میم کده

«دانشجویان و فارغ‌التحصیلان امضا کنید: احکام اخراج و تعلیق باید شکسته شوند»

مجموعۀ آنچه در دانشگاه می‌گذرد، نشان از استمرار روندی نگران‌کننده دارد که بدون واکنش مؤثر مدیریت دانشگاه، هر روز ابعادی گسترده‌تر نیز خواهد یافت. در ماه‌های اخیر، دست‌کم ۳۰ پرونده در کمیتۀ انضباطی برای دانشجویان تشکیل شده‌است، ۱۳ دانشجو با احکام بدوی تعلیق و اخراج مواجه شده‌اند و حکم ۳ نفرشان در کمیتۀ تجدید نظر تایید شده‌است. هرچند، عمدۀ توجیهات جنابعالی برای این احکام متعدد، بی‌سابقه و غیرقانونی، تحدید مسائل به درون دانشگاه بودند، در همین مدت هم دانشجویان بسیاری بازداشت شده‌اند و دانشگاه از حمایت و پیگیری حداقلی (که حتی در دوران ریاست دکتر جلیلی نیز انجام می‌گرفت) با بهانه‌های مختلفی طفره رفته‌است.

🍔 سکوت بدنه دانشگاهی و به‌دنبال آن، شکسته نشدن احکام در مرحله تجدیدنظر، به قیمت نابودی تحصیل و آیندهٔ تعداد قابل توجهی از دانشجویان تمام خواهد شد. 🔗 فرصت برای تغییر این تصمیمات محدود است؛ از تمامی دانشجویان و فارغ‌التحصیلانی که این پیام را می‌بینند درخواست داریم نامه را امضا کنید و با دعوت از دوستان خود به امضای این نامه، یاری‌گر هم‌دانشگاهی‌هایمان باشید. ✈️ لااقل شریف باشید

مردم عزیز ایران، ضحاک به درک واصل شد.

آقای دکتر تجریشی، بر فرض که آمار ناقص و غلط شما درست باشد، حتی در آن صورت نیز هیچ عدد و رقمی نمی‌تواند حق دانشجویان برای اعتراض را از بین ببرد. فرزندان شهدا و جانبازان، خانواده‌هایی که برای دفاع از کشور جان داده‌اند یا آسیب دیده‌اند، امروز نیز با اعتراض خود همان راه را ادامه می‌دهند؛ از وطنشان دفاع می‌کنند و در برابر بی‌عدالتی می‌ایستند. هیچ مسئول دانشگاه یا وزارتخانه‌ای حق ندارد این حق را با تهمت، تحقیر یا محرومیت پاسخ دهد. دانشجویان سهمیه‌ای مناطق محروم، کسانی که در همین ساختار ناعادلانه آموزشی با سال‌ها تلاش صندلی‌های این دانشگاه را به دست آورده‌اند و هم‌زمان با تحصیل هزینه زندگی و تغذیه خود را تأمین می‌کنند، دانشجوی این دانشگاه‌اند و حق اعتراض دارند. آقای رئیس، به‌جای تهمت و توهین و دامن‌زدن به افشای اطلاعات دانشجویان، پاسخ دهید چرا تصاویر دوربین‌های حراست دانشگاه ـ که برای حفظ امنیت (!) دانشجو نصب شده‌اند ـ به‌صورت گسترده در شبکه‌های مجازی منتشر شده و برای تهدید و ارعاب دانشجویان مورد استفاده قرار می‌گیرد؟ انتشار عکس‌ها و اطلاعات شخصی دانشجویان، نقض آشکار حریم خصوصی و استفاده ابزاری از امکانات نظارتی برای فشار و تهدید است. در شرایطی که عدالت و قانون فقط برای شما و همفکرانتان اجرا می‌شود، از بی‌عدالتی و اجرای قانون سخن می‌گویید. واژگانی که به لطف مدیریت شما معنا و اعتبار خود را از دست داده‌اند، صرفاً برای توجیه اعمال و اظهارات غیرقابل دفاعتان به کار گرفته می‌شوند. اعتراض حق دانشجوست. هیچ تهدید، توهین و تبعیضی نمی‌تواند آن را از بین ببرد. در حالی که به‌جای پاسخ‌گویی، مسیر تهدید و برچسب‌زنی را برگزیده‌اید، اکنون شاهد بازداشت یکی از دانشجویان این دانشگاه هستیم. آیا این نتیجه همان فضاسازی و اتهام‌پراکنی‌ها نیست؟ آیا مسئولیت امنیت و آرامش دانشجویان بر عهده مدیریت دانشگاه نیست؟ سکوت در برابر بازداشت و فشار بر دانشجویان، همراهی با بی‌عدالتی است. در اعتراض به بازداشت دانشجوی این دانشگاه اعلام می‌کنیم که ادامه این روند با واکنش مدنی جامعه دانشگاهی مواجه خواهد شد. مسئولیت هرگونه اختلال در روند آموزشی و تبعات ناشی از این وضعیت، مستقیماً بر عهده مدیریت دانشگاه است.

