هوریار درخت‌نشین🌳🌦

از هر چیزی یا کسی که به هر طریقی انکار رو در من به هم بزنه و مجبورم کنه به شرایط حقیقی و آزاردهنده نگاه کنم بدم میاد. و تمام روابطم رو حاضرم برای حفظ توهم وضعیت استیبل روانیم به هم بزنم. و واقعن دیگه No jokes، Shit is serious. هرکسی به هر طریقی که میتونه باید خودشو نگه داره، و fuck the rest.

هم بدنم نیاز به ریکاوری داره، هم علاقه‌ای به استراحت کردن ندارم. عالی.

دیشب ویدئوکال کردم و تعدادی از اعضای فامیل هم بودن. خیلی درد داشت که برام سخت بود حتی سلام کنم بهشون. و نتونستم باهاشون چشم تو چشم شم. در یه زندگی عادی لازم نبود انقدر خشم و نفرت در ارتباط با کسایی داشته باشی که قاعدتا باید عزیزانت می‌بودن. درود به اسلام و آخوند همزمان.

ساعت ۱۳ ظهره و من باید تا ۱۹ کار کنم و همین الان انرژی‌م یه طوری افتاده که واقعا باید خودم رو هل بدم توی این ۶ ۷ ساعت

این رو که می‌نوشتم در کلمه به کلمه‌ش فحش به آخوند بود که می‌دادم. بستگانتو گاییدم که دوستام انقدر باید بگایی بکشن برای وصل شدن به Ai و ... .

مقاله خوندن با Ai خیلی باحاله. هر مقاله‌ی سختی رو که می‌خوام بخونم اول می‌دم به notebooklm و بهش می‌گم موضوع این مقاله رو در قالب یه پادکست گفتگومحور بساز. و فرض کن قراره به مادربزرگ پیرت ماجرا رو توضیح بدی =) خیلی خوب باعث میشه یه حدودی از ماجرا رو متوجه بشی و اون ذوق کودکانه‌ی پشت خفن بودن مساله رو لمس کنی. بعدش که می‌شینی مقاله رو می‌خونی یه کار خسته‌کننده‌ی طولانی نمیشه دیگه و یه بک‌گراند داری از ماجرا و فقط نقاط رو به هم وصل می‌کنی و درکت رو کامل می‌کنی ازش‌. و تازه از تایم‌های هایکینگ و دوچرخه‌سواری‌م هم استفاده بهتری میشه D:

مساله فقط این نیست که محیط اینجا داره به من چیزهایی اضافه می‌کنه. بخش دیگه‌ی مساله اینه که اینجا بهم اجازه‌ی حضور موثر هم می‌ده. اجازه‌ی این‌که من هم چیزی به محیط اضافه کنم.

چون در مورد مثال‌های دیگه‌ی انزجار پرسیدید. به سکس همجنس فکر کنید. منزجر می‌شید؟ با پلی‌گامی چی؟ یا یه مرد با لباس اصطلاحا زنانه. اینا اون انزجارهایی‌ن که معنادارن توی این موضوع. نه بوی بدن :)

رسانه‌ی چپ اون تیکه‌شه که چنین عنوان تخمی‌ای گذاشتن براش. منم قبلا خونده بودم در مورد رابطه‌ی انزجار و جهت‌گیری سیاسی‌. و انزجار فقط بوی بدن و ... نیست. حس انزجار خیلی گسترده‌ست. می‌تونه توی هر context هم یه شکل مشخص خودش رو داشته باشه. آدم‌ها می‌تونن از بوی بدن بیزار باشن، ولی median انزجاری که روزانه تجربه می‌کنن کم باشه. حالا رسانه‌ی تخمی کجاشه؟ این‌که میاد یه عنوان می‌ذاره که اتفاقا correlation بین چیزهایی از عنوانش و چند خط اولش برداشت بشه که اتفاقا بسیار نادرستن. بعد هم بهش حمله کردن، بیاد بگه ببینید سواد و مطالعه ندارید. اگر پاورقی‌م و مقاله‌ای که بهش استناد کرده بودم رو می‌خوندید بد برداشت نمی‌کردین. خب دوزاری عنوان درست بذار :)

مثلا همین الان هم برام سخته عیان بگم که یه دلیل این‌که کارم رو دوست دارم، اینه که حدس می‌زنم بشه باهاش ارزش‌آفرینی کرد توی صنعت و پول حسابی در آورد.

چقدر خانواده‌ی ما رابطه اشتباهی با پول داشته و داره. در این حد که پول در آوردن برامون همراه با شرمه، نه افتخار. همیشه باید یه دلیل والاتر برای یه کاری می‌تراشیدیم و پول در آوردن یه side effectش می‌شد تا شرم تجربه نکنیم. با همین سیستم مدیریت مالی داشتن، بی‌حساب نبخشیدن و ... هم بعضا همراه با شرم می‌شد. امیدوارم توی من اساسی تغییر کنه و باعث بشم نسل بعدی‌مون حداقل یه صدای دیگه هم توی ذهنشون باشه و زودتر این تصویر رو بتونن به چالش بکشن.

