تکه هایی از یک کل منسجم

به لبه ی پرتگاه که رسیدم به زیرپایم نگاه میکنم… همه چیز در انتهای شکافی بی انتها در مهی سنگین فرو رفته! بعد از پرتاب چه میشود؟ به کجا خواهم رفت؟ صدایم میزد: من نجاتت دادم! باز هم نجاتت میدم… اینکارو نکن… به سمتش نگاه میکنم و به کلمه ی نجات فکر میکنم. تمام قلبم سنگین میشود، از پرتگاه فاصله میگیرم و به سمتش میروم… با اشک و آه یکدیگر را در آغوش میکشیم. موهایم را نوازش میکند و مرا با محبت به خود میچسباند و زیر گوشم میگوید: دوستت دارم… سرم را از پیچ گرم گردنش جدا میکنم و به چشمان زیبای غمگینش نگاه میکنم، فقط خدا میدانست چقدر دوستش داشتم و دارم، من به او مدیون بودم! خیلی زیاد… دستم را به سمت خودش میکشد و میگوید: برگردیم پس؟ دستش را جدا میکنم و همچنان که اشک هایم از چشمانم فرو میریزد از او جدا میشوم و با شتاب به سمت پرتگاه میروم… من دیگر احتیاج به نجات داده شدن نداشتم. خیلی وقت بود میدانستم باید از او خداحافظی کنم. اما گاهی خداحافظی از ورژنی از خودمان شبیه پرتاب شدن به دره‌ای بی‌انتهاست. در ان مرحله ی سقوط، شما دیگر هیچ رابطه، اداب، رفتارها، و تفکرات قدیمی‌تان را نمیتوانید با خود ببرید. شما پرتاب میکنید…انچه که از خودتان و گذشته‌تان عبور کرده…و نمیدانید بعد از ان چه در انتظار شماست. سقوط میکنم… گذشته ام از مقابلم عبور میکند… آیا لحظات قبل از مرگ است؟ آدمها، عشق‌ها، اشکها، شکست‌ها، خنجر‌ها، دردها و رنج‌ها، دوستی‌ها و رابطه‌ها، زندگی ام… آه آیا این زندگی‌ام بود که از مقابل چشمانم گذر میکرد؟ میگویند آدمها قبل از مرگ، زندگی‌شان از جلوی چشمانشان عبور میکند… اما من میدانستم آنچه که تجربه کرده بودم تا قبل سقوط، زندگی نبود، نجات یافتن بود! آیا ممکن است زندگی‌ای که خودم میخواهم بسازم در انتهای این سقوط منتظرم باشد؟ از مه سنگینی گذر میکنم… از سرعت سقوط میترسم… اما گاهی برای برنگشتن به انکه بودید، سقوط تنها راه شماست! چه کسی خواهم شد؟ انکه در این سقوط پرتاب میشود تنهاست، ترسیده اس اما مطمئن است که میداند دیگر احتیاج به نجات ندارد! میداند دیگر آدمهای زیادی از او خوششان نخواهد امد چون نگاه دوست داشتنی بودن در سقوط هایمان تغییر میکند اما میداند میتواند زندگی کند! آیا همین کافی‌ست؟ در امتداد سقوط کسی در حال نزدیک شدن به من است. کسی شبیه به خودم میگوید: آماده ای برای برخورد به زندگی‌ای که میخواستی؟. . . چشمانم را باز میکنم. ترس جایش را به شجاعت داده و انفعال جایش را به انتخاب! بله، این دقیقا زندگی‌ای بود که میخواستم. @Ebookpouyan