Rivald

حالا که آروم آروم داره امسال تموم میشه یه چیزایی رو به یادت بیار! اونجا که تموم وجودت تَرَک برداشت اما نشکست، اونجا که پر از بغض بودی ولی خندیدی، اونجا که روحت درد داشت اما به روی خودت نیاوردی.. به یاد بیار کسی رو که ازش انتظار نداشتی اما تنهات گذاشت، اونجا که بهش امید داشتی اما ناامیدت کرد، میدونم گاهی تموم شدی، اما باز ادامه دادی... خواستم بگم تو یک سال سخت رو گذروندی اما شدیداً رشد کردی. ممنونِ خودت باش، بابت آدمی که این روزها هستی..

اسکچی که بین کارای مبانی زدم >>>

چون روزای بی مصرفی و دارم میگذرونم چیزی برای گذاشتنن ندارم فعلا همین نقاشی و داشته باشید ~

زمستون بود و هوا خیلی سرد...تو پارک روی صندلی کوچیکی نشسته بود و بارش برف رو نگاه میکرد...زندگیش رو برای خودش یادآوری کرد گونه اش که حالا توی سرما بی حس شده بود ، با قطره اشکی که از گوشه ی چشمش پایین اومد کمی گرم شد نمیدونست چکار کرده که کارما اینجوری جوابشو داده...هرکاری هم بود دیگه انقدر بد که نبود ، بود...؟ نه کسی که بتونه راحت پیشش درباره ی احساسش صحبت کنه و مطمئن باشه که اون با حوصله بهش گوش میده...نه خاطره ای قشنگ از عاشق شدن...نه داشتن کسی که فقط امیدش برای ادامه زندگی باشه...ولی با اینحال بازم میخندید و به دنیا لبخند میزد دوست داشت برای یه بارم که شده یه نفر بیاد بشینه پیشش...بغلش کنه و اشکاش رو پاک کنه... محکم تر بغلش کنه و بگه"اشکالی نداره،باهم درستش میکنیم...مگه من پیشت نیستم که گریه میکنی؟" فقط میخواست پشتش به یکی گرم باشه...به یکی که هیچوقت ولش نکنه...ولی کجا بود همچنین فردی...؟ خودش رو بغل کرد و با گریه به خودش دلداری داد "اشکالی نداره مگه خودت پیش خودت نیستی..؟ نیازی به وجود بقیه نیست...مگه نه؟" جمله ی آخرشو با صدای آروم و تردید گفت سرشو تو زانوهاش فرو برد و بعدش...گریه های آرومش تبدیل به هق هق شد و با گریه های شدیدش فقط برف بود که با شدت بیشتری می بارید....

با شنیدن حرفاش فقط دارم به این فکر میکنم که شاید واقعا اونقدرا حواسم بهش نبوده یا اینکه خودش ازم پنهان میکرده...

هرکسی در عمق وجود خود،قبرستان کوچکی دارد که محلِ دفنِ تمام کسانی‌ست که او دوستشان داشته است.

تا کی صبر کنم بلکه وحی خداوند بهت برسه و بفهمی روت کراشم ؟ -metanoia ☕️

 “𝕿𝖍𝖊𝖗𝖊 𝖆𝖗𝖊 𝖜𝖔𝖚𝖓𝖉𝖘 𝖙𝖍𝖆𝖙 𝖓𝖊𝖛𝖊𝖗 𝖘𝖍𝖔𝖜 𝖔𝖓 𝖙𝖍𝖊 𝖇𝖔𝖉𝖞 𝖙𝖍𝖆𝖙 𝖆𝖗𝖊 𝖉𝖊𝖊𝖕𝖊𝖗 𝖆𝖓𝖉 𝖒𝖔𝖗𝖊 𝖍𝖚𝖗𝖙𝖋𝖚𝖑 𝖙𝖍𝖆𝖓 𝖆𝖓𝖞𝖙𝖍𝖎𝖓𝖌 𝖙𝖍𝖆𝖙 𝖇𝖑𝖊𝖊𝖉𝖘.” 

هیچ‌کس نمی‌داند که ما برای زنده بودن چگونه مرده‌ایم.

مودی بودنم رو قشنگ میشه فهمید شماهم اینجورین؟🥲

ولی این خیلی قشنگ بود:)))

اخر من با غم جان خود را میسپارم به او.

انقد حرف توی مغزم فراوونه که نمیدونم کدومش رو بگم ولی تو به چشمام نگاه کن میتونی بفهمی که نبودنت از همه ی وقت هایی که بودی قشنگ تره.!

از حال من خبر بگیر! حتی به دروغ من قول می‌دهم برای تو همیشه حالم خوب باشد‌.

کاش میتونستم کنار خودم داشته باشمت🤍.

من رو هیچ وقت با صبرم امتحان نکن چون اونی که اذیت میشه من نیستم خودزنی هم که خیلی کار درستی نیست رایت؟

درونگرا بودن اینجوریه که هر حرفی میخوای بزنی، حس میکنی لزومی نداره اینو بگی، میخوای از مشکلاتت صحبت کنی، میگی خب مگه اینا میتونن واسم کاری کنن؟! بگم که چی؟! اینجوریه که دیگران فکر می‌کنن افسرده‌ای، در صورتی که فقط از اضافه گویی خوشت نمیاد.