رادیو دالغا

در سفری یک‌روزه به زیارت آرامگاه حکیم عمر خیام را رفتم. بنایی که به گمانم یکی از عمیق‌ترین نمونه‌های معماری نمادین معاصر ایران است. آرامگاه کنونی، اثر بی‌نظیر هوشنگ سیحون است و برخلاف بسیاری از مقابر، صرفا برای یادبود ساخته نشده، بلکه کوششی برای بازنمایی شخصیت چندوجهی خیام در قالب معماری است. سازه بر پایه شبکه‌ای از ده ستون و هندسه‌ای پیچیده استوار شده که از تقاطع آن‌ها، الگوهای ستاره‌ای شکل می‌گیرد. این ترکیب، اشاره‌ای مستقیم به جایگاه خیام به عنوان ریاضی‌دان و منجمی برجسته دارد. فرم کشیده و مشبک بنا، علاوه بر ایجاد حس صعود و بی‌کرانگی، تداعی‌کننده خیمه نیز هست که با معنای نام «خیام» و پیشه نیاکان او ارتباط دارد. باز بودن ساختار آرامگاه و پیوند آن با باغ پیرامون نیز الهام‌گرفته از روایت مشهور خیام است که آرزو کرده بود مزارش در جایی باشد که هر بهار، گل‌ها بر آن فرو ریزند. کمتر آرامگاهی را می‌توان یافت که تا این اندازه، ریاضیات، نجوم، ادبیات و سنت معماری ایرانی را در یک کالبد واحد به هم پیوند زده باشد. 🌿 نیشابور، خرداد ۱۴۰۵ @dalqa88

بعضی آدم‌ها آن‌قدر از زندگی ما دور می‌شوند که کم‌کم مطمئن می‌شویم دیگر هیچ‌وقت جایی به هم نمی‌رسیم. نه در خیابانی شلوغ، نه در ایستگاهی بین راه، نه حتی در کافه‌ای نزدیک محل کار. امروز اما، درست آن سوی میزی که روبه‌رویم بود، نشسته بود. نه من متوجه حضورش شده بودم و نه او (البته نمی‌دانم شاید اول او من را دید و نخواست به روی خودش بیاورد.) من غرق فکرهای خودم بودم و او سرش پایین بود. همه چیز عادی پیش می‌رفت تا لحظه‌ای که اتفاقی سر بلند کردیم و نگاهمان به هم گره خورد. چند ثانیه تعجب، چند ثانیه مکث، انگار هر دو داشتیم فاصله‌ این چند وقت را در ذهنمان مرور می‌کردیم. بعد فقط یک سلام کوتاه، با تکان دادن سر. نه احوالپرسی مفصلی در کار بود، نه مرور خاطره‌ای، نه حتی جمله‌ای بیشتر از آنچه لازم بود. و همین. :) من قهوه‌ام را گرفتم و رفتم. او هم همان‌جا ماند. زندگی، بی‌آنکه اهمیتی به این دیدار بدهد، به مسیر خودش ادامه داد. فقط برای چند ثانیه، گذشته از میان شلوغی یک کافه سر بلند کرد، نگاهمان را گرفت و دوباره ناپدید شد. @dalqa88

سخت‌ترین بخش از دست دادن آدم‌ها، مکان‌ها یا روزهای خوب زندگی این نیست که تمام می‌شوند. سخت‌ترین بخش این است که هیچ‌کدام هنگام رفتن، شبیه یک پایان به نظر نمی‌رسند. آخرین دیدار، آخرین گفت‌وگو، آخرین خنده یا آخرین قدم زدن کنار کسی، معمولا مثل هر روز دیگری از راه می‌رسد. نه موسیقی غمگینی در کار است، نه نشانه‌ای که خبر بدهد این لحظه دیگر تکرار نخواهد شد. زندگی مهم‌ترین پایان‌هایش را بی‌سروصدا رقم می‌زند. سال‌ها بعد ممکن است ناگهان به یکی از همان لحظه‌های معمولی فکر کنی. لحظه‌ای که آن روز هیچ تفاوتی با روزهای دیگر نداشت، اما بعدها فهمیدی آخرین بار بوده است. آن وقت تازه می‌فهمی چه چیزهایی را نادیده گرفته‌ای؛ حرف‌هایی که می‌توانستی بگویی، زمانی که می‌توانستی بیشتر بمانی و حضوری که تصور می‌کردی همیشه ادامه خواهد داشت. بعضی حسرت‌ها از اشتباه کردن به وجود نمی‌آیند، از ندانستن می‌آیند، از اینکه انسان نمی‌تواند پایان یک فصل را همان لحظه‌ای که ورق می‌خورد تشخیص دهد. شاید به همین دلیل باشد که ارزش بعضی لحظه‌ها را تنها پس از عبور از آن‌ها می‌فهمیم. زندگی پر از آخرین بارهایی است که هنگام وقوع، هیچ شباهتی به آخرین بار ندارند. @dalqa88

