طاهر زاده و قمرالملوک وزیری وآوازهای قجری
کانال بسته
مجموعه ای از آواز ها و تصنیف های سید حسین طاهرزاده و قمرالملوک وزیری و آوازهای قجری https://t.me/joinchat/SmyknF1P5WcuBoIc
نمایش بیشتر375
مشترکین
اطلاعاتی وجود ندارد24 ساعت
اطلاعاتی وجود ندارد7 روز
-530 روز
در حال بارگیری داده...
جذب مشترکین
فوریه '26
فوریه '26
+11
در 0 کانالها
ژانویه '26
+12
در 0 کانالها
Get PRO
دسامبر '25
+22
در 1 کانالها
Get PRO
نوامبر '25
+55
در 0 کانالها
Get PRO
اکتبر '25
+136
در 2 کانالها
Get PRO
سپتامبر '25
+213
در 0 کانالها
| تاریخ | رشد مشترکین | اشارات | کانالها | |
| 22 فوریه | 0 | |||
| 21 فوریه | 0 | |||
| 20 فوریه | 0 | |||
| 19 فوریه | +1 | |||
| 18 فوریه | +2 | |||
| 17 فوریه | +1 | |||
| 16 فوریه | 0 | |||
| 15 فوریه | 0 | |||
| 14 فوریه | 0 | |||
| 13 فوریه | 0 | |||
| 12 فوریه | 0 | |||
| 11 فوریه | 0 | |||
| 10 فوریه | +1 | |||
| 09 فوریه | +1 | |||
| 08 فوریه | 0 | |||
| 07 فوریه | 0 | |||
| 06 فوریه | +2 | |||
| 05 فوریه | 0 | |||
| 04 فوریه | +1 | |||
| 03 فوریه | +1 | |||
| 02 فوریه | +1 | |||
| 01 فوریه | 0 |
پستهای کانال
| 2 |  هنر معصومانه ساز و آواز در دوران قجری | 407 |
| 3 | رامشگران مرد و هنر آنان
شمار نوازندگان، یا دستههای مطربی مردان، بیشتر از زنان بود. آنها در دربار یا در خانههای اعیان و اشراف، در بخش بیرونی کاخ، برنامههای خود را اجرا میکردند. گاهی نیز هنگامی که درباریان ناهار و شام میخوردند آنها سرگرم نواختن میشدند.
شمار دسته مطربهای شهری گاه تنها دو سه تَن بود. یکی از شناختهشدهترین جایی که میشد آنها را یافت، در خیابان سیروس بود. آنجا را «بنگاه شادمانی» میگفتند و پاتوق و جای گذر دستههای مطربی بود.
دستههای مطربی هنگامی که تنها برای مردان برنامه اجرا میکردند چون نمیتوانستند رقصندهی زن همراه خود بیاوردند، از پسران زننما استفاده میکردند. این پسران جامههای زنانه میپوشیدند. به این کار «زنپوشی» گفته میشد. بیشتر آنها جوانانی خوشچهره و خوشاندام بودند و در کار خود هنرنماییها میکردند. چیرهدستی آنها را از گزارشی که سفرنامهنویسان فرنگی نوشتهاند، میتوان دریافت. حتا آنها گاه به انجام نمایش پشتک زدن، یا آکروباتیک، میپرداختند و دیگران را سرگرم میکردند، در همان حال نوازندگان نیز سرگرم زدن بودند. یک گروه مطربی دورهی مظفرالدین شاه که هواخواهان بسیار داشت، «دسته ماشاالله» نامیده میشد. این استاد در زمان رقص میتوانست کمانچه نیز بنوازد.
دستههای مطربی به نمایشهای روحوضی (تخت حوضی) نیز میپرداختند. یکی از استادان این نمایش که رامشگران را همراهی میکرد، «ذبیح ماهری» نام داشت. او نقش سیاه را بازی میکرد و چیرهدستیاش در اجرای نمایشی بود که جدایی (:تناقض) میان وفاداری به ارباب و ستیز با او را نشان میداد. ذبیح ماهری در دورهی احمدشاه قاجار کار خود را آغاز کرد و به جایگاه استادی در این هنر رسید.
هنرمندان رامشگر، چه آنهایی که نوازنده بودند یا هنر رقص را میدانستند و چه کسانی که نمایشهای تخت حوضی را استادانه اجرا میکردند، بخشی از موسیقی و نمایش ایرانی را زنده نگه داشتند و با همهی تلخیها و نارواییهایی که میدیدند، شورمندانه به کار خود ادامه میدادند. آنها سختی میکشیدند و رنجها میبردند تا دیگران را شادمانه و امیدوار نگهدارند!
