آیماه.

این ترلان پروانه صد حکومتیه هرجور فکر میکنم جور درنمیاد وسط شروع شدن اعتراضات، بیاد تیتر زرد بده دست اونوریا که اونیکه آهنگ برای رو خونده بهم تعرض کرده و فلان. چجوری شرافت رو میفروشید؟

کاش میتونستم بجای تموم وقتهایی که از غم و دوری تو اشک ریختم، به ازای هر اشک ببوسمت.

تو از ترسهای من خبر نداری، نمیدونی وقتایی که میرم تو خودم از وجود خودم کنار تو میترسم، میترسم یه روز بشه که بشم همون آدمی که نباید تو زندگیت میومد، من تنم پر از زخمه، زخمایی که تا بهت نشونش ندم نمیتونی از وجودشون خبر داشته باشی، من که عین این سربازای از جنگ برگشته پیش تو رفتار میکنم پس اون دست نوازش تو کجاست؟روزایی که نیستی اینجوریم که فقط منم؟ بعد خودمو قانع میکنم که همه چی خوب پیش میره، همه چی درست میشه ولی چی درست میشه وقتی تو بچه ات رو وسط راه ول کردی با کلی بچه که براش قلدری میکنن؟ من پر از زخمم اون روشنی و گرمای دستات کجاست؟

در کویر،زمانی که قطره قطره آب برایت حیاتی است،عاشق شدن،چیزی جز خالی کردن آب روی شن ها نیست.

حسی که با خود میگفتم با کمی زیر باران ماندن میگذرد، مرا در خیابان به گریه انداخت.

آیا شبیه به دوست داشتن‌های من هستی؟

آیا شبیه به دوست داشتن‌های من هستی؟

دوستت داشتم،به سویت پریدم،اما چه میدانستم که نرسیدن همان سقوط است.

حالا گلویم سنگین است و جز تصور تو هیچ چیز و هیچکس نمی تواند باعث آرامش خیالم و پایان این نفس تنگی شود.دیگر در واقعیت نمی توانم پیدایت کنم.دروغ چرا ،همه جا را برای پیدا کردنت گشتم اما هیچ نشانی از تو پیدا نکردم و احساس میکنم پیدا هم نخواهم کرد. همه این مدت نه در خیابان و کافه ها بودی نه در مغازه های بازار ، نه در کوچه و محله بودی و نه در این دیار و آن دیار ، نه در‌ مسجد بودی نه در دانشگاه، نه در میهمانی بودی نه در میان دوستانم، نه در‌میان آشنایان و نه در همهمه صدای غریبگان ،هیچ کجا تو نبودی و فقط تصورت بود که همیشه با منه خیال پرداز بود!

غم پشت غم و من پشت من که قایم شده است و در تنهایی و ترس مثل یک کودک فقط بغض پشت بغض می کند و دستانش را می فشارد.

آهنگ بفرست برام لطفاً.

از نگاه کردن به او سیر نمیشدم، در نظرم زیبا تر از او وجود نداشت، میخواستم که مال من باشد نهایت ارزویم بود، اما از او دور بودم، باید به دست می اوردمش، به هر قیمتی که بود! گذشت، و حالا در کنارش بودم، نزدیک تر از همیشه اما، اما او فقط و فقط زیبا بود، مثل گلدان پشت ویترین  مغازه ها، از درون خالی، پوچ و بی معنا، در او رشد و نمویی نبود، ظاهری بدون باطن، گران ولی بی ارزش.