𝐞𝐯𝐞𝐫𝐰𝐫𝐢𝐭𝐞… ⚯

یه بار خیلی ناراحت بودم بهم گفت ببین من نمیتونم ازت دربرابر تموم رنج‌ها و سختی‌های دنیا محافظت کنم... ولی میتونم بهت بگم که قوی باشی، وقتی داری غصه میخوری و ناراحتی کنارت باشم... من نمیگم دنیا آسونه و غصه‌ی نداره میگم که همه‌ی اینارو باید با هم تحمل کنیم شونه به شونه... 🥰

وقتی که ما از عضلات بدن‌مون کم‌تر استفاده کنیم، قدرت‌شون تحلیل می‌ره. این مورد رو خصوصاً وقتی متوجه می‌شیم که ورزش‌مون رو مدتی کنار‌ گذاشتیم و دوباره داریم شروع‌ش می‌کنیم؛ توان‌مون دیگه مثل گذشته نیست. بعد از مدتی دوری، دیگه نمی‌شه مسافت همیشگی رو در مدت زمان قبلی و‌ با سرعت سابق دوید.‌‌ پرتاب‌های سه‌امتیازی‌مون مثل گذشته نیستن و وزنه‌هایی که استفاده می‌کردیم هم سبک‌تر شده‌ان. عضلات‌مون رو می‌بینیم و تبلیغات بدن‌های عضلانی رو به عنوان معیار زیبایی توی مغزمون می‌کنه. پس به‌ش توجه بیش‌تری می‌کنیم‌، به حدی که هزینه‌های زیادی از نظر مالی، زمانی، ذهنی و … صرف این موضوع می‌شه. اما من فکر می‌کنم در دنیای فعلی‌مون که مثل اجداد خیلی دور نیازمند توان فیزیکی سابق نیستیم، باید بیش‌تر از عضلات‌مون روی مغزمون کار‌ کنیم. از یک جهاتی، مغز مثل عضلات بدن عمل می‌کنه. اون هم اگر فعالیت و چالش کافی نداشته باشه، مثل عضلات توان‌ش تحلیل خواهد رفت‌. اگر تفکر نقادانه رو یاد نگیره و ازش استفاده نکنه، قوه‌ی نقدکردن‌ش کم‌تر می‌شه و اگر مدام توجه‌ش رو از یک چیز سطحی به چیز دیگه‌ای معطوف کنه، توان تمرکز و attention spanش اُفت می‌کنه. آمار رشد باشگاه‌های ورزشی یا واردات مکمل‌ها رو که بررسی می‌کنی، می‌بینی که میزان توجه به بدن افزایش‌ پیدا کرده و هم‌چنان در حال رشده. سؤالی که من همیشه از خودم‌ می‌پرسم، این‌ه که چه‌قدر برای ذهن‌م هزینه کردم و چه‌قدر اون رو به چالش کشیده‌ام. 👍 𝐞𝐯𝐞𝐫𝐰𝐫𝐢𝐭𝐞… ⚯ 🌳 𝐞𝐯𝐞𝐫𝐛𝐨𝐨𝐤… ⚯