𝕮𝖔𝖒𝖆 𝖇𝖑𝖚𝖊

اگه همرمند‌هایی مثل دیوید بویی و الکساندر مک‌کوئین رو خوب بشناسی و هنرشون رو درک کرده باشی، کاملا متوجه منظورم می‌شی^^

https://t.me/com0blue/5855 Why Do You Think?

برای منی که عاشق اپرا و موزیک‌های سوپرانوم، این ترک واقعا یوفوریکه T^T

فقط کاور آهنگ‌ها رو نگاه کنید؛ قشنگ می‌تونید بفهمید این ساب‌ژانر چه وایبی داره. هم ساختار و فضای Weimar Cabaret رو داره، هم یه حس Vaudeville، و در کنارش اون وایب دارک و مالیخولیایی گاثیک رو هم داره.

های لاولی ^^💙🦋 از Dark Cabaret؟ الان چندتا می‌فرستم

اصلا نمیدونستم همچین ژانریم هستش میتونی اهنگ هم معرفی کنی خیلی خوشم اومد 🫠❤️

نیو رمانتیک یکی از درون‌گرایانه‌ترین کالچرهایی‌ـه که دیدم؛ حتی از نظر نوع واکنشی که نسبت به جهان بیرون داره.

مطمئنم اگه یه تینیجر تو دهه‌ی ۷۰ میلادی بودم و از جنبش بیت قسر درمی‌رفتم، به شکل عجیبی حس می‌کنم انتخابم به جای کالچر هایی مثل پانک، نیو رمانتیک می‌بود.

واقعا کالچرهایی که یه وایب تئاتریکال دارن، یه جور دیگه زیبان. مخصوصا وقتی این تئاتریکال بودن فقط توی لباس نیست و توی موسیقی، فشن، میکاپ و حتی نحوه‌ی ابراز هویت آدما هم دیده می‌شه. انگار کل کالچر یه جور پرفورمنسه و همین باعث می‌شه خیلی بیشتر از یه استایل معمولی توی ذهن بمونه.

Officially fell HARD down the dark cabaret rabbit hole and this whole corner of gothic music/culture

یه مدته دارم Dark Cabaret گوش می‌دم، واقعا ژانر عجیبیه.

And my failure schema + absolutely insane perfectionism are NOT helping either like pls...

My brain is literally full of thoughts n ideas 24/7, but the second i actually sit down n try to unpack them one by one, they just slowly fade away T^T & then i’m left with a completely empty brain + the “okay so wtf am i supposed to do now?”

واقعا این احمق‌هایی که میان می‌گن «بهترین کارگردان تاریخ سینما نولانه» رو درک نمی‌کنم. کاش حداقل دو تا فیلم دیده بودین، بعد همچین چرتی رو تف می‌کردین.

It’s one of those films you don’t so much watch as step into for a while : a dark, suffocating, surreal world whose logic you can’t quite put into words. At first, you might not even understand what’s actually happening, but the film isn’t trying to explain itself; it’s trying to leave you with a feeling. The decaying objects, dolls, and half-alive machines feel like fragments of a sick dream or memories that have slowly lost their original shape. There’s something deeply unsettling in the way childhood, decay, and nightmare all seem to bleed into each other; a world that feels completely alien, yet somehow disturbingly familiar. One of those surreal experiences that gets under your skin more than it tells a story, leaving its images somewhere in the dark corners of your mind, still moving long after the film is over.