Peace.

منو لمس کردی ولی درک نه.

حیف از جوونیم. حیف از هرچیزی که یک زمانی تحت هر شرایطی در من زنده بود.

میگن میگذره. از اون "گذشت" ها که به خودت میای میبینی دیگه یادت نیست با چه بدبختی شب و روز کردی. این مشکل جاشو یک بدبختی دیگه پر میکنه، این آدمی ام که هستی تبدیل میشه به کسی که هرکی ببینت میپرسه "چی بهت گذشت این شدی؟" چی بهمون گذشت واقعا؟ از کدوم سوراخ گزیده شدیم که تمامه روحمون زخمه؟ با چه تلنگری با سر خوردیم زمین که الان دلمون خونه؟

I whisper "what the fuck" to myself 50 times a day

فریاد زدن چه فایده‌ای داره وقتی هیچوقت شنیده نمیشی؟

نه تفنگ، نه خنجر، نه لشکر و حتی نه یک پادشاه میتونه قدرتمند تر از یک جمله باشه. خنجر میتونه ببُره و بُکشه، ولی کلمه زده میشه و میمونه، دفن میشه توی استخون و جسدی که میشه که ما حملش میکنیم.

حرف بزنیم.

• اتفاقی که برای یه INFJ افتاد مدت طولانی‌ای تلاش کردی که عجیب و سرد رفتار کنی به طوری که هیچکس نمی‌خواست تلاشی برای شناختت بکنه، البته فکر کنم به جز یک نفر. اما وقتی افکار عمیق و عرفانی‌ات رو دید، که در واقع یک نگرانی فلج‌کننده در مورد این بود که مردم رفتارهات رو تایید میکنن یا نه، خیلی سریع بیخیال شناختت شد.

توی شهری که نفس میکشه پریشون راه میرم تا یک چهره‌ی آشنا ببینم، عطر آشنا بشنوم، بهش برسم و دوباره بفهمم این چشم ها دروغ نمیگن. این چشم‌ها هیچ احساسی به من ندارند.

چقدر نگفتم چیزایی که باید بکوبم توی صورتشون.

انقدر فکر توی مغزم دارم، حرف توی گلوم و من چقدر میتونستم روراست باشم ولی بجاش نگه داشتم کلمات و چقدر گِله موند و نگفتم. من چقدر اشتباه کردم.

I finally got the message, he didn't love me he didn't... he didn't even liked me.

Tell me the Fairy Tail story about how the sun loved the moon so much that he died every night just to let her breathe.