بچه‌ها کتاب نمی‌خواین یعنی؟😁

چنل مترجم این کتاب و توضیحاتشون.

بچه‌ها من این کتاب رو به ۵ نفر هدیه می‌دم، به شرط این‌که بخونید و فصل به فصل نظرتون رو بهم بگید. ببخشید اگر بضاعتم بیشتر نیست در زمان فعلی. اگر تمایل داشتین بهم پیام بدین.

"https://t.me/hryrintrees/6033 بنظرم درست نیست ادم نظر خودش رو ملاک قرار بده و نصیحت کنه بگه در مقابل کی بایستید. از این که ادما بعد یه مدت محبوبیت یا تایید شدن شروع میکنن به فرقه ساختن خسته شدم. امیدوارم برای تو و کانال تو این اتفاق نیوفته." هوریار درخت‌نشین🌳🌦: من مرز خودم رو دارم می‌ذارم. خیلی کاری به بقیه ندارم حقیقتا. در ارتباط و صحبت سیاسی با من شرایطم اینه. در مدل‌های ارتباطی دوستانه و ... هم که اصلا کاری به این چیزها نداریم. ضمن این‌که من کی باشم که بخواد فرقه‌ای دورم تشکیل شه؟ متوهم نیستم انقدر. و بله، نظر سیاسی خودم برای محیط خودم، و ارتباطات خودم ملاکمه. جز این‌ چیز دیگه‌ای هم می‌تونه باشه مگه؟

باز کسی که ایرانه خیلی حق داره. لطفا شما اصلا به خودتون نگیرید و حرف‌های من رو پتک نکنید رو سر خودتون. ولی اگر تونستید جلوی این فضای سیاه متوقف مرده‌ای که امثال سمانه سوادی و ... پروموتش می‌کنن بایستید. زندگی دوران‌های مختلف داره. الان چله‌ی زمستونشه برای کل کشور. و این می‌گذره، و با این‌که احتمالاتی ترسناک وجود داره قطعا، ولی احتمالن نه قطعیت. و بی‌اراده‌ی آزاد هم نیستیم در برابرشون حداقل در نگاه کلان.

بعضی‌ها هم بدبینی و ناله و روضه‌ رو با واقع‌بینی اشتباه گرفتن. نمیگه انقدر احتمال می‌دم این اتفاق بد بیفته، و اگر این کار رو بکنیم احتمالش رو می‌تونیم کاهش بدیم یا ... . فقط می‌خواد می‌چسبه به یه احتمال، چه ۲ درصد باشه چه ۲۰ درصد و همون رو هی می‌کوبه تو کله‌ت. اگر انقدر روانت سیاهه لطفا برای خودت نگه‌ش دار، یا یه فیلتر آدمیزادی روش نگه دار. مردم و روانشون و توان زیست و بقا و مبارزه‌شون سطل آشغال ضعف شخصیتی و روانی شما نیستن.

یکی برگشته بهم میگه دیگه حوصله شنیدن حرف مخالف رو نداری. من حوصله شنیدن حرف تکراری ندارم. حوصله توصیف با جزئیات احتمالات منفی و بگایی رو ندارم (دقت کنید، احتمالات نه سرنوشت محتوم) حوصله ragebaiting رو ندارم. حوصله توصیف ایده‌آل‌ها و ارزش‌هارو ندارم. گذشتم از این واقعا دیگه. تکرار مکرراته. چیزی که کماکان گوشم براش بازه تاکتیک‌ها و استراتژی‌ها برای اقدامه. هیچ چیزی جز اقدام واقعی، یا برنامه‌ریزی براش برام اهمیت و ارزشی نداره. اگر زمین بازی رو شناختید و پیشنهادی دارید که کسی در موقعیت من چه کاری می‌تونه بکنه که توی همین زمین بازی فعلی موثر باشه گوشم بازه. وگرنه غر به جون فرهنگ مردم، انتخاب‌های قبلی‌شون، محدودیت‌ شدید انتخاب‌هاشون در لحظه‌ی فعلی و ... داستان‌سراییه برام. فقط در صورتی گوشم بازه براشون که آینده‌نگر باشه و بخواد پیشنهادی برای اقدام فعلی داشته باشه. و من لحن پرغرض، ناامید، منفی‌باف و ... رو از لحن دلسوزانه و کنجکاو و علاقه‌مند به عمل واقعی تشخیص می‌دم. اگر در فرمت دوم باهام صحبت می‌کنید کاملا گوشم بازه. در غیراین‌صورت وقت و حوصله‌م به شدت محدوده.

فکر کنم جدا از این‌که در غیر این‌صورت به کارهام نمی‌رسم، بخشی‌ش هم مکانیزم دفاعی‌م در برابر هیبت ناتوانی‌م برای مشکلات ایرانه. کاری ازم برنمیاد، تقریبا هیچی. هر چی این مدت زور زدم و ... هم هیچی بوده حقیقتا. نه برای خانواده‌م، نه دوستام، نه هیچ‌کس دیگه کار خاصی ازم برنیومده. کاش حداقل دانشجو نمی‌بودم و یه پول قابل‌اعتنایی در می‌آوردم.