【 REDNIGHT 】

هزینه‌ی نوار مغز و ویزیت دکتر و داروهام شد ۱۸فاکینگ میلیون تومان وجه رایج مملکت. یعنی حقوق یک ماه کار کردن منو شما. یعنی هزینه‌ی مواد مصرفی یک ماهه یک خانواده‌ی سه-چهار نفره. یعنی ریدم سر قبر پدرتون بی شرفا.

امروز رفتم دکتر که داروهای میگرنم رو عوض کنه، بگو خب؟

اینقدر این روزا همش دارم میدوئم، نمی‌دونم چه خبره😑

بزرگوار رو سوق دادم به سمت دراما دیدن. الان داره tomorrow می‌بینه و فقط خدا می‌دونه چطوری جلو خودمو گرفتم اسپویل نکنم😑

وقتی داشتم این بخش رو می‌خوندم، همش تو ذهنم این می‌پیچید که:«این مدل صحبت از شوپی بعیده. من عادت دارم برینه به بشریت»🚶🏽

وقتی به راه رفته‌ی زندگی باز پس می‌نگریم و این "مسیر پر پیچ و خم" را از نظر می‌گذرانیم و ناگزیر بعضی فرصت‌های از دست رفته و بد اقبالی‌ها را می‌بینیم، ممکن است به آسانی در سرزنش خویش افراط کنیم. اما مسیر زندگی ما به هیچ روی حاصل کار خود ما نیست، بلکه نتیجه‌ی دو عامل است، یکی سلسله‌ی اتفاقات و دیگر، سلسله ی تصمیمات ما، که بر یکدیگر تأثیر می‌گذارند و یکدیگر را متقابلا تغییر می‌دهند.‌ به علاوه، افق دید ما برای دیدن این هر دو، بسیار محدود است، زیرا تصمیماتِ خود را از راه دور نمی توان پیش بینی کرد و وقوع اتفاقات را از این هم کمتر می توان دانست. ما فقط به تصمیمات و اتفاقات زمان حال آگاهیم. زمان حال آن چيزی است که به طور واقعی محقق شده است و زندگی ما در آن جای دارد. بنابراين بهتر است که پيوسته با شادمانی قدر آن را بدانيم و در نتيجه از هر دمی که قابل تحمل و فارغ از زشتی و رنج است، آگاهانه لذّت ببريم؛ يعنی دم را با ياد آرزوهای از دست رفته در گذشته يا نگرانی‌ها درباره‌ی آينده با ترشرويی تيره و تار نکنيم. ‌ زيرا از خود راندن لحظه‌های نيک زمان حال برای ناراحتی‌های گذشته يا نگرانيهای مربوط به آينده ابلهانه است. •Arthur Schopenhauer #Redwords

«+بله! مثل اینکه باز برق رفت. دو دیقه ما بریک بگیریم من چهارتا فحش بدم به این ایکبیریای به درنخور قرمساق قرمدنگ.»

«مرا کمی بیشتر دوست داشته باش؛ چرا که فکر می‌کنم پایانِ غم‌انگیزی خواهم داشت.»

شوپنهاور می‌گوید:«وقتی از طبیعتِ سطحی و پوچِ اندیشه‌های دیگران، تنگی نظرشان، حقارتِ دیدگاه‌هایشان و پستی نیت‌ هایشان و تعداد خطاهایشان کاملا آگاه می‌شویم، کم کم به چیزی که در سرشان می‌گذرد بی‌تفاوت می‌شویم. زیرا زمین مملو از آدم‌هایی است که ارزش هم‌صحبتی ندارند.» به نظرت واقعا عاقلانه است که ما نظرات چنین آدم‌هایی را جدی بگیریم؟ چرا اجازه دهیم که قضاوت‌هایشان تعیین کند که ما چگونه آدمی باشیم؟ آیا نوازنده از تشویق بلند حضار مسرور می‌شود اگر بداند همه‌ی مخاطبانش ناشنوا هستند؟؟ •Alain de Botton #Redwords

کاش سریالش رو بسازن و باگ‌هاش رو برطرف کنن. ولی دیگه کی ادوارد کالن و بلا سوان می‌شه؟

توایلایت یکی از اولین عاشقانه‌هایی بود که من در نوجوانی دیدم. اخیرا ریواچش کردم و باید بگم با وجود یه سری موضوعات خنده‌دارش، هنوز موردعلاقمه.

نمی‌دونم. انگار بی‌حس شدم. از اتفاقا بدِ زیاد و پشت سر هم قبلی دچار نوعی بی‌حسی شدم که دیگه حتی ناراحت هم نمی‌شم وقتی اسپاتیفای باز نمی‌شه که آهنگ گوش بدم، دولینگو آزمونشو کنسل می‌کنه و نمی‌ذارن زبان بخونیم تا فقط از این خراب‌شده بریم، اسممون توی لیست کشورهای هیچ سایتی نیست که بتونیم با یه ثبت‌نام عادی از کورس‌های آموزشی رایگانشون استفاده کنیم، مایی که تمام چیزی که می‌خواستیم یه زندگی ساده و معمولی بود و همونم نه داشتیم و نه می‌ذارن داشته باشیم. حق دارید اگه ناراحت باشید، خشمگین باشید، عصبانی باشید، افسرده باشید ما هممون به همدیگه حق می‌دیم توی این اوضاع. ولی من فقط انگار دیگه دارم هیچ‌چیزی رو حس نمی‌کنم.

سهیل رضایی تو‌فصل جدید می‌گه:«برای شخص درمان نشده، سالم‌ترین آدم، ناامن‌ترین آدمه؛ و با این جمله می‌شه برای اون شخص سال‌ها گریه کرد.»

هرچند وقت یکبار انسان‌ها یادم می‌آرن که چرا ازشون متنفرم🙏✨

🤍

اون روز داشتم با ساحل حرف میز‌دم و هرچی فکر کردم و هرچی اون گفت نه، دیدم من قبل از عمل بینیم خیلی زشت بودم😐 نمی‌دونم چطور بعضیا می‌گفتن جذابی! داداش کسخلی؟ فیتیش دماغ شکسته داری؟

وای راستی خبر خوب. من برگشتم باشگاه و خیلی مسرورم.😊

می‌بینی تروخدا؟ یه ذره بچه=|

https://t.me/c/1349682999/30605 ممنونم. الان منم با دیدنش دچار شرم نیابتی شدم🤣🤣

آخه احتمالا به شما و درستون ارتباطی نداره=] منی که از بچگی فیزیک خوندم و می‌دونستم می‌خوام چی بخونم در آینده، یکم آکوارده برام. خودمو سرزنش نمی‌کنم، فقط شرم نیابتی گرفتم🤗