بر اساس گزارش‌های منتشرشده در فضای دانشجویی، گفته می‌شود پرنیان خدابخشی، دانشجوی ورودی سال ۱۴۰۲ رشته مهندسی مواد، توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده است. از محل نگهداری و شرایط وی خبری در دسترس نیست. 🆔 @Sharif_Senfi

بر اساس گزارش‌های منتشرشده در فضای دانشجویی، گفته می‌شود پرنیان خدابخشی، دانشجوی ورودی سال ۱۴۰۲ رشته مهندسی مواد، توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده است. از محل نگهداری و شرایط وی خبری در دسترس نیست. 🆔 @Sharif_Senfi

با اندوه فراوان، درگذشت استاد فقید و پژوهشگر نامدار، عبدالمجید ارفعی را به خانوادهٔ محترم ایشان، به ویژه برادرشان، استاد حسام‌الدین ارفعی و جامعهٔ علمی کشور صمیمانه تسلیت عرض می‌کنیم. روحشان شاد و یادشان گرامی باد.

دکتر اردلان امروز مردم را ستون پنجم دشمن می‌نامد و کشته‌شدن همین عزیزان را “موفقیتی بزرگ” جا می‌زند. پرسش ساده است: آن زمان که شما را در آمریکا بازداشت کردند، شما ستون پنجم جمهوری اسلامی بودید؟ یا برچسب زدن به مردم فقط وقتی راحت است که هزینه‌ای برای خودتان نداشته باشد؟

اگر برگشتی البته

ابوالحسنی اگر پول درآوردن از خون مردم تموم شد، از حجره یه سر به اتاقت هم بزن.

https://t.me/beheshtedel/2190 «آن فردی را که تصمیم‌هایش ناشی از خفیف‌العقل بودن اوست از معاونت کنار بگذارید؛ در غیر این صورت، حرف‌تان برای ما قابل پذیرش نخواهد بود.»

https://t.me/beheshtedel/2189 «پیشنهاد ما به دکتر فخارزاده این است که برای ناله و پاک کردن رنگِ خون از اسکناس‌هایتان دیر شده است؛ از دکتر ابوالحسنی یاد بگیرید و فوراً دنبال سوراخی برای قایم شدن و پلتفرمی برای آنلاین برگزار کردن کارهایتان باشید.»

روزنامه‌ای که هرگز شریف نبود جهت‌گیری‌های «روزنامهٔ شریف» دیگر بر کسی پوشیده نیست؛ رسانه‌ای که شاید نام دانشگاه را یدک بکشد، اما هیچ‌گاه در سمت دانشجو نایستاده است. در روزهای ملتهب اخیر، این سوگیری‌ها به بی‌شرمانه‌ترین حالت خود رسیده است. تیترهایی که موبه‌مو با روایت‌های حاکمیتی همخوانی دارند، بار دیگر ثابت کرد که این رسانه چگونه در بزنگاه‌ها، پشت اکثریتِ بدنهٔ دانشجویی را خالی می‌کند. کافی است تنها به کارنامهٔ این «رسانهٔ منفی‌یکِ حراست» در همین دو روز پرالتهاب (۲ و ۳ اسفند) -یعنی درست پس از بازگشایی دانشگاه بعد از دو ماه تعطیلی- نگاهی بیندازیم تا عیار واقعی‌شان دستمان بیاید:

