𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

انگار زندگی عشقی یک طرفه به من دارد، انگار که مرا بوسیده و کنار گذاشته.

انقدر از وجود خود فاصله گرفته‌ام که دیگر احساسات کسالت بار و حزن روزمره را حساس نمیکنم. چیزی در من مرده که میبایست میبود تا مرا به حداقل ترین ویژگی ادمیزادی گره میزد. همه‌چیز به طوری پوچ و بغرنج است که احساس میکنم شاید دچار زندگی نباتی شده‌ام. بی انکه در جایی ریشه دوانده و سبز شده باشم.

هرچقدر یه شیشه ریز تر باشه سخت تر میشه شکستش، عزیزم تو نمیتونی قلب من رو خورد کنی چون این اتفاق قبلا بارها افتاده.

از نقش بازی کردن خستم، میخوام جزء عوامل پشت صحنه باشم.

ناشناسا به شدت اسپویل داره اگر رمانو تا اخر نخوندید نخونیدشوت

#part554 اونقدر محو بود و سریع اتفاق افتاد که نمیشد اسمش رو تصویر گذاشت. بیشتر شبیه سایه بود. یه حجم تو خالی از دود تلنبار شده که به شکل یک ادم حالت داده شده بود و توی یک چشم به هم زدن ناپدید شد. هرجا اون هیکل و صورت منحوس و منزجر کننده رو میدیدم میشناختمش. توی هر شکل یا رنگی. حتی اگر به یه حیوون تبدیل میشد بازهم از حالت نگاهش میفهمیدم کیه. با دیدنش به قدری شوکه شدم که ناخواسته عقب عقب رفتم و پام محکم به تخته چوبی که مجاورم قرار داشت خورد و صدای بدی داد. دندونام رو به هم فشردم و چشم‌هام رو بستم. صدا به قدری واضح بود که نمیشد امیدوار بود نشنیده باشه. دستم رو جلوی دهنم گذاشتم تا صدای نفس های عمیق و ممتدم بلند نشه. _بهت گفته بودم! با شنیدن صدایی از پشت سرم خیلی سریع برگشتم و به عقب نگاه کردم. احمقانه بود، پشت سرم دیوار قرار داشت و هیچ‌کس نمیتونست اونجا باشه. اما مطمئن بودم که صدای کسی رو شنیده بودم. به شدت دستشویی داشتم و نمیتونستم کنترلش کنم. مثانم داشت منفجر میشد. حالا لرزش شدیدی گرفته بودم که اجازه نمیداد بتونم ثابت یه جا بایستم. دستام به شدت میلرزید و بدنم از شدت سرما و ترس سر بود. _اگر من بمیرم، تو هم با من میمیری.. این بار صدا از روبه رو میومد. دقیقا همونجایی که ترق ترق و قیژ قیژ به خاطر حرکت کسی از چوب ها بلند میشد. کمی به خودم فشار اوردم و از لای سوراخ یکی از جعبه ها به اون سمت نگاه کردم. یه پسر جوون رنگ و رو رفته توی لباس فرم دقیقا جلوی کارتون ها ایستاده بود و با چشم‌های درشت قرمز و متورم نگاهم میکرد. پوستش کدر و کبود بود و لب‌هاش به قدری خشک و پوست پوستی بود که خیال میکردم نمیتونه صحبت بکنه. بدنم از شدت ترس سر شد و نتونستم روی پاهام بایستم و نشستم روی زمین. میتونستم پوتین‌هاش رو روی زمین چوبی زنگ ببینم. _فکر کردی من رو میکشی و فرار میکنی و همه چیز حل میشه؟ بی توجه به حرفش با صدای گرفته گفتم؛ _اراز. خبری ازش نبود. حتی نمیتونستم از اینجا ببینمش. ایا هنوز اونطرف اتاق مخفی شده بود؟ چرا واکنشی به هیچی نمیداد؟ حالش خوب بود؟ به قدری سرد بود که حتی حرکت اشک داغ روی گونم رو حس نکردم. _اراز.. _کیو صدا میزنی؟ هیچکس نمیتونه نجاتت بده. کل عمرت خواستم این رو بهت بفهمونم. که نه توی این دنیا و نه دنیای بعدی راه فراری نداری. نمیتونی از دست من‌ فرار کنی. بهت نگفته بودم که بی خود خودت رو خسته نکن و سرنوشتت رو بپذیر؟ اگر به حرفم گوش میدادی و یاغی بازی درنمیوردی الان وضعیتت خیلی بهتر بود. هیچکدوم از اون اتفاقات نمیوفتاد. فکر میکردم بیشتر شبیه پدرت باشی. کودن و ترسو. همونجور که اون سرنوشت منحوسش رو قبول کرد و خودش رو کشت. ابروهام بالا رفت و برای لحظه ای سر جام میخ شدم. دهنم رو باز کردم و به زور نالیدم؛ _چرا دست از سرم برنمیداری؟ چی از جونم میخوای؟ تو دیگه مردی و همه چیز تموم شده. هیچ کاری نمیتونی با من داشته باشی. دستت به هیچ جا بند نیست. صدای نزدیک تر شدن قدم‌هاش رو شنیدم و از ترس خشکم زد. _هیچ چیز تموم نشده. من اون دنیا منتظرتم. چند ثانیه طول کشید تا بتونم حرفش رو توی ذهنم حلاجی کنم. قبل از اینکه منظورش رو بفهمم صدای کشیده شدن ماشه رو شنیدم و بعد به محض اینکه بهم نزدیک شد و تونستم کنارم ببینمش صدای شلیک گلوله توی فضای ساکت و یخ بسته کابین پیچید. ... اراز؛ صدای قدم ها توی اتاق میپیچید. انقدر اروم حرکت میکرد که انگار میخواست وقت رو هدر بده و به عمد پیدامون نکنه و یا با اعلام حضور بهمون فرصت فرار کردن بده. صدای غزل در نمیومد و حالا کمی نگرانش شده بودم. باید همینطور میبود. قرار بود ساکت باشه، اما این سکوت من رو میترسوند. نگرانم میکرد. دلم پیچ میرفت و ترس و استرس کل وجودم رو گرفته بود. برای لحظه ای حس کردم صدای کسی رو کنار گوشم شنیدم. کسی که اسمم رو با صدای گرفته و خش دار صدا میکرد. برگشتم و کنار دستم رو نگاه کردم. هیچکس نبود. نمیتونست غزل باشه. اگر صدام میکرد متوجه میشدم که خودشه. اما این پژواک دقیقا کنار گوشم بود. احساس میکردم که دارم خواب میبینم و یا توهم میزنم. صدا یکبار دیگه توی گوشم پیچید. این بار از فاصله خیلی زیاد شنیده میشد. به قدری دور بود که انگار کیلومتر ها و یا حتی به اندازه یه کهکشان باهام فاصله داشت. انگار فضای اتاق در حرکت بود. صدای تکون خوردن ماهی ای رو از توی جعبه چوبی کنار دستم حس میکردم. اب دهنم رو قورت دادم و کمی جابه جا شدم تا شاید بهتر ببینم. همه چیز به شدت مشکوک بود. صدای قدم هارو به خوبی میشنیدم، اما انگار فقط توهم بودن. بقیه مامور ها چرا نمیومدن؟ این یکی چرا انقدر وقت تلف میکرد؟ اصلا مامور بود؟ چه اتفاقی داشت توی این اتاق لعنتی میوفتاد؟ صدای کشیده شدن ماشه رو که شنیدم انگار بدنم برای لحظه ای سرد شد و خون به مغزم نرسید. برای چند ثانیه خشکم زد و بعد خیلی سریع به خودم اومدم و از سر جام بلند شدم.

