حوزه علوم کامپیوتر و فناوری اطلاعات شخص با تعامل شگفت انگیز بین رمزگذاری کاراکترها و فونت ها مواجه می شود در حالی که فونت ها برای ارائه محتوای متنی به شیوه ای جذاب از نظر بصری ضروری هستند، آنها به طور مستقیم در کدگذاری گنجانده نمی شوند. سیستم‌های محاسباتی مدرن برای نمایش محتوای متنی، تسهیل وظایفی مانند ذخیره‌سازی، انتقال و پردازش، بر طرح‌های رمزگذاری تکیه می‌کنند. رمزگذاری ها در هسته خود نگاشت های ریاضی هستند که مقادیر عددی منحصر به فردی را به کاراکترها اختصاص می دهند. در مقابل، فونت ها جنبه های بصری متن، از جمله استایل ها، شکل ها و اندازه ها را در بر می گیرند. رمزگذاری کاراکترها نقش مهمی در تبادل اطلاعات دیجیتال دارند، آنها رایانه ها را قادر می سازند تا متن را از طریق نمایش های استاندارد شده درک و پردازش کنند. رمزگذاری ها پلی بین داده های متنی خام و سیستم های باینری مورد استفاده توسط ماشین ها ایجاد می کنند و عملیات هایی مانند جستجو و مقایسه را تسهیل می کنند. فونت ها به عنوان بازنمایی بصری کاراکترها عمل می کنند، اما ذاتاً به داده های رمزگذاری شده مرتبط نیستند، کدگذاری ها بر نمایش انتزاعی کاراکترها به عنوان مقادیر عددی، جدا از ظاهر آنها در هر فونت خاص تمرکز می کنند. این انتزاع امکان انعطاف پذیری را فراهم می کند و استفاده از فونت ها، سبک ها و اندازه های مختلف را بدون تغییر محتوای رمزگذاری شده ممکن می سازد. رمزگذاری ها از تبادل اطلاعات متنی در سیستم ها، پلتفرم ها و برنامه های نرم افزاری مختلف پشتیبانی می کنند. جداسازی فونت ها از کدگذاری ها، قابلیت همکاری و سازگاری جهانی را تضمین می کند. با انتقال متن رمزگذاری شده مستقل از اطلاعات فونت، دستگاه ها و نرم افزارهای مختلف می توانند فونت های موجود خود را در حین رندر اعمال کنند و نمایش یکنواخت را در محیط های مختلف ممکن می سازند. هدف کدگذاری ها به حداکثر رساندن کارایی ذخیره سازی و پردازش داده ها است. با حذف اطلاعات فونت، رمزگذاری ها می توانند کاراکترها را با استفاده از بیت های کمتر، بهینه سازی استفاده از حافظه و کاهش سربار محاسباتی در طول عملیاتی مانند مرتب سازی، جستجو و نمایه سازی نشان دهند. ذخیره اطلاعات فونت در کدگذاری ها باعث افزایش اندازه داده ها می شود و مانع انتقال و ذخیره سازی کارآمد داده می شود. جداسازی فونت ها از رمزگذاری ها به کاربران این امکان را می دهد که نمایش بصری متن را بر اساس ترجیحات خود سفارشی کنند. افراد می‌توانند فونت‌ها، اندازه‌ها و سبک‌های متفاوتی را برای محتوای رمزگذاری‌شده یکسان انتخاب کنند، و ضمن حفظ یکپارچگی داده‌های اساسی، تجربیات ذهنی کاربر را افزایش دهند. سیستم های محاسباتی مدرن انتخاب فونت ها و رابط ها را در اختیار کاربران قرار می دهند. جداسازی فونت ها از رمزگذاری ها تضمین می کند که نرم افزار و سیستم عامل می توانند مستقل از پلتفرم باقی بمانند. پلتفرم‌های مختلف می‌توانند از کتابخانه‌های فونت بومی خود برای رندر کردن متن استفاده کنند و ارائه یکنواخت را در دستگاه‌ها و پیکربندی‌های مختلف تضمین کنند. در نتیجه عدم وجود فونت در کدگذاری ها یک انتخاب طراحی با دقت در نظر گرفته شده است که نمایش کارآمد، ذخیره سازی و پردازش داده های متنی را در بسیاری از پلتفرم ها و دستگاه ها امکان پذیر می کند. رمزگذاری ها نمایش انتزاعی کاراکترها را مدیریت می کنند، در حالی که فونت ها مسئولیت ارائه بصری خود را بر عهده می گیرند. این جداسازی تعادل بهینه انعطاف پذیری، قابلیت همکاری و کارایی را در حوزه سیستم های ارتباطی دیجیتال فراهم می کند. با درک و درک نقش رمزگذاری‌ها و فونت‌ها، می‌توانیم از قدرت ترکیبی آنها برای انتقال و ارائه مؤثر محتوای متنی در عصر دیجیتال استفاده کنیم. #Aria_S «Channel Science is for all»

- 💻 - آغاز دنیای باینری منشا ایده باینری ها و کدنویسی به زمان اوج انقلاب صنعتی برمی‌گردد که در آن زمان از تکنیک خاصی به نام کارت پانچ برای فرمان دادن به وسایل نساجی استفاده می‌کردند، با ایجاد تعدادی قسمت سوراخ و قسمت های سالم بر روی کارت پانچ به سیستم مکانیکی بافتنی دستور دوخت یا استاپ کردن داده می‌شد به قولی هر سوراخ معادل 1 یا true و دستور صحیح بود و هرجایی که سوراخ نبود خاموش و معادل 0 یا false بود و دستوری به ماشین نمیداد. این تکنیک ها با استفاده از دانش جبر بولی خلق شدند که 1 را معادل روشن شدن یک سیستم و 0 را فاقد ارزش و معنا دانسته و بدون ترجمه کردن از آن می‌گذرد.