- تقلیل معنادار جمعیت: گزارش عامدانهٔ آمار حداقلی از دانشجویان معترض در تجمع ۲ اسفند. - روایت یک‌سویه از آسیب‌دیدگان: پوشش کاملاً گزینشی و یک‌طرفهٔ مجروحان درگیری‌های ۲ اسفند. - سانسور حقیقت: روایت جانبدارانه و تحریف‌شده از درگیری‌های ۳ اسفند. - برچسب‌زنی به دانشجو: تکرار مداوم کلیدواژهٔ «شعارهای غیرقابل انتشار» برای مقصر جلوه دادن و انگشت اتهام گرفتن به سمت یک طیف خاص از دانشجویان. - فریب رسانه‌ای: تمسخر و سوءاستفاده از یک تصویر دستکاری‌شده با هوش مصنوعی، به‌جای انتشار تصویر واقعی برای رفع ابهام. - عادی‌سازی سرکوب: پوشش خبریِ خشک و بی‌تفاوتِ موج ممنوع‌الورودی دانشجویان (آن هم همزمان با حضوری شدن دانشگاه) بدون کوچکترین نقد یا اعتراضی.

دیگر نمی‌توان روی این حجم از تقابل با دانشجو نام «اشتباه» گذاشت؛ این یک رویهٔ سیستماتیک است. ما بر خود واجب می‌دانیم که روزنامه شریف را بایکوت کنیم. رسانه‌ای که صدای ما نیست، دیگر هیچ اعتباری میان ما ندارد. از این پس، برای دنبال کردن اخبار موثق و بدون سانسورِ دانشگاه، رسانهٔ تازه‌تأسیس «صدای شریف» جایگزین و صدای واقعی ما خواهد بود.

تا لحظه‌ی آزادی ایران عکس کانال میم‌کده‌ی دانشگاه آریامهر، لوگوی رسمی دانشگاه خواهد ماند.

استاد؟ یا لاتِ سرِ کوچه؟

فرزند ایران و جان فدای میهن…

امروز چهلمِ فرزندان ایران، جان فدایان میهن است؛ چهل روز از خاموش شدن صداهایی که سهمشان از وطن، گلوله شد. در این چهل روز، حقیقتی روشن‌تر از همیشه پیشِ چشم ما ایستاده: هیچ قدرتی با گرفتن جان، مشروعیت نمی‌سازد. هیچ سیستمی با حذف انسان، پایدار نمی‌ماند. سوگ ما آرام است، اما ساده نیست. دردی‌ست که نه فریاد می‌خواهد، نه شعار؛ فقط یادآوری می‌کند که فاصله‌ای میان مردم و حاکمان شکل گرفته که دیگر با هیچ وعده‌ای پر نمی‌شود. ما دشمن نبودیم. اما هر شلیک، ما را یک قدم از شما دورتر کرد و هر خون، مرزی کشید که بازگشت‌ناپذیر است. به یاد داشته باشید: این خشم، انتخاب ما نبود. پیامدِ تصمیم‌هایی‌ست که شما گرفتید و بهایی‌ست که خودتان برایش تعیین کردید.

«فریادمان را نشنیدید؛ از سکوتمان بترسید…» قلم در دست گرفتیم تا بیانیه‌ای در محکومیت جنایات و کشتار اخیر بنویسیم، اما از فرط استیصال کلام در برابر توحش، قلم‌ بر زمین نهادیم. جایی که حقیقت سلاخی می‌شود، سخن به بی‌راهه نمی‌فرستیم. ما را دیگر با شما، زبان گفت‌و‌گو نیست. 👥 مجمع انجمن‌های علمی دانشگاه صنعتی شریف 🔥 @sharif_scientific_associations