سیاهِ‌خاطر

«۴٠ روز، ۴٠ ماه، ۴٠ سال، فرقی نمی‌کنه، این یه زخم موندگاره.»

اگه کسی برای نگه داشتن تو تلاش نمیکنه، هیچوقت برای موندن کنارش با خودت کلنجار نرو.

از بدترین علائم تروما ”بی‌حسی عاطفیه“. وقتی شدیدا می‌خوای به کسی عشق بورزی اما هرچی تلاش می‌کنی نمی‌تونی احساسات عمیق‌ت رو زنده کنی. می‌خوای وصل شی و می‌دونی دوست داشتن و ابراز احساسات چقدر مهمه اما یه چیزی نمی‌ذاره و به جاش عصبانیت‌های لحظه‌ای و شرم بهت میده... به لحاظ عاطفی خودت رو از منابع دلبستگی و اونهایی که نمی‌دونن! دور می‌بینی و انگار قلبت یخ زده و پشت یه دیوار شیشه‌ای زندگی می‌کنی. + دلت می‌خواد نزدیکشون بشی، بغل‌شون بگیری و لمس‌شون کنی اما یه فاصله‌ی نامرئی نمی‌ذاره گرما عبور کنه و هی زور می‌زنی فراموش کنی اما هی نمیشه… فروید می‌گفت؛ ”شفا از فراموش حاصل نمی‌شود، از یادآوری بدون احساس درد حاصل می‌شود“. و این یک فرایند است.

‏هنوزم گوشه‌ای از قلبم بابت چیزایی که حقم نبود ولی تجربشون کردم، درد می‌کنه.

کافکا در نامه به فلیسه نوشته بود: خوب نیستم با تلاشی که اکنون برای ادامه‌ی زندگی می‌کنم، می‌توانستم اهرام مصر را بسازم.

بعضی وقت ها درد دونستن و فهمیدن اونقدر زیاده که بعضی وقت ها فقط میخوای نباشی . تموم بشه

آیا بهتر نبود که می‌رفتم و در قبرِ خود می‌خوابیدم و می‌گذاشتم رویم خاک بریزند؟ آن‌وقت بدون وحشت از خدا می‌پرسیدم که آیا واقعا خیال می‌کند مخلوقاتش از آهن درست شده‌اند که بتوانند این‌همه درد و رنج را تاب بیاورند؟»

بالاتر از سیاهی دقیقاً رنگ این روزهای ماست.

کاش من می‌مُردم، ولی تو زنده می‌موندی. کاش گلوله به قلب من اصابت می‌کرد، ولی تو هنوز نفس می‌کشیدی. کاش من تموم می‌شدم، ولی تو ادامه می‌دادی.

"جای گلوله‌ای در بدنم درد می‌کند، که به من اصابت نکرده است."

ما ادامه داریم؛ شاید خسته‌تر، شاید آشفته‌تر، شاید زخمی‌تر، شاید دلشکسته‌تر، شاید عصبی‌تر، شاید خشمگین‌تر، شاید چند نفر بیشتر، شاید چند نفر کمتر، ولی ادامه داریم.