آموزش کاربردی تکنیکال

تفاهم‌نامه را امضا کردیم، حالا برویم سراغ کارمان به نظرم عجیب‌ترین اتفاق این روزها، حاشیه‌سازیِ بی‌پایان پیرامون تفاهم‌نامه با آمریکا است. متنی که ترامپ در یک جلسه‌ی حاشیه‌ای با مکرون و وسطِ برنامه‌های دیگرش امضا کرد، اینجا تبدیل به مسئله‌ی اولِ کشور شده. متن تفاهم‌نامه به نظرم تا حدی به نفع ماست، بندهایی از آن اجرا نمی‌شود و نخواهد شد احتمالا. اما اصلِ قضیه این است که ما ایرانی‌ها تقریبا همیشه اینطور بوده‌ایم؛ یک قدم به مذاکره می‌گذاریم، صد قدم عقب‌تر و جلوترش را تحلیل می‌کنیم. اگر به جای پزشکیان بودم، در هنگام رد شدن از سالن یا حتی در مسیر دستشویی، یک امضای کوچک می‌زدم و می‌رفتم سراغ کارهای مهم‌تر. این تفاهم‌نامه آنقدرها که فکر می‌کنیم بزرگ نیست. بزرگ‌نمایی‌اش فقط وقت و انرژی می‌گیرد. داخل کشور، نه در واشنگتن و نه در وین، سرنوشتِ ما رقم می‌خورد. اصلاحات ساختاری، نجات اقتصاد از چنگِ نقدینگیِ افسارگسیخته، مدیریتِ کسری بودجه و باز کردنِ گره‌هایِ تولید، همان کارهایِ زمینیِ سختی است که هیچ‌کس حوصله‌اش را ندارد، ولی تنها راهِ پیشرفت است. بیایید برویم سراغِ همان چیزهایی که واقعاً کشور را عوض می‌کند؛ قبل از اینکه دیر شود. ارادتمند، فلفلانی @PeperoniAnalysis