RUSSIAN MUSIC

ترجمه: Там, где кончается имя, тишина рождает звук آنجا که اسم‌ها تمام می‌شوند، سکوت صدا را به دنیا می‌آورد. Словно тень от света мимо проскользнул мой давний друг انگار دوستم قدیمی‌ام مثل سایه‌ای از کنار نور رد شد و ناپدید شد. Он во мне дышал без тела, я молчала, он звучал او بی‌آنکه جسمی داشته باشد درون من نفس می‌کشید؛ من ساکت بودم و او صدا داشت. Всё, что сердцу он велел, я забыла, он прощал هر چیزی که قلبم به من گفته بود، فراموش کردم؛ و او مرا می‌بخشید. И казалось, я растаю в этой зыбкой пустоте و حس می‌کردم در این خلأ لرزان و بی‌ثبات، آرام‌آرام ذوب می‌شوم. Где ни крика, ни желаний, только шёпот в темноте جایی که نه فریادی هست، نه خواسته‌ای؛ فقط یک نجوا در تاریکی. Я плыла сквозь страх и память, через сны, где нет времён من از میان ترس و خاطره عبور می‌کردم، از خواب‌هایی که در آن‌ها زمان وجود ندارد. И в себе, дрожа от правды, открывала свой закон و در درون خودم، در حالی که از حقیقت می‌لرزیدم، قانون خودم را کشف می‌کردم. Там, где всё давно забыто и где нет имён и лиц آنجا که همه‌چیز مدت‌هاست فراموش شده و دیگر نه نامی هست، نه چهره‌ای. Где заброшены молитвы и у времени нет чисел جایی که دعاها رها شده‌اند و زمان دیگر عدد و حسابی ندارد. Ты смотрела на обломки своих слов, сгоревших в пыль تو به تکه‌های شکسته‌ی حرف‌هایت نگاه می‌کردی؛ حرف‌هایی که سوخته و تبدیل به خاکستر شده بودند. И молчание, как волны, накрывало, словно штиль و سکوت مثل موج‌ها روی تو می‌ریخت؛ مثل آرامشِ سنگینِ قبل از طوفان. Ты не знала, что в разломе можно встретить свет внутри نمی‌دانستی که حتی در شکاف‌ها و شکستگی‌ها می‌شود نور درون را پیدا کرد. Что не крик, а шёпот в доме зажигает фонари نمی‌دانستی که نه فریاد، بلکه یک نجوا در خانه چراغ‌ها را روشن می‌کند. Что дрожит не страх, а сила, не спасение — прыжок آنچه می‌لرزد ترس نیست، قدرت است؛ و راه نجات نیست، بلکه یک جهش است. И когда вся плоть застыла, ты вернула свой виток و وقتی تمام وجودت یخ زده بود، دوباره مسیر خودت را پیدا کردی. Я стояла на границе между тьмой и тишиной من در مرز میان تاریکی و سکوت ایستاده بودم. Всё, что было, растворилось в беспредельности одной هرچه بود، در بی‌نهایتِ مطلق حل شد. И над пропастью дыханья я смотрела в глубину و بالای پرتگاه نفس، به عمق نگاه می‌کردم. Там, где смерть — не наказанье, а весна простит вину آنجا که مرگ مجازات نیست، بلکه بهاری است که گناه را می‌بخشد. ⸻ Я была рекой, что пела без берега, без дна من رودخانه‌ای بودم که بدون ساحل و بدون انتها آواز می‌خواند. Я была и исчезала, я одна. И не одна من بودم و محو می‌شدم؛ تنها بودم و در عین حال تنها نبودم. И сквозь вечность, сквозь молчанье я узнала всё одно و از میان ابدیت، از میان سکوت، یک حقیقت را فهمیدم: Мы — дыханье мирозданья, разделённое давно ما نفسِ جهان هستیم؛ نفسی که مدت‌ها پیش از هم جدا شده است. И когда огонь угаснет, и растает плоть земна و وقتی آتش خاموش شود و جسم زمینی از بین برود، Я вернусь в тот свет прекрасный, где душа и есть весна من به همان نور زیبایی بازمی‌گردم؛ جایی که روح، خودش بهار است.