در زبان های برنامه نویسی امروزی هم متغییر bool مخفف شده ای از نام جورج بول ریاضیدان انگلیسی بود که تکنیک جبر بولین را ابداع کرد. بعد ها این کارت پانچ ها با حکم ۰و۱ در کامپیوتر ها هم استفاده شدند اما مشکل طولانی بودن انجام و احتمال بالای اشتباه بود و باید به شکلی آنرا اصلاح می‌کردند. هر cpu در حقیقتت از فوتولیتوگرافی لیزری روی یک ورقه سیلیکونی بوجود می‌آید که بعد میکروچیپ هارا به شکل PCB پیکربندی و قالب بندی می‌کنند این ترانزیستور ها می‌توانند جریان الکتریکی را به کامپیوتر به شکل بسیار دقیقی تعیین کنند اگرچه به علت تونل زنی کوانتومی برخی از الکترون ها از ترانزیستور های بسیار ریز رد می‌شوند و یکی از بزرگترین چالش مهندسی دنیاست اما هر cpu ریجستر هایی دارد که باعث خلق زبان برنامه نویسی بسیار کارآمدتری به نام اسمبلی شد. اسمبلی سطح پایین و بسیار دشوار و نیازمند است درک عمیقی از مفاهیم کامیپوتر باشید که آنرا اجرایی کنید و اسمبلی ها با اسمبلر به کد های باینری تبدیل می‌شوند و به شکلی کوتاه تر و قابل درک تر نسبت به ۰و۱ مهندسان می‌توانند دستورات لازم را به کامپیوتر بدهند و همه اینها در ریجستر های x86 اینتل نهفته است. با گذشت زمان زبان های تعاملی تر با زبان انگلیسی یا زبان های سطح بالا خلق شدند که یادگیری و اجرای آنها کمی طولانی تر از اسمبلی اما بسیار راحت تر و کم خطا تر از آن بود و با دو روش کامپایلر ( تبدیل ناگهانی کدها به اسمبلی ) و اینترپرتر( تبدیل خط به خط کدها به اسمبلی ) شکل گرفتند و دنیای دیجیتالی امروز را کامل تر کردند #Aria_S «Channel Science is for all»

ذرات کوچک «نقطه کوانتومی» برنده جایزه نوبل شیمی شدند مونگی باوندی، لوئیس بروس و الکسی اکیموف این جایزه را برای کارشان بر روی نانوذرات درخشانی که در زمینه‌هایی از الکترونیک تا جراحی استفاده می‌شوند، دریافت می‌کنند. جایزه نوبل شیمی به سه دانشمند که در توسعه آنچه به «نقاط کوانتومی» معروف است نقش داشته‌اند اعطا شده است. در تلویزیون‌های جدید «کیوال‌ای‌دی» کریستال‌های ریزی وجود دارد که ذرات نانو در آنها تصویر را رنگی می‌کند. از این کریستال‌ها همچنین به هنگام تصویربرداری پزشکی برای راهنمایی جراحان، در هدف‌گیری بهتر داروهای سرطان و ساخت صفحات خورشیدی استفاده می‌شود. این جایزه ۸۲۴ هزار پوندی میان مونگی جی. باوِندی، لوئیس ای. بروس و الکسی آی. اِکیمُف تقسیم خواهد شد. منبع فیزیکدانانی که لیزرهای فوق سریع «آتوثانیه» ساخته اند برنده جایزه نوبل شدند پیر آگوستینی، فرنک کراوس و آن لهویلیر برای پالس های نور بسیار کوتاه که امکان مطالعه دقیق الکترون ها را فراهم کرده است، جایزه دریافت کردند. فیزیک آتوثانیه به دانشمندان این امکان را می‌دهد که به کوچکترین ذرات در کوتاه‌ترین زمان‌ها نگاه کنند (یک آتوثانیه یک کوئنتیلیوم ثانیه یا یک میلیاردم نانوثانیه است). برندگان روش هایی را ابداع کردند که این پالس های لیزری فوق سریع را تولید می کنند که می توانند برای مطالعه دنیای ما در کوچکترین مقیاس ها مورد استفاده قرار گیرند و در شیمی، زیست شناسی و فیزیک کاربرد داشته باشند. سحر موحد منبع «Channel of Science is for all»

- داروین در فلاسک - پویایی تکاملی زیست محیطی. به عبارت دیگر؛ تعامل بین مولکول ها و محیط که امکان تکامل داروینی را فراهم می کند. بقای قوی ترین ها. همه چیز، حدود هشت سال پیش، با کشف به اصطلاح شبیه سازها آغاز شد: ساختارهای ماکروسیکلیک خودآرایی، بر پایه بنزن 1،3-دی تیول با دم اسید آمینه، که به صورت الیاف کوچک روی هم قرار می گیرند. سپس، آنها نشان دادند که این تکثیرگرها قادر به تشکیل گونه هستند، یک مفهوم داروینی دیگر: اندازه حلقه های مختلف بر اساس بلوک یکسان شکل می گیرد. متعاقباً مشخص شد که این تکثیرگرها می‌توانند شکل‌گیری خود را تسریع کنند یا پس از تغییر جزئی در بلوک‌ها، درگیر فوتوکاتالیز شوند تا حتی سریع‌تر تکرار شوند. علاوه بر این، در مورد اخیر، مشخص شد که فرآیند تکثیر با تولید اکسیژن منفرد، حالت اکسیداسیون محیط را نیز تغییر می‌دهد. ترجمه:یاس Source - «Channel of Science is for all»

جایزه نوبل پزشکی ۲۰۲۳ به کاتالین کاریکو و درو وایسمن برای ایفای نقش در ساخت واکسن "ام آر ان ای" علیه کرونا اهدا شد کمیتە نوبل در استکهلم سوئد، امروز دوشبه ۱۰ مهرماه اعلام کرد که جایزه بخش پزشکی سال ۲۰۲۳ خود را به طور مشترک به «کاتالین کاریکو» دانشمند مجارستانی و «درو وایسمن» دانشمند آمریکایی اهدا خواهدکرد. تحقیقات این دو دانشمند در زمینه اصلاحات نوکلئواسیدها پایه منجر به توسعه ام‌آر‌ان‌ای (mRNA) و تولید واکسن برای درمان بیماری کووید-۱۹ شد. سحر موحد منبع «Channel of Science is for all»

