данышпан қарға

Сатыбалдыны оқымаған қазақ - қаззақ емес (с)

— Түсінбедім… Кімді… Нені тігесіз??? – деді. — Нені болсын? Мүшесін кері қарай тігем дейм! Анестезиясыз! Айтпақшы, бос тұрғанша, танысып қояйық: жыныс хирургі Болояң! – деді қытайшатыс визиткасын ұсынып… ...55 қабаттан түсіп қалған Камал Стейнуейн секіруге көп ойланған жоқ. Еш үрейсіз төменге қарап тұрды да, секіре салды. Анадай жерде Ақнұр Бектеміс кетіп бара жатты…

#хардәдебиет Сегізсері Кюнаннан. "Бақытсыз Камал" Менмұндалап тұрған “Петрәнасс Тауэрдің” 85-інші қабатынан “мен мұнда-а-а-а-а!” деп бақырып тұрған Карина Әбсаттардың қылығы, табиғатынан ибалы куалалумпурлықтарға оғаш көрінгенмен, сол ғимаратқа асығып келе жатқан Камал Стейнуейнге әбден түсінікті жәйт болатын. «Бейшара қыз қауышамыз деп қуанып тұр. Әттең...». Камал Стейнуейн Каринамен алғаш кездескенін есіне түсірді. Арық та имек қыз «Казакистан Металл, стилл, ойл, энд э азэ минерал энд э нейтші ресуорсес Инк» компаниясындағы қаптаған қыздардың арасына келіп қосылғанда, тобыр арасында көрінбей қалған. Оның тұлғасын, сұлулығымен әлдеқашан «RAV4» мінівалған қыздар үнемі тұмшалап тұратын. Тіпті, «сұлулықтың мәнісін күнде көріп жүру үшін, арасында бір құбыжық жүргені дұрыс» деген HR-менеджер О’Делл Қадырға. Бірақ араласа келе, оның бойында бір өзек барын байқай бастады. Оның үстіне Каринаның — әлі де боянып-таранып, сұлулығын паш етпеген көрерге көз керек әдемі қыз екеніне барлық мүшесі, ең алдымен – көзі жетті. Қарым-қатынастары өте тез, қалыптыдан оғаш дейтіндей жылдам дамыды. Тура санаса – төрт-ақ күнде төсекке атып ұрған екен. Бірақ Каринаны алынған кезекті қамал деуге әлі ерте еді. Оның: «Камал, мен бұл компанияға – сен үшін жұмысқа тұрғам; өзіңді – «Астана Миниң Метталурджи Форум – 2011-де» көргеннен құлай сүйдім» дегені әрі елжіретті, әрі, расы керек – табиғатынан менмендеу Камалдың «меніне» майдай жақты. Сылдырап аққан судай екі ғашық оқиғасына бұл кезде бұлт та үйіріліп келе жатқан болатын. Корпоративтік егеуқұйрықтар екеудің әмпей-жәмпейін болашақ қайнатасына жеткізіп те үлгеріпТ. Шал сазарып-бозарып сәлем алмауды шығарды. Аралары салқындай бастады. Салқындап-салқындап, ақыры – 25 градус аязға түскен кезде, бетпе-бе әңгіменің кезегі де келді. Қағілез шал нақты да тура шарттар қойып, тіпті қағазға жазып та берді. «1. Анау шүйкебаспен қатынасты дереу доғар. 2. Оны жұмыстан шығар. 3. Алматыдағы өкілдікке қайтып, қызымды алып, сонда тұратын боласың. 4. Үш шартты орындаған күні директорлар кеңесіне кіресің. Немере сыйласаң, менің орнымның пұшпағы да жылтырап көрініп қалар...». «Фирмалық бланкіге жазбағаныңа шүкір алжыған шал, — деген ол сонда тістеніп, — тіпті пункттерге бөліп жазғанын қарасайш!». Қызығы сол: Карина тіпті аздап күдікті деуге келетіндей түсіністік танытты. «Мені өтірік жұмыстан шығарған бол. Сонымен осырақтың екі пункті тәмам — деген сыңғырлай күліп,- ал 3 пен 4 – бәрібір өз қолыңда». Егеуқұйрықтарға көз қылып, Каринаны жұмыстан қуып шыққаны мұң екен: шалдың да әжімдері жазылып, сәлемі түзеле бастады. «Енді Алматыға қайтып, анау маймыл қызын алып, ішін үріп қойсам, шал ешқайда кетпес. Ал Карина… Көңіліне алып қалады-ау бәрібір… Аузы мені қимастан рұқсат бергенімен, көңіліне қаяу түседі-ау… Бас қатты-ау әбден… Карина… Карина...». Ой жетегінде келе жатқанда, «Петрәнасстың» мұнарасы үстіне төніп те қалыпты. Жоғарыға қарап, Карина тұрған терезенің ашық тұрғанын, ал өзінің жоқ екенін байқады. «Есік алдына кетті-ау, мойныма асыла кету үшін. Сұмдық қыз, не керек!». Карина тұрған офисті білмек болып, ресепшнге жақындап, әлдебір қытайшатыс кісінің де: «Уат? Ши… амсорри – хи нейм из Кэрине? О, май көт!» деп жатқанын естіді. Сосын лифтіге мұнымен жарыса кірді. Шамамен 30 қабатқа дейін үнсіз келген қытайшатысқа бір кезде тіл бітіп, өзінен өзі: — Құдай берейін десе – терезеден де бере салад деген рас екен, рас болғанда бар ғой – осынша, тура мағынасында рас болып шыққанын айтам-ау! – деп күбірледі қисық ағылшыншасымен. — Мәссаған, тап сондай мәтел қаззақта да бар! Сонымен, неге бере салады екен құдай?– деді Камал күліп. — Неге, неге: шпал мен шеге! Кешіріңіз, бала кездегі қылжағымыз еді. Неге болсын: осыдан бірер жыл бұрын біреу Бангкокта 300 мың долларға лақтырып кеткен. Ол ақшамен қош айтысып, кетсе кетті енді деп, тіпті ұмыта бастағам. Енді қызық: бүгін сол поциентім Малайзияның қақ ортасында терезеден айқайлап тұр! Жазбай таныдым! Ох ептібайымайд, қазір үстемесімен қайтарып бермесе – тігем нақ! Кері қарай тігем! Тоңазытқышта салбырап ілініп, солайымен сақталуы тұр…

