اتاقی از آن خود

فردا ساعت ۴:۳۰ صبح تیم ملی ایران بازی داره و دارم فکر می‌کنم که توی کمتر از یک دهه، حتی احساس تعلق خاطر و غرور ملی هم از من یا بهتر بگم ما، گرفته شده. من همونی‌ام که سر جام جهانی ۲۰۱۸ برای بازی پرتغال و ایران بیشتر از امتحان ریاضی دو دانشگاه استرس داشتم. توی این سال‌ها همه‌چیز از ما گرفته شد و حالا وقتی از قاب تلویزیون اون شور ملی آدم‌های کشورهای دیگه رو نگاه می‌کنم، یه بار دیگه از اول برای این غریب بودن در وطن، غمگین می‌شم.

این روش سکوتی که مردها دارند و شما را به گذر زمان می‌سپارند، به نظرم بسیار رقت‌آور است. انگار باید با تمام این حسن‌ختام‌ها به ما بفهمانند که هستی گذراست. {خوشا خوشبختان/یاسمینا رضا}

خوشبخت بودن یه حالته. حتی با عشق هم نمی‌تونی خوشبخت باشی اگه حالت خوشبخت بودن رو نداشته باشی. {خوشا خوشبختان/یاسمینا رضا}

همه خوب می‌دونیم که دنیا ورطهٔ اشک‌هاست. ورطهٔ اشک‌ها. {خوشا خوشبختان/یاسمینا رضا}

زوج، نفوذناپذیرترین چیز است. هیچ‌کس نمی‌تواند یک زوج را درک کند؛ حتی اگر با آن‌ها زندگی کند {خوشا خوشبختان/یاسمینا رضا}

تایپم 1991 @kafiha

باید خوابمو درست کنم. هرشب دارم فردا میخوابم

چرا ورزش میکنم؟ چون روزایی‌که ورزش نمیکنم حسم اینه‌که بی‌ارزش‌ترین و بدردنخورترین آدم دنیام! 🤷🏻‍♀️

دووم آوردن درد نداره؛ عادت کردن به دووم آوردن درد داره. اینکه هر بار یه چیزی توی وجودت بشکنه و تو به جای متوقف شدن، فقط ادامه بدی. اینکه هیچ‌کس نفهمه چند بار از درون فرو ریختی، چون همیشه نسخه‌ی آرومِ خودت رو به دنیا نشون دادی. از یه جایی به بعد، آدم دیگه برای بهتر شدن نمی‌جنگه؛ فقط نمی‌خواد از هم بپاشه. و غمگین‌ترین بخش ماجرا اینه که کم‌کم به این وضعیت عادت می‌کنه. به حمل کردنِ چیزهایی که سنگینن. به نگفتنِ چیزهایی که درد دارن. به لبخند زدن وقتی حالش خوب نیست.

امیدوارم روزی که نجات پیدا کردی، زندگی چیزهای مورد علاقه‌ات رو ازت نگرفته باشه عزیزم‌.

امیدوارم روزی که نجات پیدا کردی، برایِ خیلی چیزها دیر نباشه عزیزم.

وضعیت ما و افغانستان هم عجیبه. اسیری برای اسیر دیگه آرزوی رهایی می‌کنه. @TweetFrsi

‏واقعا رحم و تخمدان باید فهم اینو میداشتن که وقتی فعالیت جنسی نداریم پس حاملگی هم در کار نیس انقد هر ماااه دیواره های جدید برای حمایت از جنین خیالی نسازن و آخرشم با خون بفرستنش بیرون. احمقا 💬 alonemoosh Silverfox @Kafiha

تو اینستا کمتر کسی راجب نشدن و نتونستن حرف میزنه. اگر هم صحبت بشه تهش می‌رسن به این‌که در آخر از پس مشکلات و چالش‌ها براومدن و ازش گذر کردن. ولی تلگرام هیچوقت همچین ماهیتی نداشته. انگار تو تلگرام آدما بیشتر می‌تونن از وجهه‌ی پنهون و ساید تاریک خودشون حرف بزنن، انگار کسی اونا رو بابتِ خودشون بودن، کامل و یکدست نبودن، بازخواست نمی‌کنه. اما کافیه یکم از معیارهای الگوریتمی اینستاگرام پایین‌تر باشی، چنان در هم کوبیده میشی که تا مدت‌ها نمی‌تونی خودت رو به حالت قبل برگردونی. همه‌ی این‌ها رو گفتم که برسم به این‌که: زنده‌باد تلگرام. زنده‌باد پاول دروف. زنده‌باد اورشیر‌های زیاد.

و عزیز من اگر این عشق برایت شکوفه‌ای نداد گمان نکن قصوری از جانب من است. تو هیچگاه نخواهی فهمید که ریشه‌های دونده‌ی احساس من برای قطره‌ای تا کجای صخره‌های سخت سرنوشت را کاویده‌اند. بله نتیجه‌ای نداده. می‌دانم. اما برایم کافی‌ست که تو بدانی من حتی یک گام پس از خشکی عظیم، تسلیم نشده بودم.