Kiavlin

یه زمانی بود، هر وقت میرفتم بیرون، توی اوتوبوس، توی مترو، پشت چراغ قرمز و ترافیک و آلودگی هوا، مردم رو نگاه میکردم، و غم توی چشم هاشون به شدت ناراحتم میکرد... برنامه ریزی میکردم یه روز اگه خیلی پولدار شدم کجا و چجوری بتونم سهمی توی عوض شدن اوضاع داشته باشم... اوضاع چرخید و دو سال رفتم طرح، به زبان ساده، طرح یعنی شما به عنوان عضوی از کادر درمان، میرید جاهایی خدمت می کنید که باورتون نمیشه حیات وجود داشته باشه... ولی نه تنها وجود داره، بلکه در کمال تعجب و با ابتدایی ترین امکانات، هرروز زندگی های جدیدی هم به این دنیا اضافه میشن... الان که طرحم تموم شده و برگشتم شهر خودم میرم بیرون و دوباره همون اتوبوس و مترو و جمعیت و ترافیک و آلودگی ولی ... یه چیزی توی من عوض شده... دیگه خودم رو جدا از این مردم نمیبینم، دیگه غم توی چشم هاشون، خنده های بچه های کار، و لباس های کهنه ی پیرمرد دستفروش توی مترو، باعث نمیشه بیام خونه و یه فصل گریه کنم... چرا؟ چون من با درد هاشون دو سال زندگی کردم، اینا مردم من هستن، من همین مردمم، همشون خود منن،من خود دردم... پ.ن: و خب همچنان امیدوارم روزی برسه که بتونم قولم به خودم رو عملی کنم :) @kiavlin

طرحم بلاخره تموم شد و تنها تصویری که اومد توی ذهنم این بود که این دوره موقت سخت و پر از رنج برای من مثل یک تئاتر بود، هرکس نقش خودش رو چه مثبت چه منفی چه خاکستری، به زیباترین شکل ممکن ایفا کرد و در پایان صحنه روشن شد و بازیگرا یکی یکی دربرابر تشویق حضار تعظیم کردند... این وسط بازنده واقعی کسی بود که این نمایش موقتی رو جدی گرفت... پ.ن: برای اولین بار توی زندگیم احساس آزادی دارم و این احساس رو فقط کسی متوجه میشه که زندانی بوده باشه، امیدوارم موقع تموم شدن کل زندگیم هم دقیقا همین حس رو داشته باشم :) پایان دوسال بردگی #طرح_دندانپزشکی @kiavlin

This song forever and ever again... @kiavlin

آدم با امید واهی به هیچ جا نمیرسه، چیزی که زندگیت رو به کل تغییر میده، نا امیدی مطلقه... @kiavlin