مدرسه احیاءالعلوم هرات

📖 رهنمود کتابخوانی... ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ✍ مصطفی محمود به یاد دارم زمانی که به تب مطالعه مبتلا شدم، کتاب‌ها را با ولع می‌بلعیدم و حتی یک قران در دستم باقی نمی‌ماند مگر اینکه به کتابی در کتابخانه‌ام تبدیل شود، و هیچ کتابی بیش از دو روز در دستم نمی‌ماند! من جوان بودم و هنوز هم هستم! وقتی آن روزها را به یاد می‌آورم، احساس می‌کنم این بیشتر یک هوس بود تا کسب دانش یا شکل‌گیری عقل؛ زیرا شترها اینگونه آورده نمی‌شوند. از وقتی که از سن خاصی گذشتم، حالتم تغییر کرد؛ دیگر نمی‌توانم بیش از یک یا دو مقاله در روز بخوانم، اما تمایل دارم مدت طولانی‌تری با آنچه خوانده‌ام بمانم: آن را در ذهنم مرور می‌کنم و اجازه می‌دهم در ذهن و قلبم اثر بگذارد، تا اگر موافق بود، به رفتار تبدیل شود و سپس به تأثیری در اطرافیانم بدل گردد. ادعا نمی‌کنم آنچه قبلاً خوانده‌ام بی‌فایده شده است؛ زیرا تأثیری در من گذاشته که انکار نمی‌کنم، اما واقعاً شیرینی مطالعه را تازه اخیراً چشیده‌ام، حتی به بسیاری از آنچه قبلاً خوانده‌ام بازگشته‌ام و آن‌ها را با روحیه‌ای تازه می‌خوانم، گویی کتاب‌های دیگری هستند و گویی اولین بار است که با آن‌ها ملاقات می‌کنم! کتابی می‌خواندم به نام «ناطق اَخرَس» از استاد فهد الباشا، و دیدم که بسیاری از اهل علم و فکر به این معنا اشاره کرده‌اند؛ مثلا رافعی رحمه الله به ابوریه توصیه کرده است: «هدف خود را از مطالعه کسب قریحه‌ای مستقل، فکری گسترده و توانایی نوآوری قرار ده». زکی نجیب محمود نیز تأکید کرده است که مطالعه زنده، خواننده را در گفت‌وگو با نویسنده قرار می‌دهد، او را سؤال می‌کند و بازبینی می‌کند، نه اینکه صرفاً دریافت‌کننده‌ای خاموش باشد. بلکه شکیب ارسلان کل تجربه را با این جمله خلاصه می‌کند: «اگر کتابی را جوان خوانده باشی و سپس در پیری آن را بخوانی، کتاب دیگر کتاب نیست». گویی خلاصه مطلب این است که ما بیشتر از حد لازم و سریع‌تر از حد لازم می‌خوانیم! پس معیار، کمیت مطالعه نیست؛ بلکه عمق فهم و میزان تبدیل خطوط به رفتار است و همانطور که علی عزت بیگوویچ گفته است: مطالعه نیازمند توقف‌هایی برای هضم است، خواننده مانند زنبور عسل است که عسل را فقط پس از ماندن و تأمل می‌سازد. #رهنمود_کتابخوانی @Alefba99 | الفباء