چاره چیه؟ زندگیه دیگه! باید ادامه داد :) @dalqa88

‍ گاهی یک نفر درباره هنر آن‌قدر با اطمینان حرف می‌زند که فراموش می‌کند مشکل شاید در اثر هنری نباشد، بلکه در توانایی او برای فهم آن باشد. اظهارات علیرضا جی‌جی درباره اِبی، داریوش و گوگوش دقیقا از همین جنس است، سخنانی که بیش از آنکه نقد موسیقی باشند، نمایش آشکار فقر ادبی و تاریخی‌اند. او با تعجب می‌پرسد چرا جوانان هنوز به این آثار گوش می‌دهند و مدعی می‌شود که زبان ترانه‌های آنان بیش از حد شاعرانه و نامفهوم است، اما سوال این است که از چه زمانی ناتوانی در فهم استعاره به معیار سنجش ارزش هنر تبدیل شده است؟ اگر قرار باشد هر جمله‌ای که از سطح گفت‌وگوی روزمره فراتر می‌رود "چرت و پرت" تلقی شود، باید نیمی از ادبیات فارسی را دور ریخت. مشکل اینجاست که برخی هنرمندان تصور می‌کنند جهان از پنجره محدود تجربه شخصی آنان دیده می‌شود. چون خودشان با زبان شاعرانه ارتباط برقرار نمی‌کنند، نتیجه می‌گیرند که آن زبان منسوخ شده است. چون خودشان معنای یک تصویر ادبی را نمی‌فهمند، نتیجه می‌گیرند که آن تصویر بی‌معناست. این همان خودبزرگ‌بینی‌ای است که جهل را به جای نقد می‌نشاند. خنده‌دارتر از همه، ادعای مخ‌شویی نسل جوان است. انگار میلیون‌ها شنونده جوان که دهه‌ها پس از تولید این آثار متولد شده‌اند، فاقد قدرت انتخاب‌اند و صرفا قربانی یک توطئه موسیقایی شده‌اند! واقعیت اما ساده‌تر است، آثار ماندگار می‌مانند چون چیزی برای عرضه دارند، نه به خاطر تبلیغات، نه به خاطر نوستالژی و نه به خاطر تلقین. نسلی از ترانه‌سرایان و آهنگسازان فارسی آثاری خلق کردند که دهه‌ها دوام آورده‌اند. در مقابل، بخش بزرگی از تولیدات موسیقی امروز عمرشان از عمر یک ترند اینستاگرامی هم کوتاه‌تر است. شاید به همین دلیل باشد که برخی به جای رقابت با آن میراث، ترجیح می‌دهند اصل میراث را زیر سوال ببرند. هیچ اشکالی ندارد کسی ابی، داریوش یا گوگوش را دوست نداشته باشد، اشکال از جایی شروع می‌شود که فرد ناتوانی خود در درک یک زبان هنری را به حساب ضعف آن هنر می‌گذارد. آنجا دیگر با نقد روبه‌رو نیستیم، بلکه با اعتمادبه‌نفسی مواجهیم که چندین برابر دانش صاحبش رشد کرده است. تاریخ هنر پر است از کسانی که گمان می‌کردند گذشته را دفن کرده‌اند، اما در نهایت خودشان فراموش شدند و گذشته ماند. ماندگاری را نه هیاهو تعیین می‌کند و نه ادعا، ماندگاری را زمان تعیین می‌کند و زمان تاکنون رای خود را درباره این آثار صادر کرده است. @dalqa88

