مولانا | بشنو

صد روزِ دراز گَر به‌هَم پیوندی جان را نشود از این فغان خرسندی ای آن که به این حدیث ما می‌خندی مجنون نشدی، هنوز دانشمندی... #مولانا @beeshno

روزیکه گذر کنی به خر پشتهٔ من بنشین و بگو که ای به غم کشتهٔ من تا بانگ زنم ز خاک آغشته به خون کای یوسف روزگار و گمگشتهٔ من #حضرت_مولانا #انتظار @beeshno

گفتند: خدای را، نشانی بده که بدان بدانیم که تو با کی بیشتر می‌باشی به عنایت و رحمت؟ ! گفت: هر که خدای مرا بیشتر یاد می‌کند. یادی است بر زبان و یادی است در جان. #شمس_تبريزى @beeshno

ای خدا از عاشقان خشنود باد عاشقان را عاقبت محمود باد عاشقان را از جمالت عید باد جانشان در آتشت چون عود باد دست کردی دلبرا در خون ما جان ما زین دست خون آلود باد هر که گوید که خلاصش ده ز عشق آن دعا از آسمان مردود باد مه کم آید مدتی در راه عشق آن کمی عشق جمله سود باد دیگران از مرگ مهلت خواستند عاشقان گویند نی نی زود باد آسمان از دود عاشق ساخته‌ست آفرین بر صاحب این دود باد #حضرت_مولانا @beeshno

در روزن من نور تو روزی که بتابد در خانه چو ذره به طرب رقص کنانم... #حضرت_مولانا @beeshno

یاران یاران ز هم جدائی مکنید در سر هوس گریز پائی نکنید چون جمله یکید دو هوائی مکنید "فرمود وفا که بی‌وفائی مکنید" #حضرت_مولانا @beeshno

وقت آن شد که به زنجیر تو دیوانه شویم بند را برگسلیم از همه بیگانه شویم جان سپاریم دگر ننگ چنین جان نکشیم خانه سوزیم و چو آتش سوی میخانه شویم تا نجوشیم از این خنب جهان برناییم کی حریف لب آن ساغر و پیمانه شویم سخن راست تو از مردم دیوانه شنو تا نمیریم مپندار که مردانه شویم #حضرت_مولانا @beeshno

جملاتی زیبـا از#نهج البلاغه_حضرت_علی (ع) ۱. مردم را با لقب صدا نکنید. ۲. روزانه از خدا معذرت خواهی کنید. ۳. خدا را همیشه ناظر خود ببینید. ۴. لذت گناه را فانی و رنج آن را طولانی بدانید. ۵. بدون تحقیق قضاوت نکنید. ۶. اجازه ندهید نزد شما از کسی غیبت شود. ۷. صدقه دهید، چشم به جیب مردم ندوزید. ۸. شجاع باشید، مرگ یکبار به سراغتان می آید. ۹. سعی کنید بعد از خود، نام نیک بجای بگذارید. ۱۰. دین را زیاد سخت نگیرید. ۱۱. با علما و دانشمندان با عمل ارتباط برقرار کنید. ۱۲. انتقاد پذیر باشید. ۱۳. مکار و حیله گر نباشید. ۱۴. حامی مستضعفان باشید. ۱۵. اگر میدانید کسی به شما وام نمیدهد، از او تقاضا نکنید. ۱۶. نیکوکار بمیرید. ۱۷. خود را نماینده خدا در امر دین بدانید. ۱۸. فحّاش نباشید. ۱۹. بیشتر از طاقت خود عبادت نکنید. ۲۰. رحم دل باشید. ۲۱- گریه نکردن از سختی دل است. ۲۲- سختی دل از گناه زیاد است. ۲۳- گناه زیاد از آرزوهای زیاد است. عید #غدیر_خم مبارک💜 @beeshno

با دل گفتم چرا چنینی؟! تا چند به عشق همنشینی! دل گفت چرا تو هم نیایی! تا لذت عشق را ببینی! گر آب حیات را بدانی جز آتش عشق کی گزینی؟! #حضرت_مولانا @beeshno

خبرت هست که در شهر شکر ارزان شد خبرت هست که دی گم شد و تابستان شد...؟! #حضرت_مولانا تابستونتون لبریز از شادی و خاطرات خوش💜 @beeshno

هر که را دوست دارم، "جفا" ،پیش آرم، اگر آن را قبول کرد، من از آنِ او باشم...! #شمس_تبریزی @beeshno

همچو  اسماعیل، پیشَش  سَر  بِنِه ! شاد و خندان پیشِ تیغش جان بده تا بماند جانت، خندان تا ابد! همچو جانِ پاکِ احمد با اَحَد عاشقان  جامِ   فَرَح   آنگه   کَشند که به دست خویش خوبانشان کُشند! #حضرت_مولانا عاشقان آنگاه رستگار به زندگی و حیات جاوید هستند که تحت امر خدا و اولیائش، با تسلیم و رضا نفس خود را قربانِ او کنند و در این حال از جام وحدت سر می کشند و   بیشترین فرح و انبساط نصیب آنان می گردد. @beeshno

چو اسماعیل قربان شو در این عشق که شب قربان شود پیوسته در روز... #حضرت_مولانا عیدتان مبارک ❤ @beeshno

گیرم که وصال دوست در خواهم یافت این عمر گذشته را کجا دریابم...؟! #حضرت_مولانا @beeshno

