متلهف

ما بیش از آنکه بخاطر آن‌چیزی که شده غمگین باشیم، بخاطر آنچه که می‌شد بشود و نشده غمگین هستیم.

می‌گفت غم های عمیق، خط خنده های عمیق تری می‌سازن.

- خون می‌رود نهفته از این زخم اندرون ماندم خموش و آه که فریاد داشت درد!

آغوش تو برای زمستان من بس است.. - فرامرز عرب‌عامری

در آخرین نامه‌ برایش نوشته بود: «به هر جهت دوستت خواهم داشت. اشکالی ندارد اگر دوستم نداری.‌ می‌فهممت، عمر تنها چیزی‌ست که حق داری در مورد آن خسیس باشی و به پای من نریزی‌اش، به پای کسی که دوست نداری‌اش.»

فرقی میان طعنه و تعریفِ خلق نیست

ماهی شدن پیش این کوسه ها

رویای بیهوده بوسه ها

آغوشت درست همان جایی‌ست که انتظارش را می‌کشم. مثل بندری که آدم منتظر است به آن برسد. مثل ماسه‌ی گرمی که پس از شنایی طولانی، وقتی که از پا درآمده‌ای، رویش به خواب می‌روی.

تو مثل آخرین تیوب نجات جلویم ظاهر شدی، آخرین حلقه که میان یک زندگی خالی پرت شده است و من با تمام توان به آن چنگ زده‌ام با چشمانی که به اختیار بسته‌ام به هر آنچه این امید آخرین را خراب کند.

هیچکس بد نبود هیچکس بد نکرد آدم‌ها فقط بدون آگاهی زخم‌ زدن، و بعد بقیه‌ی آدم‌ها ناخواسته اون زخم‌ها رو‌ فشار دادن.

هزار کودک آواره در دلم جمع‌اند، چقدر گریه کنم در یتیم‌خانه‌ی خود؟

من بر آنم که در این دنیا خوب بودن - به خدا - سهل ترین کار است و نمی‌دانم که چرا انسان، تا این حد، با خوبی بیگانه‌ست. و همین درد مرا سخت می‌آزارد. - فریدون مشیری

تمامی روز ها یک روزند تکه تکه میان شبی بی پایان