[خِرِفت]

گمم کن تو بغلت که نیاد اشک از چشمم من از عاشق تو بودن قرار نیست خسته شم تو عشقت کهنه شرابیه که خوردم یه شب یه عمر از اون شب گذشت و هنوزم مستشم💖

گفتم که دل از مهر تو برگیرم و هیهات با این همه افسونگری و ناز چه سازم گیرم که نهان بَرکِشم این آه جگرسوز با اشک تو ای دیده‌ی غمّاز چه سازم...

یه رنگِ سفیدی نشسته رو موهات هنوزم قشنگن واسم جفتِ چشمات دو تا خط باریک کنارِ لباته هنوزم تبِ عشق تو حال و هواته💖

دیگه تمومه، بسمه هرچی شکستم از خودم از همه خستم باید از یادم بری... دیگه تمومه، تو رو سپردم به دریا من میرم تنهای تنها اینجوری آروم‌تری...

یا که برو ولم کن حرارتی که مال منه رو برو بده به مردم

ندونسته دلمو به غریبه سپردم اون غریبه رو ساده شمردم گول چشم سیاهشو خوردم رفت از این شهر که دلم رو به خون بکشونه جون من رو به لب برسونه جای دیگه آتیش بسوزونه...

دل‌خوش به برگشتم نباش پشتم بجز دیوار نیست اینجور رفتن‌ها یعنی برگشتنی در کار نیست...

شمرده‌تر بگو با من، حروف رفتنت تا من بگیرم از دلت، همه بهانه‌ها را

چرا از همه آدما میگذری که دنیا رو با من تماشا کنی تو که می‌تونستی برای خودت یکی بهتر از منو پیدا کنی...