بیش از 100 محقق هوشیاری اعتبار نظریه اطلاعات یکپارچه را به چالش می کشند و بحث هایی را در مورد تلاقی علم و فلسفه در درک آگاهی به راه انداخته است. جنگ داخلی در زمینه تحقیقات آگاهی رخ داده است. بیش از 100 محقق آگاهی نامه ای را امضا کرده اند که یکی از مشهورترین نظریه های علمی آگاهی - نظریه اطلاعات یکپارچه - را به شبه علم متهم می کنند. بلافاصله، چندین چهره دیگر در این زمینه با انتقاد از این نامه به عنوان نامطلوب و نامتناسب پاسخ دادند . انگیزه هر دو طرف نگرانی در مورد سلامت طولانی مدت و احترام علم آگاهی است. یک طرف (از جمله امضاکنندگان نامه) نگران است که ارتباط علم آگاهی با آنچه که آنها یک نظریه شبه علمی می دانند، اعتبار این رشته را تضعیف کند. طرف مقابل اصرار دارد که آنچه را که آنها به عنوان اتهامات غیرقابل پشتیبانی از شبه علم درک می کنند، در نهایت منجر به این می شود که کل علم آگاهی به عنوان شبه علم تلقی شود. ادامه «Channel of Science is for all»

- 🌚 - Send this to someone who loves the moon! - «Channel of Science is for all»

دانشمندان بیش از هر زمان دیگری منتظر دریافت جایزه نوبل هستند. برندگان جایزه نوبل اغلب چندین دهه پس از تحقیقات پیشگامانه خود این جایزه را دریافت می کنند - و این تاخیر در حال طولانی تر شدن است. راه رسیدن به جایزه نوبل، معتبرترین جایزه علمی در جهان، در حال افزایش است و تقریباً نیمی از برندگان اکنون بیش از 20 سال از کشف ارزشمند نوبل تا دریافت جایزه منتظر هستند. یک تحلیل نشان می دهد که میانگین زمان بین انتشار اثر و دریافت یکی از جوایز علمی در 60 سال گذشته تقریباً دو برابر شده است 1 .  در بین سه جایزه علمی، شیمی اکنون دارای طولانی‌ترین «تأخیر نوبل» است - به طور متوسط ​​30 سال در دهه گذشته - و فیزیولوژی یا پزشکی با 26 سال کوتاه‌ترین را دارندواین تا خیر چند ده شده است . وصیت نامه آلفرد نوبل آمده است که جوایز باید «به کسانی اعطا شود که در طول سال گذشته بیشترین سود را برای بشریت به ارمغان آورده اند». در واقعیت این فقط چند بار اتفاق افتاده است.  سانتو فورتوناتو، دانشمند علوم اجتماعی محاسباتی در دانشگاه ایندیانا در بلومینگتون، که در سال 2014 تحلیلی را منتشر کرد، می‌گوید: اما در نیمه اول قرن بیستم، برای دریافت‌کنندگان جایزه نوبل معمول بود که در دهه 30 زندگی‌شان باشند - و این در حال حاضردر مورد برندگان جایزه نوبل نسبت به زمان تصور این جایزه در سال 1901 نامشخص است. نتایج او نشان داد که فاصله بین تحقیقات برندگان جایزه و نوبل آنها در طول سال‌ها به آرامی افزایش یافته است وبا شیب تندتری پس از دهه 1960 نسبت به سال‌های اولیه دریافت جایزه بوده است. یان یین، دانشمند علوم اجتماعی محاسباتی در دانشگاه کرنل در ایتاکا، نیویورک، می‌گوید دلایل احتمالی زیادی برای این روند وجود دارد.  او می‌گوید، ممکن است تعداد کلی پیشرفت‌ها هر سال در حال افزایش باشد، بنابراین جوایز نمی‌توانند با تعداد افرادی که شایسته تقدیر هستند مطابقت داشته باشد. همچنین اهمیت برخی از آثار، که یین آن‌ها را «زیبای خفته» توصیف می‌کند، تنها سال‌ها یا دهه‌ها بعد مورد توجه قرار میگیرد. از طرف دیگر، افزایش فاصله می‌تواند نشانه‌ای از افت در علم «تخریب‌کننده» باشد - مطالعات یا اکتشافات مهمی که پارادایم حوزه خود را تغییر می‌دهند. این می تواند باعث شود که کمیته های نوبل بیشتر بر گذشته تمرکز کنند. فورتوناتو می‌گوید تعداد اکتشافات «بزرگ » در حال کاهش است، اما زمانی که اتفاق می‌افتند، تمایل دارند به سرعت شناسایی شوند. به عنوان مثال، جنیفر دودنا، بیوشیمیست‌هایی از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی و امانوئل شارپنتیه در واحد ماکس پلانک برای علم پاتوژن‌ها در برلین، تنها هشت سال پس از توسعه سیستم CRISPR-Cas9 برنده جایزه نوبل شیمی 2020 شدند. ابزار ویرایش ژنوم برخی از محققان حدس می‌زنند که مخترعان واکسن‌های mRNA، که در طول همه‌گیری کووید-19 برای میلیون‌ها نفر در سراسر جهان عرضه شد، می‌توانند شناسایی مشابهی دریافت کنند. فورتوناتو خاطرنشان می کند که اگر این شکاف رو به افزایش باشد، این قانون کمیته نونبل مبنی بر ممنوعیت جوایز  پس از مرگ را دانشمندان برجسته  نادیده بگیرند و «این ممنوعیت باید در یک نقطه متوقف شود.» سحر موحد منبع «Channel of Science is for all»

مجله‌ی علمی « Science is for all » کانالی متفاوت با به روز ترین مطالب از منابع علمی جهان برای عموم و متخصصان در موضوعات مختلف علمی. - منبعی دقیق و چالش بر انگیز برای محققان و دانشجویان و اساتید دانشگاه در حیطه های مختلف علمی. 🌐« https://t.me/joinchat/SUhJ-ouJ--XwTJuy »

