𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

تو مثل یه پایانی، توی نقطه نابودی از نو متولد میشم.

زمان طول خوبی برای اندازه گرفتن رویای تو نیست.

،،

تو مثل نوری. انقدر اشکار و بدون رحم بهم میتابی و سوزت رو روی من خالی میکنی که کور میشم. اخرش حتی برای دیدن کوچیکترین اثری از تو ناتوانم.

داشتم فکر میکردم ننویسم تا هیچکس حرفمو از چیزایی که بروز دادم نفهمه، که کسی به واسطه اونا نفهمه چه اتفاقی اینجا پشت این دیوار شیشه‌ای افتاده. اما مگه غم من وجود نداره تا به هنر تبدیل بشه؟ مگه من قرار نبود از تموم حس‌های تیره‌ای که سرتقانه به در و دیوار قلبم چسبیدن و با هر نبض طوری به مغزم منتقل میشن که سوراخش میکنن طوری بنویسم که انچنان ظریف و خوش صوت بشن که بشه روی برگه‌های نازک چوب درخت جاشون داد؟ اگر هنر من نشات گرفته از این حالات روحی چرکینه، من میخوام غمگین ترین ادم روی زمین باشم. شاید یه روز هنرمندی بشم که چیزی که واقعا ازت میخواد رو مینویسه.

اوج بی ثبات بودن خودمو وقتی درک میکنم که با خودم میگم دیگه فلان‌کار رو انجام نمیدم و فرداش خودم رو وسط لمس کردن حس درد اون‌کار پیدا میکنم.

مثل نفسی که از درد دادی داخل و همون تو برای همیشه نگهش داشتی.

تورا از انتهای اسمان جدا کردم و به سمت چپ وجودم اویختم.

میترسم یه روز جملاتی که راجبم مینویسی از من زنده تر باشن.

توهمان سرخوشی پس ازگریه ای٬همان آغوش پس ازکابوسی٬تو همان پیک آخری که باعث میشودفراموش کنم چندپیک خورده ام٬تو تمام چیزهای خوبی هستی که کمتردرباره آنهانوشته اند.

از اون دوتا چشم پر از جنون چه‌خبر؟