Mnemosyne

scorched-earth adjective ˈskȯrcht-ˈərth  1 : relating to or being a military policy involving deliberate and usually widespread destruction of property and resources (such as housing and factories) so that an invading enemy cannot use them 2 : directed toward victory or supremacy at all costs : ruthless scorched-earth rhetoric

"ankle-deep in blood, Hope, that maiden most serene, Was walking with a quiet mien."

Rise like lions after slumber In unvanquishable number; Shake your chains to earth like dew Which in sleep had fallen on you -- Ye are many; they are few.

In Time of the Breaking of Nations I Only a man harrowing clods     In a slow silent walk With an old horse that stumbles and nods     Half asleep as they stalk.                        II Only thin smoke without flame     From the heaps of couch-grass; Yet this will go onward the same     Though Dynasties pass.                        III Yonder a maid and her wight     Come whispering by: War’s annals will cloud into night     Ere their story die. #Thomas_Hardy

In Time of the Breaking of Nations I Only a man harrowing clods     In a slow silent walk With an old horse that stumbles and nods     Half asleep as they stalk.                        II Only thin smoke without flame     From the heaps of couch-grass; Yet this will go onward the same     Though Dynasties pass.                        III Yonder a maid and her wight     Come whispering by: War’s annals will cloud into night     Ere their story die. #Thomas_Hardy

مراسم‌ اخیر خاکسپاری جان‌باختگان در اعتراضات دی‌ماه با چرخش از مناسک سنتی شیعه به سمت آیین‌هایی چون رقص، نواهای سنتی، شاهنامه‌خوانی و تشویق‌های دسته‌جمعی روایتگر شکل‌گیری شیوه متفاوتی از سوگواری است که در آن شعارهای حماسی جایگزین مداحی‌های مرسوم شده است. https://parsi.euronews.com/2026/02/18/mourning-dance-anger-and-sadness-at-the-funeral-of-iranian-children

فقط درد تسکین‌نیافته است که بر درون ما تأثیر می‌گذارد و معنا و ارزشی برای ما دارد.

ما برج گریه‌ایم که از سوگ زندگی سنگ مزار می‌دمد از خشت خشت‌مان

The Peterloo Massacre On 16 August 1819, at St Peter's Field, on the outskirts of Manchester, a political meeting of 60,000 working men and women was disperesed by mounted dragoons, with a brutality that left eleven people dead and 421 cases of serious injury. The news reached #Percy_Shelley within about a week, and he began meditating the following poetic response to the event.

Rulers who neither see nor feel nor know, But leechlike to their fainting country cling Till they drop, blind in blood, without a blow. A people starved and stabbed in th' untilled field; An army, whom liberticide and prey Makes as a two-edged sword to all who wield; Golden and sanguine laws which tempt and slay; Religion Christless, Godless—a book sealed; A senate, Time’s worst statute, unrepealed— Are graves from which a glorious Phantom may Burst, to illumine our tempestuous day. حاکمانی که نه می‌بینند، نه حس می‌کنند، نه می‌فهمند،  بل چو زالو به کشور بی‌جان خود چسبیده‌اند  تا آنگه که بیفتند، فربه از خون، بی‌هیچ تکانی،  مردمانی گرسنه و زخم‌خورده، در آن دشت شخم‌نزده؛ ارتشی که آزادی را می‌کشد و (مردمان) را می‌درد همچو شمشیری دو دم به دست هرکه برگیرد؛ ُ قوانینی طلایی و سرخ که دل می بَرد و سر می‌بُرد؛ . . . اینها همه گورهایی است که امید می‌رود از میان آنها  روحی پرشکوه برخیزد، و این روزگار شوریده را به سامان آورد. بخشی از شعر «انگلستان ۱۸۱۹»، نوشتۀ پِرسی بیش شِلی

Rulers who neither see nor feel nor know, But leechlike to their fainting country cling Till they drop, blind in blood, without a blow. A people starved and stabbed in th' untilled field; An army, whom liberticide and prey Makes as a two-edged sword to all who wield; Golden and sanguine laws which tempt and slay; Religion Christless, Godless—a book sealed; A senate, Time’s worst statute, unrepealed— Are graves from which a glorious Phantom may Burst, to illumine our tempestuous day. حاکمانی که نه می‌بینند، نه حس می‌کنند، نه می‌فهمند، بل چو زالو به کشور بی‌جان خود چسبیده‌اند تا آنگه که بیفتند، فربه از خون، بی‌هیچ تکانی، مردمانی گرسنه و زخم‌خورده، در آن دشت شخم‌نزده؛ ارتشی که آزادی را می‌کشد و (مردمان) را می‌درد همچو شمشیری دو دم به دست هرکه برگیرد؛ ُ قوانینی طلایی و سرخ که دل می بَرد و سر می‌بُرد؛ . . . اینها همه گورهایی است که امید میرود از میان آنها روحی پرشکوه برخیزد، و این روزگار شوریده را به سامان آورد. بخشی از شعر «انگلستان ۱۸۱۹»، نوشتۀ پِرسی بیش شِلی

Eight O'Clock Supper comes at five o'clock, At six, the evening star, My lover comes at eight o'clock— But eight o'clock is far. How could I bear my pain all day Unless I watched to see The clock-hands laboring to bring Eight o'clock to me. Sara Teasdale

Zahhak: The Legend of the Serpent King (pop-up book) https://t.me/radioshahnameh/1907