Nothing

‏تو مراقبت کردن از دیگران رو دوست داری، چون اون قسمت از وجودت که نیاز به مراقبت داره رو آروم می‌کنه.

کاش منم یه برگ بودم و فصل خزانم رسیده بود.

توان ادامه‌ی زندگی تو ایران و ندارم.

من تو راه باشگاه که به ناتوانی عضلانی برسم، بعد از اینکه به ناتوانی خوابی، تحصیلی، شغلی و مالی رسیدم.

من و تو دوتا شقایق بینمون یه تخته سنگ حیفه دور از هم بمونیم حیف روزای قشنگ