کانون شعر و ادبیات

چون گذارد خشت اول بر زمین معمار کج گر رساند بر فلک، باشد همان دیوار کج می‌کند یک جانب از خوان تهی سرپوش را هر سبک‌مغزی که بر سر می‌نهد دستار کج زلف کج بر چهرهٔ خوبان قیامت می‌کند در مقام خود بود از راست‌ به، بسیار کج راستی در سرو و خم در شاخ گل زیبنده است قد خوبان راست باید، زلف عنبربار کج نیست جز بیرون در جای اقامت حلقه را راه در دل‌ها نیابد چون بود گفتار کج فقر سازد نفس را عاجز، که چون شد تنگ راه راست سازد خویش را هرچند باشد مار کج قامت خم بر نیاورد از خسیسی نفس را بیش آویزد به دامن‌ها چو گردد خار کج هست چون بر نقطهٔ فرمان مدار کاینات عیب نتوان کرد اگر باشد خط پرگار کج در نیام کج نسازد تیغ قدّ خویش راست زیر گردون هر که باشد، می‌شود ناچار کج می‌تراود از سراپای دل‌آزاران کجی باشد از مرغ شکاری ناخن و منقار کج از تواضع کم نگردد رتبهٔ گردنکشان نیست عیبی گر بود شمشیر جوهردار کج وسعت مشرب، عنان عقل می‌پیچد ز راه موج را بر صفحهٔ دریا بود رفتار کج گریهٔ مستانه خواهد سرخ‌رویش ساختن از درختان تاک را باشد اگر رفتار کج راست شو صائب، نخواهی کج اگر آثار خویش سایه افتد بر زمین کج، چون بود دیوار کج #صائب_تبریزی کانون شعر و ادبیات دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل 📚✍️ @Sher_nit