*با بهرهجویی از: جستار «موسیقی، جشن و جنسیت در ایران» نوشتهی ساسان فاطمی، برگردان مصطفی لعل شاطری (فصلنامهی تاریخ نو، تابستان 1394)؛ تارنماهای «دانشنامهی ایرانزمین» و «ویکی جو»
مجموعه ای از آواز ها و تصنیف های سید حسین طاهرزاده و قمرالملوک وزیری و آوازهای قجری
https://t.me/joinchat/SmyknF1P5WcuBoIc | 171 |
| 4 | عکسی قدیمی در آلبوم سلطنتی کاخ گلستان در دست هست که استاد علیاکبر خان فراهانی، یکی از برجستهترین استادان موسیقی زمان ناصرالدین شاه و استاد بیهمتای تار را در کنار بانوانی نشان میدهد که از شاگردان او بودهاند. یکی از آن بانوان شناخته شده است و او را «سلطان خانم» میگفتند. از کسانی مانند گوهر خماری، ماهرخ و زهرا سیاه نیز نامی بهجا مانده است. آنها از بانوان دستههای مطربی بودند. در پادشاهی مظفرالدین شاه نیز گروه مطربی زنانهی «منور خانم» و «گِلین خانم» شناخته شده بود. بهویژه گلین خانم که استاد تمبک بود و به همراه گروهش ضرب میگرفت و رقصندهی چیرهدستی نیز دانسته میشد. آنها در مجلسهای زنانه، یا اندرونی کاخ شاه، تصنیف میخواندند و رِنگ میگرفتند
مجموعه ای از آواز ها و تصنیف های سید حسین طاهرزاده و قمرالملوک وزیری و آوازهای قجری
https://t.me/joinchat/SmyknF1P5WcuBoIc | 143 |
| 5 | رامشگران زن و هنرنمایی آنان
زمانی که رامشگران به دربار میرفتند و در میان شاهدختها و زنان حرمسرا ساز میزدند و آواز میخواندند چون بیشتر نوازندگان گروهشان مردان بودند پردهای جلوی آنها کشیده میشد تا نتوانند زنان حرمسرا را ببینند! اما رقصندهی زن بیرون پرده، رو به زنان و باشندگان، برنامهاش را اجرا میکرد. ناصرالدینشاه دستور داده بود که در گوشهای از تالار حرمسرا پردهای بکشند و نوازندگان مرد را با چشمان بسته به آنسو ببرند و آنها چشمبسته و پشت پرده بنوازند و بخوانند! بهراستی که از این بدگمانتر و توهینآمیزتر دشوار بتوان نمونهی دیگری یافت.
با اینهمه، ناصرالدین شاه که میدانست زنان حرمسرایش تا چه اندازه دلبستهی آن برنامهها هستند، از یکی از زنان اندرونیاش خواسته بود که 10 دختر زیبارو را دستچین کند و به یکی از استادان موسیقی آن زمان بسپارد تا نواختن ساز و آواز خواندن و رقصیدن را بیاموزند و سپس در حرمسرا و برای زنان فراوانش برنامه اجرا کنند.
بدینگونه رامشگران زن در آن دوره و زمانه راه به دربار مییافتند یا در نشستها و جشنهای زنانه هنرنمایی میکردند. گاه مردان نابینایی را هم که از استادان موسیقی بودند، با خود میبُردند. نام چند تَن از آن نوازندگان نابینای مرد در نوشتههای آن زمان ثبت شده است؛ مانند کریم کور و مومن کور. با آنکه آنها کور بودند و دور و بر خود را نمیدیدند، همانگونه که اشاره کردیم، باز ناچار میشدند که پشت پرده بمانند و دیگران را با نوای خوش سازهایشان سرگرم کنند.
خوشبختانه نام برخی استادان رامشگر زن که در دورهی قاجار به اجرای برنامه میپرداختند و ساز میزدند و آواز میخواندند، به یادگار مانده است. هرچند آگاهی چندانی از زندگی و گذران روزگار این بانوان هنرمند در دست نیست. در زمان پادشاهی فتحعلیشاه قاجار از دو بانو به نامهای زهره و مینا نام بُرده شده که در نزد دو استاد به نامهای رستم شیرازی و محراب اصفهانی آموزش دیده و به جایگاه استادی رسیده بودند. این دو بانو، نوازندگان و خوانندگان اندرونی شاه بودند. در زمان ناصرالدین شاه نیز از چند گروه (دسته) رامشگر زن یاد شده است؛ مانند: گروههای طاووس، زعفران باجی، قدم شاد و گل رشتی. یکی دیگر از استادان برجستهی موسیقی آن زمان بانویی به نام «زیور سلطان» بود که لقب «عندلیب السلطان» را به او داده بودند. از بانوی دیگری به نام اکرمالدوله نیز نام آورده شده است. هر دو آنان از شاگردان استاد سنتور ایران سرورالملک بودهاند.