مطالعه جدید، نظریه فعلی در مورد علت آلزایمر را به چالش می کشد یک مطالعه جدید بر روی موش‌ها نشان می‌دهد که علت بیماری آلزایمر ممکن است تجمع توده‌های بتا آمیلوئید در مغز نباشد، بلکه شکستگی در اتصالات (سیناپس) بین سلول‌های مغزی باشد. محققان با دستکاری فرآیندهای طبیعی ویرایش RNA در موش‌هایی که برای انعکاس علائم آلزایمر مدل‌سازی شده بودند، از شکسته شدن اتصالات مغز آنها جلوگیری کردند. حافظه بدون حذف توده‌های پروتئینی که تصور می‌شود باعث بیماری می‌شوند بازسازی شد، که نشان می‌دهد آسیب بین نورون‌ها مشکلی حیاتی است. این یافته درک جدیدی از بیماری آلزایمر و رویکردی ارائه می دهد که به طور بالقوه می تواند از دست دادن حافظه در بیماران آلزایمر را برطرف کند. این تیم در مورد توسعه این فرآیند به یک درمان مناسب برای انسان خوشبین است. برایس ویسل، عصب شناس از دانشگاه نیو ساوت ولز در استرالیا، می گوید: افرادی که مبتلا به آلزایمر هستند، از دست دادن این اتصالات سلول های عصبی را تجربه می کنند که گمان می رود باعث از دست دادن ناتوان کننده حافظه می شود که مترادف با این بیماری است. ما اکنون شواهد قانع‌کننده‌ای در مدلی از آلزایمر داریم که نشان می‌دهد جلوگیری از تجزیه این سیناپس‌ها ممکن است. یک مولکول چند استعدادی که به پردازش اطلاعات ژنتیکی کمک می کند، RNA (اسید ریبونوکلئیک) حتی پس از تولید، تغییراتی را تجربه می کند که می تواند بر عملکرد آن تأثیر بگذارد. یکی از این تغییرات، به نام ویرایش RNA، شامل تغییر توالی آن است که به نوبه خود می تواند بر نحوه عملکرد پروتئینی که کدگذاری می کند تأثیر بگذارد. این فرآیند ویرایش در مغز بسیار اتفاق می افتد و برای نحوه عملکرد خاطرات مهم است. بیماری‌های تخریب‌کننده عصبی، از جمله بیماری آلزایمر، با ویرایش RNA به درستی کار نمی‌کنند. در آلزایمر، تغییرات در سیناپس های مرتبط با حافظه با زوال شناختی مرتبط است. این تحقیق نشان داد که مکان خاصی برای تغییر پروتئینی به نام GluA2 وجود دارد که بخشی از گیرنده ای است که به نورون ها کمک می کند تا با یکدیگر ارتباط داشته باشند. شواهدی وجود دارد که ویرایش در این سایت در افراد مبتلا به آلزایمر کمتر اتفاق می افتد، که ممکن است به تخریب عصبی کمک کند. تغییر الگوی ویرایش در این سایت در مدل موشی بیماری آلزایمر باعث کاهش چندین علامت بیماری، مانند از دست دادن نورون‌ها، از دست دادن ستون‌های دندریتیک (برآمدگی‌های نورون‌ها که برای عملکرد سیناپسی ضروری هستند) و مشکلات حافظه را کاهش داد. بنابراین ویرایش RNA، به ویژه در محل شناسایی شده، ممکن است بخش مهمی از چگونگی پیشرفت بیماری آلزایمر باشد و راه‌های جدیدی را برای درک و درمان این بیماری روشن کند. ویسل توضیح می‌دهد: ویرایش RNA را می‌توان به‌عنوان یک «سوئیچ مولکولی» استفاده کرد. با تکان دادن سوئیچ در مدل‌های موش که در تحقیقات خود استفاده می‌کنیم، توانستیم از شکسته شدن اتصالات سلول‌های مغزی جلوگیری کنیم. همچنین تصور می شود که عدم تعادل در سطح کلسیم در آلزایمر نقش دارد. محققان فرآیند ویرایش RNA خاص را به گونه‌ای اصلاح کردند که بر جریان کلسیم در سلول‌های عصبی تأثیر می‌گذارد و تغییرات مثبتی را هم در موش‌های کنترل سالم و هم در مدل‌های AD مشاهده کردند. نتایج نشان می دهد که ویرایش RNA در تنظیم ساختارهای متصل کننده سلول های عصبی در مغز سالم و بیمار نقش دارد. هدف قرار دادن این فرآیند خاص ویرایش RNA به طور بالقوه می تواند بقای سلول های عصبی را افزایش داده و حافظه را در آلزایمر بهبود بخشد. ویسل می گوید: ویرایش RNA برای بازیابی اتصالات سلول های عصبی بدون نیاز به حذف هیچ گونه آمیلوئیدی از مغز حیوانات کار می کند. این به نوبه خود حافظه را نجات می دهد و راهی جدید برای درک و درمان بیماری ارائه می دهد. تیم ما با نشان دادن اینکه پیشگیری از از دست دادن سیناپس راهی برای درمان آلزایمر ارائه می دهد، اکنون کار را برای ایجاد یک درمان موثر برای این بیماری ویرانگر تسریع خواهد کرد. این مطالعه در Molecular Neurodegeneration منتشر شده است. ترجمه: یاس https://www.sciencealert.com/new-mouse-study-challenges-current-theory-on-the-cause-of-alzheimers «Channel of Science is for all»