اگر X دارید لطفا برید و براش هشتگ بزنید فقط تا دو سه ساعت دیگه وقت هست. وقت زیادی ازتون نمیبره حتی یک نفر اضافه تر هم یک نفره و ممکنه بتونه جونش رو نجات بده. بیشتر از سه هشتگ نزنید و هربار باید یک متنی چیزی هم در کنارش بنویسید

"صالح محمدی" کشتی‌گیر 19 ساله تیم ملی، به اتهام قتل عمدِ مأمور نیروی انتظامی، به اعدام تو ملاءعام و تو میدون نبوت قم محکوم شد.

صالح محمدی این اتهام رو رد کرده و گفته تحت فشار بازجویی، اقرار اجباری ازش گرفتن.

حتی گفته میشه صالح محمدی موقع این حادثه تو خونه‌ی عموش بوده و دوربین‌های مداربسته هم اصلا تصویری از حضور صالح تو محل وقوع حادثه نشون ندادن.

ازادی هیچوقت وجود ندارد، چرا که با وجود داشتن در تناقض است. ادم میباید نباشد تا بتواند احساس ازادی کند. چیزهایی که این نام را روی ان‌ها میگذارند، فقط کمتر زندانی و در قید و بند بودن است.

در هنگام جنگ ادم ها عاشق تر میشوند. انگار تازه به یاد می‌اوردند که چه راحت میشود کسی را از دست داد و دیگر هیچوقت ندید.

https://t.me/+NgYNjmA4kIgzYjJk چنل ناشناسم برای صحبت و انتقاد و پیشنهادات

پارت‌های اخر فردا شب اپلود میشه و رمان مونارک تموم میشه‌.