مجموعه ای از آواز ها و تصنیف های سید حسین طاهرزاده و قمرالملوک وزیری و آوازهای قجری
https://t.me/joinchat/SmyknF1P5WcuBoIc | 122 |
| 6 | شادیبخش بودند و رامشگر. هر جا که پا میگذاشتند نغمه در نغمه شور و سرور میپراکندند و جز آنکه مردم را از دل غمها و ناسازگاریهای زندگی بیرون بکِشند و شادمانهترین لحظهها را ارمغانشان سازند، آرزو و چشمداشتی نداشتند. اما سهمی که خود میبُردند جز نادیدهگرفتن و طردشدگی و تحقیر نبود. به آنها «عملهی طرب» میگفتند تا خوارشان کنند. زنان و مردانشان را از خود میراندند و جز در زمانی که آیینهای شادمانه و جشنها بود و زمانهایی که میخواستند خوش و شادمان باشند، در میان خود راهشان نمیدادند. روز و روزگار نوازندگان و آوازخوانان دورهی قاجار اینگونه بود؛ غمانگیز و دلآزار. همانهایی که به آنها «دستههای مطربی» میگفتند، یا «مطربهای روحوضی».
آنهایی که دستههای مطرب نامیده میشدند، موسیقی و ساز و آوازهای مردمی را اجرا میکردند. در جشنها و آیینها پا میگذاشتند و از آغاز تا پایان مینواختند و میخواندند و مردم را سرگرم میکردند. زمانی نیز نمایشهایی اجرا می کردند که به آن «رو حوضی» یا «تخت حوضی» میگفتند. چون آن نمایشها بر روی تختِ فرششدهای انجام میشد که روی حوض را میپوشاند، به آن ساز و آوازها و نمایشها، روحوضی گفته میشد. مطربهای روحوضی هر کدام دستهای جداگانه داشتند و یک تَن سرپرستی و ادارهی گروه را بر دوش داشت که به او سردسته گفته میشد. این را نیز بگوییم که «دسته» به گروهی از رامشگران گفته میشد که با هم کار میکردند.
هنگامی که رامشگران، یا همان دستههای مطربی را به جشن و عروسیای فرامیخواندند، آنها برنامهای دو بخشی انجام میدادند. در بخش نخست که از پسینگاه تا پاسی از شب ادامه مییافت موسیقیدانان و رقصندگان به سرگرم کردن مردم میپرداختند و در بخش دوم که از نیمهشب و پس از خوردن شام (یا همان ولیمه) آغاز میشد و تا سپیده دم ادامه مییافت، نمایشهای روحوضی را هنرمندانه و شادیآفرین اجرا میکردند.
بخش مهمی از کار دستهی مطربها در اندرون کاخ شاهی و دربار، یا در مجلس بزرگان و اشراف انجام میگرفت. این بخش از کار آنان روش و شیوهای داشت که به آن اشاره خواهیم کرد. بهویژه اگر آنها در مجلس های زنانه به هنرنمایی میپرداختند، در تنگنای بیشتری بودند و پارهای سختگیریها در کارشان دیده میشد. سازی هم که مینواختند تار و کمانچه بود و سنتور و تمبک. اما شگفت است که در هیچجا اشاره نشده است که دستههای مطربی از نی استفاده کرده باشند.
مجموعه ای از آواز ها و تصنیف های سید حسین طاهرزاده و قمرالملوک وزیری و آوازهای قجری
https://t.me/joinchat/SmyknF1P5WcuBoIc | 123 |
| 7 |  تابلوی عمله طرب، اثر کمالالملک | 125 |
| 8 | https://whatsapp.com/channel/0029VbBqDeMFMqrZByBIwr1Y | 187 |
| 9 | 4_5877312348259092021.mp3 | 218 |
| 10 |  ابوالحسن صبا از کودکی با نغمهها زندگی کرد؛ دستهایی که تار، سهتار، ویولن، سنتور و.. را به زبان دل بدل میکردند و هر قطعه، داستانی از استعداد، عشق و هنر موسیقی ایرانی بود.
او نه تنها نوازندهای بینظیر، بلکه معلم و پژوهشگری بزرگ بود که با هنر خود نسلها را تحت تأثیر قرار داد و میراثی جاودانه از موسیقی ایران بر جای گذاشت.
این مستند، مسیر زندگی او را از نخستین لحظات شکلگیری نبوغش تا خلق آثار ماندگار به تصویر میکشد؛ روایت مردی که با دستان و قلب خود، صدای فرهنگ و هنر ایرانی را برای همیشه زنده نگه داشت.
.