من تو را با تمام مغزم دوست دارم: عصب شناسی عشق. برخلاف آنچه فرهنگ پاپ و عبارات محاوره ای به ما می گویند، عشق واقعاً در مغز ساکن است. موج های انتقال دهنده های عصبی مختلف باعث ایجاد گردباد عاطفی می شود که مشخصه مراحل اولیه روابط عاشقانه است. تا زمانی که ما میدانیم ، انسان ها مجذوب عشق بوده اند. همیشه به عنوان این تجربه عرفانی و خارج از بدن توصیف می شود که هیچ کس واقعاً نمی تواند توضیح دهد. با این حال، عشق می تواند به راحتی در ترکیبی از فرآیندهای عصبی زیستی مختلف خلاصه شود. بنابراین، در این ویدئو، بیایید عمیق تر به عصب شناسی عشق شیرجه بزنیم! با لورا آشنا شوید او به تازگی کسی را پیدا کرده که به نظرش جذاب است. احتمالاً همه ما می توانیم تصور کنیم که او در حال حاضر چه احساسی دارد. اما در مغز او چه می گذرد؟  از زمان دیدن این مرد، مغز لورا شروع به ترشح اکسی توسین کرده است. تصور می شود که این هورمون در دلبستگی نقش دارد. جالب اینجاست که اکسی توسین می تواند در آمیگدال، یک ساختار زیر قشری که برای پردازش احساسات، به ویژه ترس مهم است، عمل کند.  بنابراین، اکسی توسین می تواند مرکز ترس را در مغز ما مسدود کند. این امر مانع ما را کاهش می‌دهد و باعث می‌شود لورا به اندازه کافی شجاع باشد تا به مرد، متیو نزدیک شود. به غیر از ترشح اکسی توسین، اکنون هر دوی آنها دوپامین نیز ترشح می کنند. دوپامین انتقال دهنده عصبی پاداش و تقویت است. به همین دلیل است که نزدیک بودن به هدف جذب احساس خوبی دارد. هر چه بیشتر با آنها بمانیم و هر چه بیشتر آنها را لمس کنیم، اکسی توسین و دوپامین بیشتری ترشح می شود. به ویژه اکسی توسین در طول ارگاسم به بالاترین میزان خود می رسد. جالب توجه است که این انتقال دهنده های عصبی باعث افزایش انعطاف پذیری در مغز، به ویژه در مناطق یادگیری و حافظه می شوند. این بدان معنی است که در اولین مراحل عشق و جذب، مغز ما به طور خاص آماده است تا همه چیزهایی را که باید در مورد این شخص بدانیم به خاطر بسپارد. اگر زوجین به دیدن یکدیگر ادامه دهند، این دو انتقال دهنده عصبی باعث می شوند که لورا و متیو بخواهند زمان بیشتری را با هم بگذرانند، زیرا دوپامین باعث لذت بیشتر و اکسی توسین باعث می شود آنها احساس سرخوشی و آرامش کنند. همچنین به همین دلیل است که فعالیت های خسته کننده اگر با هم باشند سرگرم کننده به نظر می رسند. علاوه بر این، اکسی توسین به تعامل با آمیگدال ادامه می دهد و باعث کاهش ترس و مهار می شود. در این مرحله، تشخیص پرچم های قرمز ممکن است سخت تر باشد. پس حالا می دانید چرا می گویند عشق کور است. یکی دیگر از مواد شیمیایی عصبی مرتبط سروتونین است. سطح آن در آغاز یک رابطه به طور قابل توجهی کاهش می یابد. کاهش سطح سروتونین نیز با افسردگی و اختلال وسواس فکری- جبری مرتبط است. این امر باعث شده است که برخی از محققان پیشنهاد کنند که ممکن است این رفتارهای وسواسی در اوایل روابط وجود داشته باشد. بنابراین دفعه بعد که متوجه شدید شریک جدید خود را در رسانه های اجتماعی چک می کنید یا مدام به او فکر می کنید، می توانید سروتونین را سرزنش کنید. تا کنون، سه ماده شیمیایی عصبی را مورد بحث قرار داده ایم که برای رشد عشق و جذابیت در چند هفته و حتی ماه های اول بسیار مهم هستند. با این حال، این انتقال دهنده های عصبی در دراز مدت کافی نیستند. این زمانی است که بتا اندورفین وارد می‌شود. این عصب شیمیایی ماده افیونی طبیعی مغز است و هنگام خندیدن، آواز خواندن یا انجام ورزش آزاد می‌شود . به نظر می رسد که در تمام روابط طولانی مدت غیرجنسی دخیل است. بنابراین، وابستگی بین دوستان و خانواده و همچنین شرکای عاشقانه طولانی مدت را واسطه می کند. مانند هر ماده مخدر دیگری، این ماده نیز بسیار اعتیاد آور است و می تواند باعث ایجاد احساس شدید ولع و ترک شود.  بنابراین، هنگامی که اثرات سایر انتقال دهنده های عصبی شروع به کاهش می کند، لورا و متیو می توانند برای حفظ رابطه به بتا اندورفین اعتماد کنند. این باعث می شود که وقتی از هم جدا هستند، هوس همراهی با یکدیگر را داشته باشند. البته، این فقط یک توضیح ساده است، زیرا عشق یک ساختار پیچیده است که هنوز به طور کامل درک نشده است. همچنین ذکر این نکته حائز اهمیت است که این تحقیق بیشتر با زوج های غیرعادی انجام شده است، بنابراین اطلاعات زیادی در مورد احتمالات دیگر وجود ندارد.  آنچه ما می دانیم این است که مغز ما به طور کامل مسئول آن احساس مبهم و تمام کارهای احمقانه ای است که در ابتدای یک رابطه انجام می دهیم. بنابراین دفعه بعد که به کسی می گویید «با تمام قلبم دوستت دارم»، شاید باید بگویید «با تمام مغزم و همه انتقال دهنده های عصبی دوستت دارم!» سحر موحد منبع «Channel of Science is for all»

