10:10

زخم‌هایت را به خانه ببر و در خاک پنهان کن.

کسی که زیاد می‌نویسد غمگین و اگر به ندرت می‌نویسد آزرده‌ غمگین است؛ اما در حوالی روزهای دشوار کسانی هستند نمی توانند کلمات پراکنده‌‌‌ای که در سرشان از این شاخه به آن شاخه می‌رود را مثل پازل به یکدیگر بچسبانند، غم‌های‌ بزرگ دست‌هاشان را فلج می‌کند.

سیاوشان

شب بود هنوزم شبه.

تو سرم پره از سوال‌های بی‌جوابی که آدم‌ها تو مغزم کاشتن.

چه غم سنگینی رو قلبم نشسته.

می‌دانی عزیزم؟ احساسات آدمی هرگز فراموش نمی‌شوند. شاید به واسطه ناملایمتی‌ها، زمانی را در عمق وجودت ته‌‌نشین بمانند؛ اما با کوچکترین تلنگر، دوباره مانند روز اول نمایان می‌شوند. انگار که هرگز تورا ترک نکرده‌اند.

من گیر کرده بودم. همه میدیدن. ولی فقط خودم باید خودم‌و نجات میدادم

یه‌جوری بریدم از زندگی که هیچی جز دراز کشیدن و‌ اشک ریختن نمی‌خوام‌.

«این عبارت ببخشید مال وقتیه که مثلاً پاتون اشتباهی رفته رو کفش کسی. نمیشه هر کاری آگاهانه از دستتون بر اومده برای نارحت کردن یه نفر انجام بدید بعد بگید ببخشید و فکر کنید همه چی به حالت قبلش برمی‌گرده.»

«این عبارت ببخشید مال وقتیه که مثلاً پاتون اشتباهی رفته رو کفش کسی. نمیشه هر کاری آگاهانه از دستتون بر اومده برای نارحت کردن یه نفر انجام بدید بعد بگید ببخشید و فکر کنید همه چی به حالت قبلش برمی‌گرده.»

ولی افتاد مشکل‌ها.

بچه‌ها قضیه چیه که تا میایم زندگیمون رو درست کنیم یک اتفاقی می‌افته و دوباره برمی‌گردیم سر نقطه اول؟

کلافه کردن آدما هم حدی داره.

«دلخوری؟ من که فکر می‌کنم خنده‌دار است. باور بکنی یا نه، من عین خیالم نیست. فقط یک چیز ناراحتم می‌کند. آدم رفته‌رفته بیش از حد بردبار می‌شود. آگاهانه و تعمدا بردبار می‌شود. این مصیبت است.» -پوست انداختن-

ولی دایی من هنوز می‌تونم با یادآوری ا‌ون ویدئویی که برام فرستادی ساعت‌ها گریه کنم. چی بود این دوری؟

زندگی من چو جویبار غریبی در دل این جمعه‌های ساکت متروک در دل این خانه‌های خالی دلگیر،چه آرام و‌ پرغرور گذر داشت. فروغ

انگار هیچ‌کسی‌ تو‌ این کره‌ی خاکی زبون‌ من‌و‌نمی‌فهمه.