Ս(ր)տից

🦂🦞

Մտքերս խարխափելով գիշերային մթության մեջ հիշում են մեր անմտությունն ու քմծիծաղով անցնում:Փողոցային լույսերը իմ սրտում հույսեր են վառում այն մասին, որ ժամանակավոր բացակայությունդ մի օր ներկելու ես քո գալստյան գույնով հավերժ: Դա կամ արևի գույնն է, կամ քո բարևի, մի տարբերությամբ միայն` քո բարևի լույսը շատ է ավելի քան արևի: Բայց գալիս է ժամը 12-ը, և փողոցները մնում են առանց լույսի,իսկ ես հույսի առանց: -Սա երևի ամենաանհրաժեշտ հրաժեշտն էր,- ասացիր դու:

Всех старательно бережёшь, Любить можешь, Видит Бог. (Это тебе не в упрёк) Девочка моя, Ты-оберег, А кто бы тебя сберёг?

и ещё, когда тебе тяжело, помни, если ты сдашься-лучше не будет.

И даже не смей думать, что ты можешь не выдержать.

Ինչու՞ մարդկանց, որոնց գոյության մասին չէիք էլ կասկածում, որոնց հանդիպում եք կյանքում մի անգամ ու այլևս չեք տեսնի, վիճակված է, ասես ետնաբեմից, այդքան կարևոր դեր խաղալ ձեր կյանքում:

Он не идеален. Вы тоже. И оба вы никогда не будете такими. Но если он рассмешит вас хотя бы однажды, заставит задуматься дважды, позволит быть человечной и ошибаться, держитесь за него и дайте ему всё, что можете. Мэрилин Монро

спокойной ночи и добрых снов, если вам перестали писать это

ты стала холодной. Во взгляде твоём я вижу усталость от боли. как будто бы высох твой водоём, в подаче тепла перебои. ты будто бы вымерзла этой зимой. никто тебя не укутал... в отважном сражении с упрямой тоской ты вдруг опустила руки... а звёзды твоих огромных зеркал осыпались всем под ноги. и их растоптали, спеша по делам, не видя твоей тревоги...