Болсаңдар, осы екеуі сияқты идеал әке болыңдар

#moments Кенеттен байқап қалдым. Біздің еркектерге, кейде, папа болғанын түсіну үшін 15 жылдай керек екен (яки модерн тілмен айтқанда идентифицировать себя как папа). Бір көкем - қызы 10 сыныпта оқып жүргенде ғана біреудің әкесі екенін түсінген (өз бақылауымнан айтып отырмын). Жай биологиялық әке емес, біреудің тағдырына толықтай жауапты адам екенін. Тек мәселе мынада: оған дейін қызы - үйінде жүрген біреу ғана деп қабылдағандықтан, енді оған өз махаббатын көрсетуі қиын боп жүр: жақсы көрем деп айту ерсі естілетін орта, еркелетуге енді кеш екенін түсінеді, тек қалаған затын әперіп, айтқанын істеп, жанама түрде ғана жақсы көретінін білдіріп жүр. (Сүйкімді, бірақ жыртқыш аңды еркелетуге жақындай алмай жүрген адам елестейді көзіме). Ешкімді мүсіркемейм, бірақ, білмейм, аянышты көрініс өзіме. Баласын жастайынан махаббатқа көміп тастаған ата-ананы сирек кездестірем. Жиі кездесетіні - баласы есейгенде ғана ата-ана екенін түсінетін, ал сезімін білдіру үшін әңгіме арасында аккуратно ғана «балам/қызым» деген сөздерді қолданып, соны қанағат тұтатын ересек кісілер. Дети мои, сондықтан, топас күйлеріңде көбеймеуге тырысыңдар

