Fomo

غافل دادیم دل به دستت؛ ما را یاد و تو را فراموش

قفل رو ساعت های رنگین قبلم، یه دست زیر سر و یه دست زیر فندک.

همه نمیمونن پیشت، میرن با عقربه

دیدم میمیره یه پرنده توی قفس مثل قلبم تو سینه.

همچی واقعی تر از خوابه و غیر منطقی تر از بیداری

یادت میمونه مثه اشکِ روی گونه هات مثه همون بغضِ تو نگات این آخرا نکرد هیچی رو به رات دیدم غمه تو صدات؛ خوبی با بدِ روزگار