فا_بِش

بین کارام با آقای کافه‌چی حرف میزدیم پنجاه و دوسالشون بود و میگفت اگه دلم میخواست دختر میداشتم، خیلی دوست داشتم دخترم باشی و حضورت دنیارو قشنگ میکنه از این میگفت که دلش میخواد همه چیو بذاره و یه روز بره پیِ زندگی خودش و به کسی فکر نکنه و اینو تا حالا جز داداش بزرگش به کسی نگفته و شاید حسرت بمونه براش فقط. میگفت تو جایی وایسادی که من تو پنجاه سالگی رسیدم بهش و هیجان زدم براش. میگفتم از اینکه زندگی نهایت همین زیست در لحظه‌ست و همین آسیب نرسوندن و چیزایی که آدم‌ها فکر میکنن کلیشه‌ایه ولی واقعیه و باید از درون باشه نه صرفا از سوشال مدیا میگفتم از اینکه مامان بهم یاد نداده حقمو بگیرم و حقم همین روحمه که پاک نگهش دارم. نهایت حرفامون میگفت بازم بیا و قهوه رو مهمونم کرد و هرکار کردم حساب نکرد و شرمنده بودم میگفت چقدر ازت یاد گرفتم دختر و همین کافیه تی جان قربان. بهش گفتم خیلی خوبید و مهربون و گفت تو خودت اینی که واقعا ادمارو اینجوری میبینی این دومین نفری بود که تو این دو سه روز این حرف رو بهم گفت و شیرین بود. به قول دوستی زندگی به همین معاشرت‌های کوتاه، عمیق، دلنشینه.