La Cause Freudienne

سوژه‌ای که لکان بر تنهایی‌اش تاکید می‌کند کیست؟ او خودِ فروید است: ((مردی تنها؛ نظریه‌پرداز انکارناپذیر ناخودآگاه)) انکارناپذیر؛ نه بدین معنا که هرگز مورد انکار قرار نگرفته است؛ هرگز. او هنوز و در قرن بیست‌ویکم محل مناقشه است؛ اما نه همیشه به سود خودش. انکارناپذیر ، بدین معنا که بایستی در انکار او احتیاط کنید! بحث بر سر این است که نکته‌ای مطرح شود و موضعی گرفته شود؛ موضعی که باعث شود مواضع دیگر محلی از اعراب نداشته باشند. این مثالی گویاست؛ از مردی تنها مثل فروید؛ البته او همراهانی داشت که گاهی دنبالش می‌رفتند؛ لکان نیز در زمانی خودش را چنین معرفی کرده بود؛ آن زمان هنوز به چیزی باور داشت که به زیبایی آنرا مکتب می‌نامید: ((من به همان تنهایی که ... )) [این جمله‌ی لکان در آینده‌ی مقتضی همینجا به شکل کامل منتشر می‌شود] لکان با گفتن این جمله آشکارا خودش را تنها معرفی کرد تا همراهانی داشته باشد؛ روانکاوان، یعنی فرویدین‌ها[ و آنچه میلر در اینجا با اغماض لکانی‌ها می‌نامد] بدین‌سان در جایگاهی قرار می‌گیرند که تاریخ همیشه بر آن صحه گذاشته است: جایگاه انگل‌ها؛انگل‌های تنهایی. 📃Jacques Alain-Miller; The Second Pass