متلهف

به‌مهر مرا بی‌گاه در خواب دیدی و با تو بیدار شدم

تو زیبایی وقتی رهایی.

میانِ استخوان های خُرد شده ایم؛ اما "امید" تقلا میکند برای روییدن

من از عالم تو را تنها گزینم، روا داری که من غمگین نشینم؟

‏امشب از اون شباست که دلم‌ میخواد سرمو فرو کنم توی سینه‌ی یکی و گریه کنم. اونم با سکوتش درکم کنه. کاش صبر آدما از غمشون بیشتر بود

جاودانه در گریز، همچو موج

مکش منت به هر نامرد و مردی مده دل را به ذلت دست فردی اگر او را به تو مهر و وفا نیست اگر او بر جراحاتت دوا نیست رهایش کن مرنجان خویشتن را مبر هرگز ز یادت این سخن را

عشق ایستاد مرا دید بارید!

در من بسیاری چیزها از بین رفتند، که گمان می‌کردم تا ابد ماندگارند.

و سوگند به بادی که بر بدنت بوَزد و عطر یاسِ تنت را بگیرد و بیایَد بنشیند بر پیراهن چهار خانه من.

با تحکّم می‌پرسد «چه شد باز؟!» هیچ! به ظاهر شاید هیچ چیزش نشده بود، امّا در باطن چرا؛ در باطن چلانده شده بود. چلانده می‌شد. یک حس گنگ و ناپیدا، یک گرهِ قدیمی در روح، پرتوی از آن حس کهنه آزارش می‌داد. - محمود دولت‌آبادی

‏اینجا ما از شب تا صبح رویاهامونو میبافیم، صبح از هم بازشون میکنیم

سکوت با آن قیافه‌ی بدریختش مظلومانه رو‌به‌رویم نشسته و کُلت طلایی‌اش را روی پیشانی‌ام گذاشته! نمی‌دانم بمیرم یا فریاد بزنم!

ماضی بعیدید، نمیشه باهاتون آینده ساخت

چشمت به چشم ما و دلت پیش دیگریست جای گلایه نیست! که این رسم دلبریست هرکس گذشت از نظرت در دلت نشست تنها گناه آینه ها زود باوریست….

فقط چشمها هستند که هنوز می‌توانند فریادی بکشند.  - رنه شار