شهـرزادِ قصه‌ها؛

من ساعت ۵ صبح:

این ریمیکس خداست

وای فقط پلی کنید

0:48

خودمو که مرور میکنم بیشتر تهوع میگیرم.

واقعا خودبینی گناه مورد علاقه‌ی منه، یه افیونِ کاملا طبیعیه.

بعضی از زخم‌ها فقط با دردِ بیشتر درمان میشن.

یه وقتایی انقدر حالت بده که فقط منتظر یه ضربه‌ی کوچیکی برای اشک ریختن. مثل افتادن وسیله از دستت، دیر رسیدن آسانسور، دیر رسیدن به اتوبوس، محکم بسته شدن درب اتاق، افتادن ایرپاد، بلند شدن صدای موزیک یا حتی افتادن سیگار از دستت وقتی میخوای روشنش کنی...

بزنم؟

همچین چیزی میشه

اقا من دلم میخواد موهام رو رنگ موهایِ تارگرین‌ها کنم

واقعا از صبح :

خیلی نازه:)

«من‌ از پایان خبر دارم، ولی خوب... گاها خیال‌پردازی می‌کنم.»