مأوا

حریر کم تحمل.

سرمست از خوشی‌های لحظه‌ای کوتاه، غم‌های بزرگ بعد از خنده رو فراموش میکنم و هربار برمیگردم به ریشه نسیان خودم. عادت کن بیچاره عادت کن.

بچه‌ها برگشتن به رابطه‌هایی که تمومشون کردید، شبیه دوباره بلعیدن محتواییه‌ که قبلا استفراغش کردید. هیچ‌کس دوست نداره استفراغ حاصل از خوردن غذای مسمومش رو دوباره بخوره، پس به خودتون و تصمیماتی که در گذشته گرفتید اعتماد کنید و قاشق نگیرید دستتون دوباره.

مثل اینکه روز جهانی بخشیدنِ اکسه. به‌ همین مناسبت،به سمت اکستون گل پرتاب کنین❤️(با گلدون و میزش)

هیچ مردی رو ندیدم که از فرو بردن انگشت توی دماغش خجل باشه. موجودات کثیف پررو.

عاشق صدای له شدن خاک و سنگ‌ریزه‌های زیر پام موقع راه رفتنم. حس فیلمای کابوی و وسترن میده🌪

ممنون که از ناامید کردنم ناامید نمیشی..

حتی بابت انتخاب تراپیستمون هم بهمون حس ناکافی بودن میدن.

بله. غصه هم میگذرد، ولی نه به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت. نه واقعا آقای سپهری.

نمیدونم من جای شما بودم به خاطر دیزی هن شده پامیشدم میومدم مشد🚶🏻‍♀

و تازه بسیار هم به‌صرفه ما سه تا پرس به همراه مخلفات گرفتیم و شد ۱ میلیون

بچه‌ها من فکر کنم همین الان بهترین دیزی زندگیمو خوردم. اگه مشهدین یا قراره برین مشهد، همون اطراف حرم، پشت بازار امام رضا بگردین دنبال دیزی سنگی حاج عباس. در کثیف‌ترین حالت، خوشمزه‌ترین غذای ممکن رو سرو کردن. واقعا ۱۰ از ۱۰.

امروز حتی یه کلاغ دیدم توی ایوون طلا و مسئله صرفا دیدن کلاغ نیست؛ من "فقط" کلاغ دیدم امروز :/

فقط من اینجوری حس میکنم یا واقعا کبوترای حرم کم شدن؟

راه درازی رو از شمال به شرق پیمودم. یه آقایی هم تو اتوبوس کنارم ناس زد به لثه‌هاش و از بهشهر تا بجنورد خوابید. موقع زیارت هم یه خانومی با ویلچر از روی انگشت پام رد شد. یه خادم تازه‌وارد هم آدرس دسشویی رو دقیقا خلاف مسیر درست بهم گفت. پیتزای مرغ و قارچم‌ هم مرغش نپخته بود. خیلی روز سخت و پرفشاری داشتم. امیدوارم خوب بخوابم حداقل.

از کجا اومده این کلمه؟ ینی خیلی باز میشینن بعدش؟ راحت و گشوده؟