کارشناسان هشدار می دهند که یک مخدر مرگبارتر از فنتانیل در حال افزایش است. فنتانیل مواد افیونی مصنوعی به دلیل تلفات جانی زیادی که به دست آورده است - به طور عمده در ایالات متحده ، اما در جاهای دیگر نیز شناخته شده است . اکنون، دسته ای از مواد افیونی مصنوعی که کمتر شناخته شده هستند به نام نیتازن در موارد مصرف بیش از حد در هر دو سوی اقیانوس اطلس شروع به ظهور کرده است. نیتازن ها اخیراً به دلیل افزایش مرگ و میر ناشی از مواد افیونی طی دو ماه گذشته، با چندین مورد مربوط به نیتازن، موضوع هشدار ایمنی ملی بیمار در بریتانیا بوده است. برخی از داروها در کلاس نیتازن 100 برابر قوی تر از مورفین هستند - تقریباً به اندازه فنتانیل قوی هستند. با این حال، نیتازن ها ممکن است کشنده تر باشند. یک مطالعه اخیر که در جاما شبکه اوپن منتشر شد، گزارش داد که افرادی که نیتازن بیش از حد مصرف می‌کنند معمولاً به دو یا چند دوز داروی معکوس‌کننده مصرف بیش از حد نالوکسان نیاز دارند، در حالی که افرادی که بیش از حد از فنتانیل مصرف می‌کنند معمولاً فقط به یک دوز نیاز دارند. نیتازن اولین بار توسط یک شرکت سوئیسی به نام Ciba Pharmaceuticals در دهه 1950 به عنوان یک نوع جدید مسکن قوی (مسکن) ساخته شد. اما این داروها هرگز وارد بازار نشدند.  مقالات تحقیقاتی قدیمی را به دنبال مواد افیونی مصنوعی جدید برای ساختن بررسی کرده‌اند و به طور تصادفی با این دسته از داروهای کشنده برخورد کرده‌اند. این مواد افیونی مصنوعی جدید در بریتانیا غیرقانونی هستند زیرا تحت قانون مواد روانگردان 2016 قرار دارند که تمام ترکیبات شیمیایی را که قادر به ایجاد اثر روانگردان در افراد هستند ممنوع می کند. چطورکار می کنند؟ مواد افیونی در نقاطی در مغز و سایر نقاط بدن به نام گیرنده های مو-افیونی عمل می کنند. این گیرنده های مغزی، زمانی که فعال شوند، می توانند درد را تسکین دهند و در دوزهای بالا، احساس سرخوشی و به دنبال آن خواب آلودگی را برانگیزند. مورفین، هروئین و فنتانیل همگی این گیرنده های مو-افیونی را فعال می کنند. با این حال، فنتانیل می‌تواند این کار را با دوزهای بسیار پایین‌تری نسبت به مورفین یا هروئین انجام دهد – و برخی از نیتازن‌ها می‌توانند حتی با دوزهای پایین‌تر از فنتانیل درد را تسکین دهند. برای مثال، مطالعه‌ای روی موش‌ها نشان داد که نیتازینی به نام N-desethyl isotonitazen تسکین درد را با دوز تقریباً ده برابر کمتر از مقدار مورد نیاز برای فنتانیل و حدود 1400 برابر کمتر از مورفین ارائه می‌کند تا همین اثر را مشاهده کند. این داروها نه تنها درد را تسکین می دهند و باعث سرخوشی می شوند، بلکه سیستم تنفسی را نیز سرکوب می کنند. یعنی تنفس را کم می کنند و این عامل مرگ در مصرف بیش از حد مواد افیونی است. دستیل ایزوتو نیتازن باعث آپنه (جایی که تنفس متوقف میشود )در حدود یک سوم دوز فنتالین ایجاد میکند . برخی از نیتازین ها ممکن است کشنده تر از فنتالین و هروئین باشند . همچنین مشکلاتی در مورد استفاده از نیتازن به عنوان تقلب در سایر داروهای غیرقانونی مانند کوکائین ، بنزودیازپین ها و کانابینوئیدهای مصنوعی ("ادویه") وجود دارد. مصرف کنندگان مواد مخدر غیرقانونی ممکن است ناخواسته مواد افیونی مصرف کنند و باید از خطر افسردگی تنفسی آگاه باشند . اخیراً چندین نیتازن در موارد اوردوز یافت شده است و به نظر می رسد تعداد داروهای جدید در این کلاس (که آنالوگ نامیده می شود) در خیابان ها ظاهر می شود. با این حال، میزان واقعی نفوذ این دارو به بازار غیرقانونی مشخص نیست ، زیرا بسیاری از مراکز آزمایش برای آزمایش نیتازن ها راه اندازی نشده اند. و این فقط نیتازن نیست که باید نگران آن باشیم. همچنین مواد افیونی مصنوعی غیر نیتازن جدیدی مانند ترکیبات شبه بروفین وجود دارد . در آزمایش‌های آزمایشگاهی، مانند نیتازن‌ها، این داروها کمی قوی‌تر از فنتانیل و بسیار قوی‌تر از هروئین یا مورفین هستند. متأسفانه، مصرف بیش از حد مواد افیونی را می توان با نالوکسان معکوس کرد - که گیرنده های مو-افیونی را مسدود می کند و اگر به موقع تجویز شود بسیار موثر است. آژانس‌های بهداشت عمومی در بریتانیا بر لزوم آموزش مصرف‌کنندگان هروئین و کسانی که با آنها در تماس هستند، در مورد نیتازن‌ها و نحوه درمان بیش از حد با نالوکسان تاکید کرده‌اند. سحر موحد منبع «Channel of Science is for all»