«Сен атыңды МакПерген деп өзгерттің бе не, жарым? Сен, немене, шотландиялық секс-символсың ба?» (с) SuperBads Тағы да немістер. Deutsche Welle Еуропадағы дәстүрлі балаға ат қою ережесін бұзған поп-мәдениет жайлы хабарлап жатыр. Ол былай: Әдетте еуропалықтар балаға атты негізінен інжілдік әулиелердің атымен қоятын. Ал жаңа аттарды ауқатты отбасылар, графтар мен басқа да аристократия өкілдері ойлап тауып ол ақырындап орта тапқа, сосын кедей таптардың балаларына қойыла бастайды екен (сондай-ақ, жергілікті есімдер де болған). Алайда 80-90 жылдары жаппай поп-мәдениеттің әсерімен кедейлер баланың атын аристократтарға жәутеңдей бермей, ТВ жұлдыздарының атымен атай бастауды жөн кереді (бұл да бір бунт қой енді өзінше). Сол уақыттарда ең көп қойылған есімнің біреуі – Кевин. Атақты «Үйде жалғыз» қалатын бала. Румындар, испандар, эстондар, тіпті байқамай, құдайдың сүйікті құлдары - немістер де баласын Кевин деп атап жатты. Несі жаман дейсің ғой? Жаманы, мұхиттың ар жағында бұл аттың нашар коннотациясы бар екенін бұлар білмей қалған. Кевин – англосакстардың арасында құдай сүйер қылығы жоқ, лузерлердің лузері боп жүрген адамдардың репутациясы екен сөйтсе. Тіпті британдықтар жалқау жатыпішер бекаларды Кев дейді екен. Америкада да Кевин болсаң онша сыйлай бермейтін көрінеді. Бірақ ең жаманы ол емес. Арадан 30-40 жыл өткен соң әлгі Кевиндер мектепке барғанда, универде оқығанда, қызға сөз салғанда, жұмысқа резюме апарғанда, оларды кеудеден итеру жиі болады екен (Мұхаммедтерде де сондай проблема екен, айтпақшы). Өйткені Кевин – төменгі сатылы отбасыдан шыққан бала екені, ата-анасы ТВ жұлдыздарын құдай көрген сауатсыз екені маңдайында мәңгі тұратын дақ екенін көрсетеді. «Кевин деген ат емес, Кевин деген – диагноз» депті тіпті біреуі. Менің сүйікті ойыншым де Брейне сияқты қатарынан озып шыққандар бар әрине, дегенмен, де Брейненің өзін карикатураларда оңдырмай мазақтап жатады оңбаған ағылшындар. Немістер осыған орай «кевинизм» деген термин арнап, тіпті Кевинометр (Kevin Wahrscheinlichkeitsrechner – блә, зб осы неміс тілі) деген қосымша жасаған. Ол қосымшада бүгін балаға қойылған ат 20-30 жылдан соң қандай таптаурындарды тудыратыны, болашағы қандай деген сияқты сұрақтарға жауап беруге тырысады (жоқ, жауап бермейді, жай ықтималдықты көрсетеді). Қазақтарға оралсақ. Біздегі ат қою мәдениетін өзім де дұрыс түсінбейм (Ұлдана, Ұлжандарды есепке алмағанда). Бірақ байқағаным Асан, Дулат, Үсен сияқты Әліппеде тұратын стандарт боп көрінген аттар ақырындап архаизмға айналып бара жатқандай. Соған қарағанда 90-00 жылдары қойылған аттарға қазір тарихи баға беруге болатын шығар: кем дегенде, мысалы Мэлс, Марлен деген социалистік аттарға. Мен не деймін енді? Балаларыңның атын Адольф деп қойыңдар. Сыраханада төбелес шығаратын тентек болады демесең, қай заманда да тартымды есім.

Кальмар ойынының екінші маусымы жайында айтарларыңыз бар ма?

Биыл бұлай деп айтпайм. А то реально хреново өтті өткен жыл

Жаңа жыл мүбәрак болсын! 🥳

Ғаламтордағы табиғат: ⛰✨🌿🌼🌈🕊🌳🦋 Нағыз табиғат: 🔪🩸🧪🧛‍♀☠️🦟🦠

Ностальгиясына ностальгия-ау, бірақ осы түрік пен кәрістің (кейіннен филиппин) сериалдары - ақпараттық мусор ғой құрыған. Биліктегілердің қазақ тіліне қолдау білдіру, қолдау білдірмек түгілі стимул беру ойында да болмағаны осы кезден-ақ мәлім болған. Бүгін қазақтілді қоғам өз жарасын өзі жалап емдеп, аяққа тұра бастаған кезде "ана тілімізді көркейтейік, мү-мү-мү" деп шыға келді. Екіжүзді хайуандар. Қазақ тілі ақпараттық кеңістігін осы кезде түгел жеңіліп үлгерді. Прям полнейший разгром. Орыс тілінің аударма машинасына, ақпарат тасу құдіретіне ілесе алмадық, содан солтүстік жағымыз орыс тіліне қарай ауып кетті деп жылағанмен, оңтүстік өңірлерде де өзбек тілі есікті теуіп кіріп жатты, кез-келген ақпараттық ортаға. Былай бәсекелестік те болған емес, келді де төрге жайғаса қойды: Титаникті, Марвел мен ДС өнімдерін, футбол матчтарын түгелімен я орыс я өзбек тілінде көрді қазақтар. Түсіну үшін: Екі көршінің арналарында интеллектуалдық ойындар ("что? где? когда?" сияқты) мен әлемге ықпал еткен "Интерстеллар" сияқты сапалы өнімдерді ұсынып жатқан кезде, біздің малдар оңтүстік-шығыс Азия елдерінің арзан сериалдарын пиндуодуадан алғандай етіп тықпалап жатты. "Үнемдеген" ақшасын жеген шығар (стопудово жеген ғо). Все бы ничего, топас болсақ топас боп жүре берер едік. Бірақ 10-15 жыл өтіп ес жиғанда, қандай мүмкіндікті құр жібергенімізді түсініп қалдық та. сөз соңында билік өкілдеріне бағытталған дәстүрлі қарғау мен боқтық сөздеріңізді аямасаңыздар екен деген жлемана тілегім бар