#احمد_شهدادی آه آه که من دوش چه سان بوده‌ام؟ آه که تو دوش که را بوده‌ای؟ آه کشیدن سوز دل را به زبان آوردن است. چه بسیار آتش‌ها که در عمق جان است و تنها دود و دمی از آن آه می‌شود و سر بر می‌زند. همین آه گاهی طی مرتبه‌ای معنوی است. عارفان به سوز و گداز جان اهمیت بسیار می‌دهند و آن را از عبادت نیز برتر می‌نشانند. «گفت: نماز کردند؟ گفت: آری. گفت: آه. یکی گفت: نماز همه عمرم به تو دهم، آن آه را به من ده!» #مقالات_شمس #مولانا همین لحظه را در مثنوی جاودانه کرده است: آن یکی می‌رفت در مسجد درون مردم از مسجد همی‌آمد برون گشت پرسان که جماعت را چه بود که ز مسجد می برون آیند زود آن یکی گفتش که پیغامبر نماز با جماعت کرد و فارغ شد ز راز تو کجا در می‌روی ای مرد خام چونک پیغامبر بدادست السلام گفت آه و دود از آن اه شد برون آه او می‌داد از دل بوی خون آن یکی گفتا بده آن آه را وین نماز من ترا بادا عطا (مثنوی، دفتر دوم) همین آه ما را از ته چاه نجات می‌دهد: آه کردم، چون رَسَن شد آهِ من گشت آویزان رسن در چاهِ من آن رسن بگرفتم و بیرون شدم شاد و زفت و فربه و گلگون شدم در بُن چاهی همی بودم زبون در همه عالَم نمی‌گنجم کُنون آفرین‌ها بر تو بادا ای خدا ناگهان کردی مرا از غم جدا گر سرِ هر موی من یابد زبان شکرهای تو نیاید در بیان می‌زنم نعره در این روضه و عُیون خلق را: یا لَیتَ قَومی یَعلَمُون (مثنوی) آه هم نجات دهنده از چاه است و هم نشان دهنده راه: گر نه حدیث او بُدی، جانِ تو آه کی زدی آه بزن که آهِ تو راه کند سوی خدا (غزلیات شمس) خداوند همین آه را خوش می‌خرد و به قیمت بها می‌دهد. آن را کم نبینید: می‌ستاند آهِ پر سودا و دود می‌دهد هر آه را صد جاهْ سود (مثنوی) گاهی آدمی کاری از دستش بر‌نمی‌آید و فقط آه می‌کشد. به نظر مولانا همین حیرت و سرگشتگی و آتش دل، خود حل مسئله است. «گفت: آه دریغا چه کنم؟ فرمود: همین که چه کنم؛ پس آنگاه در سماع این رباعی را فرمود: گفتم: چه کنم؟ گفت: همین که چه کنم گفتم: به از این چاره ببین که چه کنم رو کرده به من بگفت: ای طالب دین پیوسته برین باش بر این که چه کنم» @beeshno

آه احمد شهدادی آه که من دوش چه سان بوده‌ام؟ آه که تو دوش که را بوده‌ای؟ آه کشیدن سوز دل را به زبان آوردن است. چه بسیار آتش‌ها که در عمق جان است و تنها دود و دمی از آن آه می‌شود و سر بر می‌زند. همین آه گاهی طی مرتبه‌ای معنوی است. عارفان به سوز و گداز جان اهمیت بسیار می‌دهند و آن را از عبادت نیز برتر می‌نشانند. «گفت: نماز کردند؟ گفت: آری. گفت: آه. یکی گفت: نماز همه عمرم به تو دهم، آن آه را به من ده!» (#مقالات_شمس) مولانا همین لحظه را در #مثنوی جاودانه کرده است: آن یکی می‌رفت در مسجد درون مردم از مسجد همی‌آمد برون گشت پرسان که جماعت را چه بود که ز مسجد می برون آیند زود آن یکی گفتش که پیغامبر نماز با جماعت کرد و فارغ شد ز راز تو کجا در می‌روی ای مرد خام چونک پیغامبر بدادست السلام گفت آه و دود از آن اه شد برون آه او می‌داد از دل بوی خون آن یکی گفتا بده آن آه را وین نماز من ترا بادا عطا (#مثنوی_دفتر دوم) همین آه ما را از ته چاه نجات می‌دهد: آه کردم، چون رَسَن شد آهِ من گشت آویزان رسن در چاهِ من آن رسن بگرفتم و بیرون شدم شاد و زفت و فربه و گلگون شدم در بُن چاهی همی بودم زبون در همه عالَم نمی‌گنجم کُنون آفرین‌ها بر تو بادا ای خدا ناگهان کردی مرا از غم جدا گر سرِ هر موی من یابد زبان شکرهای تو نیاید در بیان می‌زنم نعره در این روضه و عُیون خلق را: یا لَیتَ قَومی یَعلَمُون (مثنوی) آه هم نجات دهنده از چاه است و هم نشان دهنده راه: گر نه حدیث او بُدی، جانِ تو آه کی زدی آه بزن که آهِ تو راه کند سوی خدا (#غزلیات_شمس) خداوند همین آه را خوش می‌خرد و به قیمت بها می‌دهد. آن را کم نبینید: می‌ستاند آهِ پر سودا و دود می‌دهد هر آه را صد جاهْ سود (مثنوی) گاهی آدمی کاری از دستش بر‌نمی‌آید و فقط آه می‌کشد. به نظر مولانا همین حیرت و سرگشتگی و آتش دل، خود حل مسئله است. «گفت: آه دریغا چه کنم؟ فرمود: همین که چه کنم؛ پس آنگاه در سماع این رباعی را فرمود: گفتم: چه کنم؟ گفت: همین که چه کنم گفتم: به از این چاره ببین که چه کنم رو کرده به من بگفت: ای طالب دین پیوسته برین باش بر این که چه کنم» (مناقب‌العارفین ) @beeshno

دست بر لب می‌نهی یعنی که صبر با لب لعلت کجا ماند صبور...! #حضرت_مولانا @beeshno