Ce qui reste

ظهر یک سر رفتم فروشگاه، از اون‌ موقع با دیدن چهره‌ی ناامید مردم، سر تکون‌ دادن‌‌ها به نشانه‌ی افسوس، سبد خریدهای خلوت و خالی و قیمت‌های خیلی بالا و عجیب‌غریب، بغض خیلی سنگینی تو گلومه.

آره، معمولاً آینده جای بهتریه

در خونه‌ی ما اینطوریه که سرماخوردگی کپن داره. مثلاً حداکثر باری که حق سرما خوردن داری، نهایت سه یا چهار باره. بعد از اون اگر مریض شدی، باید بری تو جوب‌ها زندگی‌ات رو بگذرونی. اگر هم مستقیم نفرستنت تو جوب، از بس سرزنش می‌شی خودت با پای خودت باید بری تو جوب یا کارتن. مثلاً من الان احساس سرماخوردگی دارم ولی جرئت گفتنش رو ندارم.

انقدر این چند روز فشرده کلاس رفتم یا خودم کلاس داشتم و وضعیت خوابم خراب شده، احساس می‌کنم هیچ جانی در تنم نمونده و اگر خودم رو ول کنم نقش بر زمین می‌شم.

مشکل اصلی‌ام اینه تقریباً هر دوره‌ای با کسی فیلم دیدم، بعدش ناگهان تموم شد و به این نتیجه رسیدم که شاید همراه خوبی نیستم.

تصمیم گرفتم از این به بعد، فیلم دیدنم فقط با خودم باشه. همراه داشتن برای فیلم دیدن یک چیزیه که برای من کار نمی‌کنه.

از وقتی معلم شدم تقریباً ده برابر زمانی که صرفاً دانش‌آموز بودم دارم زبان انگلیسی می‌خونم. و ریشه‌ای هم می‌خونم.

این چایی ما چی شد؟

ما یه برگه‌ی ریز سر امتحان می‌بردیم از ترس اینکه معلم نبینه می‌کردیم تو کونمون تهش. خوبه والا. دیگه نهایت کمتر می‌ترسیدیم برگه رو می‌خوردیم.

والا ما قبلاً تو کلاس زبان از حضور معلم خجالت می‌کشیدیم تقلب نمی‌کردیم. الان آدم‌های ۳۰ ساله در یک کلاس ده متری که معلم به همه جاش دید داره راست‌راست گوشی در میارن، عکس رو تو چت‌ جی‌پی‌تی آپلود می‌کنن و بعد هرچی جواب گفته رو وارد برگه می‌کنن. از هیچ‌کس هم خجالت ندارن. می‌گی گوشی رو بذارن کنار، یک جوری بد نگاه می‌کنن و چشم‌غره می‌رن که با خودت فکر می‌کنی می‌گی نکنه حرف بدی زدی.

I used to think joy was something I’d feel later. After the goals? After a good growth maybe? But it turns out, joy was the sun on my face that morning and I almost missed it.

و در نهایت چیزی که من و الهام از لیست پسندیدیم:

چندروزه با الهام دنبال فیلم کریسمسی وایب می‌گردیم و امروز با این لیست بلندبالای ناز توی لترباکسد مواجه شدیم. درود بر سازنده‌ش. شمام این لیست رو داشته باشید.

ولی کی دلش میاد ازم پول بگیره؟ 🥺