|پناه|

-فکر می‌کنی که آنها به‌خا‌طر می آورند؟ نه، فراموش می‌کنند. -فکر می‌کنی که فراموشی راهی است که با آن به‌خاطر می‌آورند؟ نه، فراموش می‌‌کنند و در فراموشی چیزی از کف نمی‌دهند. -فکر می‌کنی آنچه در فراموشی از کف می‌رود از خطر فراموشی در آن (فراموشی) محفوظ می‌ماند؟ نه، فراموشی نسبت به فراموشی بی‌تفاوت است. -پس ما، شگفت‌انگیز، عمیق و جاودان به فراموشی سپرده خواهیم شد؟ فراموش خواهیم شد بی‌شگفتی، بی‌عمق، بی‌جاودانگی. #موریس_بلانشو

*قله گل اندام ؛ ۲ مرداد ۰۵ *

هرچند جهان او به جهنمى افسرده بدل شده است؛ اما انگار هنوز آسمانِ پرستاره، دريا و تمام مناظر اين منطقه شگفت انگيز ميتواند روح او را از دنياى زمينى بالا كشد و به نشاط در بياورد. 📚فرانکنشتاین #مری_شلی

به همان چیزی که بودم برگشتم؛ یک سکوت طولانی، اجتناب از گفت‌ و گو و میل به تنهایی. #فئودور_داستایفسکی

این یکی از عادات قدیمی و مسخره ی انسان است: وقتی راهش را گم می‌کند تندتر می‌دود. 📚عشق و اراده #رولو_می

به حال هيچ كس غبطه نمى خورم وقتى باد را درسپيداربه تماشا ايستاده‌ام. *قله فینسک؛ ۵ تیر ۰۶*

جهان نه دشمن است، نه دوست. هيچ قراردادى با ما نبسته. هيچ قولى نداده كه عدالتى برقرار كند، يا فقدانى را جبران كند و يا موازنه اى بين "رنج" و "پاداش رنج" برقرار كند. نگفت كه در هر شكست لزوما درسى هست ونگفته بود كه در هر رنج حتما معنايى خفته وحتما رشدى در پی دارد. رنج گاهى فقط طوفانى بود كه بى منظورِ مخصوصى آمد، چون روى هم رفته به يک جا بايد مى آمد، درخی را شكست ورفت. چه معنايى در شكستن آن هست؟ ولى ما انگار نياز داريم، كه رنج هايمان درون يک روايت بزرگ‌تر باشند! نمى گويم معنا وجود ندارد، و در هيچی و پوچى جهان بخزيم. معنا گاهى هست،گاهى نيست. براى هر دو خود را آماده مى كنم. ولى عطشى براى معنا ندارم، يعنى آزادم. عطش معنا، آشفتگى ما را بيشتر خواهد كرد. جستجوى بى امان براى تسكين، تسكين را دورتر مى كند. معناخواهى، گاهى سازنده است اما همزمان ممكن است رنج وتأثيرش را پيجيده كند، طورى كه با سرزنش خود، به حالى بدتر دچار شويم كه "چرا من نتوانستم چيزى بفهمم؟! چرا قوى تر نشدم؟! چرا به دستم نيامد؟!" چون شايد اصلا چيزى وجود نداشت. چيزى راكه وجود نداشت، چطور مى خواستى بفهمى؟ و افسوس حالا در رنج نفهميدنى. #معین_دهاز