,دنیای‌سوفی؛

بعضی‌وقتا تنهایی هم بد نیست.. دیگه رفتن ادمای جدید خیلی ناراحتت نمیکنه، وقتی میدونی کسی همه رو دوست داره، تورو دوست نداره، تو رو تو سیاهی محض ولت کرده، دیگه خیلی انتظار نداری بقیه تورو دوست داشته باشن، اما این خیلی نامردیه.. یعنی هیچ‌جایی نیست که متعلق به من باشه، کاش میشد یه روزی بیاد به من بگه: «بچه‌جون چقدر به خودت سخت گرفتی، من اینجام، همه‌ی مدت اینجا بودم، درست کنارت، گریه نکن، همه‌چی درست میشه فقط به من اعتماد کن.. تنها این مهم نیست، آدما دوستت ندارن مهم نیست، هیچکی رو نداری منتظرت باشه مهم نیست، من هستم، خودم به جای همه‌ی اونا هستم..» اما، اما تا میام بخندم، ذوق کنم از خواب بیدار میشم، میفهمم چقدر بالش زیر سرم خیسه، وقتی میفهمم بالش زیر سرم خیسه، دوست دارم بیشتر گریه کنم.. میخوام اونقدر گریه کنم تا جایی که ریه‌هام شروع به سوختن کنن ولی اشکام تموم میشن. به خودم میگم، دوستم نداره، به درک. اصلا دیگه برام مهم نیست..

تو عطر یاس میدی زیبای مغموم.. که گلبرگ هاش ترک خورده برو برو که دوره خونه از تو، برو که عطر یاسو سیل برده! خوبِ‌من، زندگی اصلا یه جای دیگه‌است اینجا فصل، فصلِ ابرای تار و تیره‌اس..