تحویل ویژه! بزرگ‌ترین محموله غبار و سنگ سیارکی به زمین بازمی‌گردد. بعداز هفت سال انتظار با فرودی موفق نمونه های بازگردانده شده از سیارک بنو در صحرای یوتا به زمین نشست. 24 سپتامبر، 2023 ماموریتی هفت ساله برای مطالعه آنچه که خطرناک‌ترین قطعه سنگ منظومه شمسی توصیف می‌شود، به پایان چشمگیر خود نزدیک می‌شود. فضاپیمای اوسایرس-رکس نمونه‌های «خاک» را که از سطح سیارک بنو جمع کرده، به زمین آورده است. این مواد را کاوشگر ناسا هنگام عبور از کنار زمین در روز یک‌شنبه رها کرد تا به زمین برسد. نمونه‌ها با یک کپسول پرتاب شدند تا در جریان فرودی آتشین در ایالت یوتا در غرب آمریکا آسیبی به آن‌ها وارد نشود. دانشمندان انتظار دارند که ترکیب‌های شیمیایی این مواد اطلاعات جدیدی را در مورد شکل‌گیری چهار و نیم میلیارد سال قبل سیارات فاش کند و شاید شناخت بیشتری در مورد چگونگی شروع حیات در سیاره ما بدهد. یک کپسول نعلبکی شکل، پس از سالها سفر در فضا به آرامی در صحرای یوتا فرود آمد. محموله آن مجموعه ای گرانبها از سنگ ها و غبار سیارک بننو است – اولین باری است که ناسا تا به حال تکه هایی از این نوع جرم آسمانی را به زمین بازمی گرداند. طی روزهای آینده، ناسا قطعات Bennu را به مرکز فضایی جانسون در هیوستون، تگزاس پرواز خواهد کرد. در آنجا، متصدیان به دقت ظرف را جدا می‌کنند و شروع به تجزیه و تحلیل شیمی و کانی‌شناسی نمونه‌های بکر می‌کنند – که ممکن است سرنخ‌هایی از منشا منظومه شمسی داشته باشد. این مواد از ماموریت 1.2 میلیارد دلاری OSIRIS-REx که در سال 2016 آغاز شد و در سال 2018 به Bennu رسید ، می‌آید .این کاوشگر نزدیک به دو سال را صرف مطالعه این سیارک تیره رنگ و الماسی کرد قبل از اینکه بازوی رباتیک خود را به سطح سنگی بسط دهد، آن را با فشار گاز منفجر کرد و گرد و غبار و سنگ هایی را که به بیرون پرتاب می کرد جمع آوری کرد. فضاپیما موفق شد حدود 250 گرم سنگ و خاک - یک فنجان بزرگ - از جمله چند تکه که حداقل یک سانتی‌متر طول دارند را جمع‌آوری کند.  این تا کنون بزرگترین مقدار ماده ای است که از یک سیارک بازگردانده شده است. آژانس اکتشافات هوافضای ژاپن (JAXA) قبلا کمتر از یک میلی گرم از سیارک Itokawa در سال 2005 و 5.4 گرم از سیارک Ryugu در سال 2019 جمع آوری کرده بود . بازگرداندن نمونه‌های سیاره‌ای به زمین به محققان این امکان را می‌دهد تا از تکنیک‌های آزمایشگاهی پیشرفته برای مطالعه این سنگ‌ها استفاده کنند . تیم سرپرستی ناسا قصد داشت نمونه‌های Bennu را بلافاصله پس از فرود آمدن کپسول در فضایی از نیتروژن خالص قرار دهد تا احتمال آلودگی را کاهش دهد. این امر دانشمندان را قادر می سازد تا زمین شناسی و شیمی این سیارک را که تا زمان شکل گیری منظومه شمسی در بیش از 4.5 میلیارد سال پیش حفظ شده است، مطالعه کنند.  این ماده بکر با عبور از جو زمین تغییر نکرده است، همانطور که در مورد شهاب سنگ ها اتفاق می افتد. نیکول لانینگ، سرپرست نمونه مأموریت در مرکز فضایی جانسون، می‌گوید: «چیزی که در مورد این نمونه واقعاً متفاوت خواهد بود این است که ما زنجیره‌ای از حفاظت از آن را در برابر جو زمین خواهیم داشت. بننو یک سیارک غنی از کربن است، بنابراین نمونه‌ها ممکن است شبیه شهاب‌سنگ‌های غنی از کربن باشند که به زمین سقوط کرده‌اند.  بیت‌های جمع‌آوری‌شده توسط OSIRIS-REx احتمالاً حاوی ترکیبات آلی هستند - مولکول‌های مبتنی بر کربن که در بسیاری از شهاب‌سنگ‌ها یافت می‌شوند که بلوک‌های سازنده بسیاری از انواع شیمی هیجان‌انگیز، از جمله آن‌هایی که منجر به حیات می‌شوند، هستند.  دانیل گلاوین، دانشمند ارشد برای بازگشت نمونه در مرکز پرواز فضایی گودارد ناسا در گرین‌بلت، مریلند، می‌گوید: «چیزی که به نظر من جذاب‌تر است، هسته‌ها، اجزای کد ژنتیکی هستند که تمام حیات را از DNA و RNA می‌سازند. این ترکیبات قبلاً در شهاب‌سنگ‌ها یافت شده بودند، اما این سنگ‌ها به اندازه نمونه‌های Bennu بکر نبوده‌اند. او می‌گوید: «ما می‌توانیم به نتایج اعتماد کنیم، زیرا این مواد تمیز هستند. متصدیان ناسا به مطالعه گرد و غبار و سنگریزه‌های داخل ظرف و ذخیره‌سازی OSIRIS-REx می پردازند . تکنسین‌هانمونه‌ها را با اسکنرها و سایر ابزارها تجزیه و تحلیل می‌کنند تا تشخیص دهند که چند نوع سنگ جمع‌آوری شده‌اند و رنگ، حجم و تخلخل نمونه‌ها را ثبت می کنند . این نمونه بیش از 4 میلیارد سال منتظر ماند تا انسان ها آن را مطالعه کنندوحداقل  70درصد از این مواد برای دانشمندان خارج از ناسا وبرای نسل آینده ذخیره میشود . علاوه بر این، 4 درصد از نمونه به آژانس فضایی کانادا که به ساخت ابزار لیزری روی OSIRIS-REx کمک کرد و 0.5 درصد در ازای نمونه‌هایی از ریوگو به JAXA خواهد رفت تا محققان بتوانند این مواد را تجریه وتحلیل کنند. سحر موحد منبع «Channel of Science is for all»