محبوب من! شما شجاعتِ متفاوت بودن را داشته باشید. این دنیا به طرزِ غم‌انگیزی پر از آدم‌های معمولی است... پر از آدم‌هایی که پنجره‌ها را می‌بندند و به تاریکی عادت می‌کنند. پر از میانبرهای تکراری، رفتارهای شبیه‌سازی شده و دست‌هایی که فقط ساعت را کوک می‌کنند تا روزمرگی‌شان عقب نیفتد. محبوب من! حیف شماست که میان این‌همه تکرار ملال‌آور گم شوید. معمولی بودن، برای کسی که چشمانش بلد است جور دیگری جهان را ببیند، کم‌فروشی به خویشتن است. شما جرأت کنید و عطرِ خودتان را داشته باشید؛ حتی اگر این دنیا، زبان پیراهنِ گل‌دار شما را بلد نباشد. جرات کنید و در عصر پیاده‌روهای سیمانی، باران‌آلود قدم بزنید و بلندبلند رویا ببافید. دنیا از آدم‌های خط‌کشی‌شده و اتوکشیده اشباع است. محبوب من! دنیا پر از نُت‌های تکراری است، شما بیایید و آن سکوت عمیق و به‌موقع میان دو صدا باشید. دنیا پر از خطوط مستقیم و موازی است. شما آن منحنیِ بی‌پروایی باشید که تمام هندسه‌ روزمرگی را به هم می‌ریزد. ​جرات کنید و خود شگفت‌انگیزتان باشید که تماشای یک انسان واقعی در میان این‌همه آدم تکراری، تنها دلیلی‌ست که جهان را هنوز هم قابل تحمل می‌کند... @dalqa88

محبوب من! آدم‌های باهوش، مدام در حال حساب و کتابند. آن‌ها برای هر لبخندی دلیل می‌آورند و برای هر نگاهی، فرمول می‌نویسند. اما دو آدم زیادی عاقل، هیچ‌وقت نمی‌توانند دست هم را بگیرند و از بلندای دنیا پرتاب شوند. ​عشق واقعی، به یک آدم دیوانه نیاز دارد. به کسی که بلد باشد چرتکه‌ها را بشکند، همه‌چیزش را روی دایره بریزد و نپرسد سهم من از این بازی چقدر است؟ ​محبوب من! چقدر خوب است که ما آن‌قدر باهوش نبودیم که از این حادثه جان سالم به در ببریم. چقدر خوب که عقل را پشت در گذاشتیم تا زیباترین دیوانگی زندگی‌مان را رقم بزنیم... @dalqa88

الان یه اسمس میاد که نت باز شد، اما شما بازم خشخاش نکار :)

توصیه‌های امنیتی فوری برای کاربران (تکنولوژی و امنیت سایبری) با توجه به اختلالات اخیر و لزوم حفظ امنیت داده‌ها، رعایت موارد زیر بلافاصله پس از اتصال به اینترنت آزاد توصیه می‌شود: ۱. بروزرسانی اپلیکیشن‌ها از منابع رسمی: تمامی اپلیکیشن‌های خود را صرفاً از Google Play یا App Store بروزرسانی کنید. از نصب هرگونه فایل APK یا برنامه‌هایی که در کانال‌های تلگرامی منتشر می‌شوند، جداً خودداری کنید. ۲. وصله‌های امنیتی سیستم‌عامل: سیستم‌عامل گوشی (اندروید/iOS) و سیستم‌های دسکتاپ (ویندوز/مک) را به آخرین نسخه موجود ارتقا دهید تا حفره‌های امنیتی احتمالی بسته شوند. ۳. بازنگری در ابزارهای عبور از فیلترینگ: اگر از فیلترشکن‌های ناشناس یا فایل‌های نصبی مشکوک استفاده کرده‌اید، آن‌ها را حذف کرده و از ابزارهای معتبر و تاییدشده استفاده کنید. ۴. پاکسازی گواهی‌ها (Certificates): اگر برای استفاده از برخی شبکه‌ها یا ابزارها، گواهی امنیتی (Certificate) خاصی روی دستگاه خود نصب کرده‌اید، آن‌ها را بررسی و در صورت عدم نیاز، حذف کنید. ۵. هشدار برای برنامه‌نویسان: توسعه‌دهندگان و متخصصان IT باید پکیج‌های پروژه‌های خود (Node.js, Python و …) را بررسی کرده و از عدم وجود کدهای مخرب در نسخه‌های غیررسمی اطمینان حاصل کنند. @dalqa88