"Менде де сондай болады" деп жұбатпайсыңдар ма, тым құрыса 🥲

#justdepression Бір танысымның жақыны қайтыс болып еді жақында. Сол кісімен бүгін жолыққанда бұндай жағдайда айтатын стандарт сөздерді айта алмадым (иманды болсын, қайырлы болсын т.с.с). Байқасам, бұрын да солай болған екем. Сыныптасымның әкесі, әріптесімнің жұбайы қайтқанда да көңіл айтпаппын. Бір қараниет мысықтілеу болғаннан емес, жай, шықпайды аузымнан осындай жылы/жұбату сөздер. Сондай-ақ: рақмет, асың дәмді болсын, ниетің қабыл болсын, тіпті жақсы көрем деген сияқты сөздер де. Хз неден екенін, дым қолымнан келмей қойды. Мінезімнен деп ақтап алғым келмейді бұл жолы. Хз, в общем, ребята, мне хреново. И пишу это в отчаянии, может потом удалю нафиг

#qazaqdepression Өткен жолы Челси Қазақстанға келгенде СММ-дері инстаграмға Алматының фотоларын салған ғой. Ең көріксіз емес, орташа көп адамдар жүретін. Еш фильтрсіз, еш жалған иллюзиясыз. Соған комменттерде қазақтар жляватыр "Как же вы могли нашу Алматушечку так снимать, у нас так много красивых мест 😭" деп Айналайын көкелер, олар анау айтқан нашар жерлерді түсірмеген. Күніге сендер көріп жүрген көше мен тыныс алып жүрген ауа. Кешіріңдер, лондондықтарға қазақтардың понтына поқуй екен. Осы жерде қалып өмір сүретін сендер емес пе? Сырттан біреу келгенде ғана бақытты ғұмыр кешіп жатқан түр көрсетуге өздерің ұялсаңдар қайтед? Нашар дамыған ел ғой Қазақстан деген. Мойындайық та осыны. «Қоғам шындықтан алыстаған сайын, оны айтқандарды жек көре бастайды», (с) Оруэлл

Ауғанстан, 2024 жыл (с) Facebook, Александр Цой

Әлем халықтары ойлап тапқан ең үздік марапат мен үшін Нобель емес, «Дарвин марапаты». Darwin Awards - әулие Дарвин әкейдің рухына бағышталған марапат яки эволюция барысында топастар мен өмір сүруге жарамсыз түрлердің қырылуына көмектескендерге арналған антипремия. Жүлде ең топас өліммен өлген не болмаса топастығының кесірінен ұрпақ қалдыру мүмкіндігінен айырылған (осылайша өміршең емес түрлердің жойылуына септігін тигізіп, адамзат прогресін шектемеген) адамдарға беріледі. Бір жолы тоқ жүріп тұрған жерге шеге қағып, сым темір орамақшы болғанымда Талапбек көкем мені осы марапаттан жұрдай қалдырған. Бірақ өмір алда. Мен берілмеймін. Жамағат, бәрін тастап Дарвин жүлдесіне ұмтылайық. Өткен ғасырдың басындағы адамдар 2000 жылдан соң ұшатын машиналар пайда болады деп болжаған, ал біз әлі Кобальтпен жүрміз. Сірә, Дарвин жүлдесі әлі де көбірек таратыла түсуі керек болар!

Өз-өзіңе қол жұмсардай болсаң, қандай өлімді таңдар ең?

#кенеттен Кенеттен жұмыстағы әйелдер мен таныс қыздардың менструация/овуляция периодтары белгіленген күнтізбесі болса ғой деп ойлап қалдым. Қай кезде көтті қысып жүру керек және қай кезде жылы сөзге алданбау үшін. Жизнь без хлама. Практичность превыше всего