نتایج بدست آمده از مطالعات حیوانی نشان می دهد که عصارهٔ اسفناج برای بهبود زخم دیابتی مفید است نتایج یک مطالعهٔ جدید نشان می‌دهد که عصارهٔ اسفناج می‌تواند زخم‌هایی که در موش‌های صحرایی عارض می‌شوند را بهبود بخشد. اسفناج سرشار از ترکیباتی است که ممکن است در بهبود زخم دیابتی نقش داشته باشد، این ترکیبات شامل ویتامین ها، آنتی اکسیدان ها، گلوتامین و روی است، ولی مکانیسمی که ممکن است به عصارهٔ اسفناج اجازه دهد تا بهبود زخم را سرعت بخشد، هنوز نامشخص است. تعیین‌کننده‌ترین فایدهٔ بهبود زخم در موش‌هایی مشاهده شد که قبل از عارض‌شدن زخم دیابتی، عصارهٔ اسفناج دریافت کردند. نتایج یک مطالعهٔ جدید انجام‌شده روی موش‌های صحرایی نشان می‌دهد که عصاره‌های اسفناج با نام علمی Spinacia oleracea، می‌تواند شرایط را برای بهبود زخم‌های دیابتی مساعد کند. زخم مزمن دیابتی یک مشکل جدی برای افراد دیابتی محسوب می‌شود و این عارضه می تواند ماه‌ها یا حتی سال‌ها بر روی بدن باقی بماند. این عارضهٔ مزمن در اندام‌های تحتانی قریب به 15 درصد از افراد دیابتی وجود دارند که بهبود نیافته و اغلب منجر به قطع عضو می شود. این عارضهٔ مزمن دیابتی تقریباً 6.3 درصد از کل جمعیت جهان را درگیر می‌کند. یافته‌های یک مطالعهٔ جدیدِ منتشر شده در ژورنال Scientific reports، نشان داد که عصارهٔ اسفناج می تواند بهبود زخم‌های دیابتی را سرعت بخشد و سبب کاهش وزن در افراد دیابتی می‌شود؛ مورد اخیر یک مزیت محسوب می شود زیرا این دسته افراد اغلب اضافه وزن دارد. هر دو عصارهٔ اسفناج ساخته شده بر پایهٔ آب و الکل موثر هستند محققان اثربخشی دو نوع عصارهٔ اسفناج را بررسی کردند. یکی بر پایهٔ آب و دیگری بر پایهٔ الکل بود. هر دوی آنها باعث بهبود یافتن زخم شدند، اگرچه عصارهٔ بر پایهٔ الکل مزیت کمی داشت. در این مطالعه 72 موش صحرایی بالغ به شش گروه تقسیم شدند: گروه A: موش‌های دیابتی که به مدت یک ماه 300 میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن خود (mg/kg) محلول نمکی دریافت کردند. گروه B: موش های سالمی که به مدت یک ماه 300mg/kg محلول نمکی دریافت کردند. گروه C: موش های دیابتی که به مدت یک ماه 300mg/kg عصاره اسفناج بر پایهٔ آب دریافت کردند. گروه D: موش های سالمی که به مدت یک ماه 300mg/kg عصارهٔ اسفناج بر پایهٔ الکل دریافت کردند. گروه E: موش‌های سالمی که به مدت یک ماه 300mg/kg عصارهٔ اسفناج بر پایهٔ آب دریافت کردند، که سپس با تجویز دوز50mg/kg استرپتوزوتوسین به دیابت مبتلا شده‌اند و متعاقباً این موش‌های دیابتی به مدت یک ماه بار دیگر 300mg/kg عصارهٔ اسفناج بر پایهٔ آب دریافت کردند. گروه F: موش‌های سالمی که به مدت یک ماه 300mg/kg عصارهٔ اسفناج بر پایهٔ الکل دریافت کردند، که سپس با تجویز استرپتوزوتوسین توسط محققان به دیابت مبتلا شده‌اند و متعاقباً این موش‌های دیابتی به مدت یک ماه بار دیگر 300mg/kg عصارهٔ اسفناج بر پایهٔ الکل دریافت کردند. طبق نتایج به دست آمده از این مطالعه، قوی‌ترین و سریع‌ترین بهبود زخم را موش‌های گروه E و F داشتند (دو گروه اخیر)؛ این موش‌ها قبل و بعد از ابتلاء به دیابت ( ناشی از تزریق استرپتوزوتوسین) به ترتیب عصارهٔ اسفناج بر پایهٔ آب و الکل دریافت کرده بودند. تفاوت در برخی از معیارهای بهبود زخم در پایان دورهٔ مطالعه معنی‌دار نبود، زیرا بهبود زخم در همهٔ گروه‌ها رخ داده بود. محققان بهبود زخم را از طریق بررسی‌های میکروسکوپی بافت‌های بدست‌آمده از نمونهٔ بیوپسی این موش‌ها ارزیابی کردند. آن‌ها علاوه بر بررسی میکروسکوپی نمونه‌های بیوپسی، سطوح فاکتورهای مختلفی از جمله فاکتور رشد آندوتلیال عروقی (Vascular endothelial growth factor)، سطح قند خون و میزان وزن موش‌ها (ارزیابی کاهش وزن) را اندازه گیری کردند. چرا زخم‌های دیابتی در مبتلایان دیرتر بهبود می‌یابند؟ یلنا ویلر از متخصصین سرشناس علوم تغذیه، که در این مطالعه شرکت نداشت، مکانیسم بهبود زخم را برای کارشناسان مدیکال‌نیوزتودی تشریح کرد؛ او گفت:" گلبول‌های قرمز خون در شکل‌گیری کلاژن که برای بافت‌های پوست حیاتی می‌باشد، نقش کلیدی ایفا می‌کنند. پروتئین کلاژن، بافت پوستی جدیدی را شکل می‌دهد که روی زخم رشد کرده و سبب بهبود و کاهش اندازهٔ این عارضه می‌شود." سزار ساوزا از دیگر متخصصین علوم تغذیه، نیز که در این مطالعه شرکت نداشت، افزود:" هنگامی که خراش، بریدگی و عفونت و ... بر روی سطح پوست رخ می‌هد، گلبول های سفید، پروتئین‌ها، مواد مغذی و اریتروسیت‌های اکسیژن‌دار جهت توقف خونریزی و ترمیم پوست، وارد محل آسیب‌دیده می‌شود. همهٔ این ترکیبات نقش خود را در بهبود زخم ایفا می‌کنند." ادامهٔ مطلب - «Channel of Science is for all»