برلینِ ششم.

برای آخرین لبخند ری‌را.

دلم میخواد جمع شم توی خودم حرف نزنم کسی باهام حرف نزنه دلم میخواد کور شم کر شم دلم میخواد ندونم دلم میخواد یادم بره دلم میخواد حس نکنم دلم میخواد تموم شه یه جوری.

چه جوری بگم، انگار زندگی باهات جنگ داشته باشه؟ آره آره یه چیزی تو همون حال و هوا.

کم کم این تن دیگه زورش داره ته میکشه.

.

-

ذهنم درگیر هزار و صدتا چیزه؛ چندتاش حل شده؟ ها یکی دوتاش

با هر قدمی که برمیدارم زانوهام یه قدم بیشتر به شکستن نزدیک میشن.

دلم تنگ میشود، نه برای زندگی قبلی بلکه برای زندگی کردن.

قبلا غر میزدم میگفتم درد دارم‌ میگفتم ناراحتم میگفتم عصبیم. الان حتی حسی هم ندارم که بخوام براش اسم بذارم.

حقیقتی که وجود داره و به شدت نفرت‌انگیز هستش اینه که ما ملت مرده‌پرستی هستیم. به شدت توهین‌آمیز و منفور هستش این کلمه ولی متاسفانه واقعیت هستش. یعنی تا وقتی که یکی رو ازمون نگیرن و با جفت دستامون نکوبیم تو سرمون از شوک از دست دادنش چشمامون باز نمیشه. خشممون دهانه نمیکشه. دستمون شروع به سنگ برداشتن نمیکنه. این هم یکی دیگر از جلوه‌های حماقت بشری‌ست که به شدت ابله هستن.

این هرچی هست اسمش زندگی نیست. ما زندگی کردن بقیه رو هم دیدیم هیچ شباهتی به مال خودمون نداشت. اون قسمت از عمرم که بالاخره میتونم بگم "دارم زندگی میکنم" کی میخواد برسه جدی

بغض پشت بغض قورت میدم هی تو گوش خودم میگم یه کم دیگه. فقط یه کم دیگه. دندان روی دندان فشار میدم و زمزمه میکنم فقط یه کم دیگه.

بغض پشت بغض قورت میدم هی تو گوش خودم میگم یه کم دیگه. فقط یه کم دیگه. دندان روی دندان فشار میدم و زمزمه میکنم فقط یه کم دیگه.

نه اشتباه نکن، ما دلخوش نیستیم. ما کور هستیم‌. احمق و نادان هستیم. این دلخوشی نیست. این خود را به در نفهمی زدنه.