#موسیقی_ایرانی #استاد_صبا #ابولحسن_صبا#میراث_موسیقی#ویولن #سنتور#سه_تار #نوازنده #نوازنده_ایرانی #موسیقی #آموزشگاه_موسیقی | 639 |
| 11 | sticker.webp | 189 |
| 12 |  عکس یادگاری سفر به تفلیس برای پر کردن صفحه. به ترتیب نشسته از راست: باقر خان رامشگر، حسین طاهرزاده، درویش خان. ایستاده از راست: عبدالله دوامی، ابوالحسن اقبال آذر | 208 |
| 13 |  تقویم تاریخ
درویش خان | 384 |
| 14 |  مجموعه ای از آواز ها و تصنیف های سید حسین طاهرزاده و قمرالملوک وزیری و آوازهای قجری
https://t.me/joinchat/SmyknF1P5WcuBoIc | 138 |
| 15 |  بدون متن... | 1 |
| 16 | غلامحسین درویش به سال ۱۲۵۱ هجری خورشیدی در تهران زاده شد. پدرش حاجی بشیر از اهالی زیدشت طالقان و مادرش از ترکمانان بود.[۱] پدر او کمی با موسیقی آشنا بود و سهتار هم مینواخت و غلامحسین فراگیری ابتدایی موسیقی را نزد او آغاز کرد.[۴][۵] علت شهرت وی به نام درویشخان این بود که پدرش هنگام صدا زدن وی، از لفظ «درویش» استفاده میکرد و همین نام بعدها به عنوان نام خانوادگی غلامحسین برگزیده شد و او به درویشخان یا غلامحسینخان درویش معروف شد
مجموعه ای از آواز ها و تصنیف های سید حسین طاهرزاده و قمرالملوک وزیری و آوازهای قجری
https://t.me/joinchat/SmyknF1P5WcuBoIc | 171 |
| 17 |  مستند سیم ششم
غلامحسین درویش
درویش خان | 190 |
| 18 |  غلامحسین درویش طالقانی
نام(های) دیگر
درویش خان
زاده
۱۲۵۱ هجری شمسی
تهران , ایران
درگذشته
شب چهارشنبه
۲ آذر ۱۳۰۵
ژانر
موسیقی سنتی ایرانی
ساز(ها)
سهتار، تار
سازهای اصلی
تار. سه تار
شاگرد(ان)
مرتضی نیداوود، ابوالحسن صبا، موسی معروفی، نورعلی برومند، سعید هرمزی، یحیی زرپنجه | 151 |
| 19 |  سریال مستند جناب دماوندی
روایت یک قرن زندگی خواننده مشهور دوره قاجار و پهلوی
با حضور بزرگان موسیقی ایران
از ۲۹ آبانماه ۱۴۰۴
هر پنجشنبه در کانال یوتیوب جناب دماوندی به نشانی زیر 👇🏻
https://www.youtube.com/@Djenab_Damavandi
نویسنده و کارگردان: کیان فلاحی
#جناب_دماوندی #مستند_جناب_دماوندی #آوازهای_جناب_دماوندی | 285 |
| 20 | 🎙️ پادکست آموزشگاه موسیقی وزیری – قسمت چهارم منتشر شد!
(Episode 4)
🎧
به مناسبت ۲۱ آبان سالگرد درگذشت استاد روحالله خالقی
🎶
اگر میخواهید بدانید موسیقی ملی ایران چگونه شکل گرفت…
اگر دوست دارید داستان «ارکستر گلها» و پایهگذاری «ارکستر ملی» را بشنوید؛
اگر تا به حال سرود «ای ایران» را با افتخار زمزمه کردهاید اما نمیدانید چه دلی پشت آن میتپید…
این پادکست را گوش کنید!
⏱ مدت زمان: ۱۸:۲۰
🎶
تهیهکننده، تدوین و گوینده:
محمد شرعیاتی وزیری
@mohammad_shareiyati
🎶
موسیقی های متن پادکست برگرفته از آثار و تنظیم های روح الله خالقی به ترتیب:
• گلهای رنگارنگ شماره ۲۵۶
• تصنیف “آذربایجان”(آرزوی ما تویی تو)
• گلهای رنگارنگ شماره ۲۱۰
• گلهای رنگارنگ ۲۲۴
• تصنیف بهار دلنشین
• گلهای رنگارنگ ۲۵۰
• سرود “ای ایران”
(با تنظیم روح الله خالقی و صدای غلامحسین بنان)
🎶
منابع:
• کتاب سرگذشت موسیقی ایران - روحالله خالقی
• کتاب نظری به موسیقی - روحالله خالقی
• کتاب ویولن هنرستان موسیقی - روحالله خالقی - تصحیح بهرنگ آزاده
• منابع شفاهی و گفتوگو با اساتید برجسته دربارهٔ روح الله خالقی | 288 |
