مصدع اوقات

کاش نصف خوشمزه بودنت شخصیت داشتی.

سلام دوستان عصر بخیر کیرم تو سردار آزمون

جرمی آلن وایت نسخه خوشمزه اون پسره تو انیمیشن راتاتویی‌ئه.

من اطمینان دارم حتی اگه پلانکتون رقیب آقای خرچنگ که رستورانش هیچ مشتری‌ای نداشت هم این مملکت رو اداره میکرد حداقل گاهی شانسی، چندتا از تصمیماتش درست در میومدن. جدی جدی داریم تو برره زندگی میکنیم.

اینکه این همه استاد خوب رو اخراج کردن و دارن زیر نظر شورای عالی انقلاب فرهنگی از خودشون «استاد» استخدام میکنن عجیب عصبیم میکنه. ضربه‌ی نهایی مادرجنده‌های بیسواد به نهادهای علمی کشور. دیگه واقعا هیچی نمونده. واقعا نمیتونم.

روحیه تهرانی عالیه و ژنش باید در جهان تکثیر بشه برای واقعی. وسط ترافیک سنگین قلیان چاق می‌کنه و با آهنگ ساسی می‌رقصه انگار نه انگار که مثل خر تو گل گیر کرده و داره دهنش گاییده می‌شه. بنده شک ندارم که حتی اگر بمب اتم هم بزنن آخرین تهرانی باقی مانده سوسک کباب می‌کنه و با شلوارک روی زباله‌های هسته‌ای می‌رقصه.

می‌دونی چی از گیر کردن در آزادراه بسته با ماشین‌های خاموش ترسناک‌تره؟ گیر کردن در آزادراه بسته با ماشین‌های خاموش در اتوبوسی پر از زن زوله‌های کسمغز غرغرو.

اگر امشب از این ترمینال زنده خارج بشم و روزی به منزل برسم حداقل تا ۶ ماه نمی‌خوام کلمه "مهران" رو بشنوم. بسه خوارکسده‌های ترمینالی، بسه. تمومش کنید. اگر هر ۳ ثانیه فریاد نزنید مهران هم این مسلمانان کسمغز کیری ماشین‌هاتون رو براتون پر می‌کنن. دست از سر مغز بیچاره من بر دارید مادرقحبه‌ها. VAAAAAAAAAAAAY.

کاش ساکن صحرای ربع الخالی بودم اما شمالی نبودم. بابا مادرقحبه‌ها من دارم از خستگی م-ی-م-ی-ر-م می‌خوام چهار ساعت دیگه خونمون باشم یعنی چی که ترافیک سنگین جاده چالوس؟🤡😭🤡🤡😭🤡😭🤡😭🤡

من خوشبختی رو پیدا کردم. اون لحظاتی که تازه از یه خواب بعد از ظهر بیدار شدم و یادم نمیاد چی‌‌ام و کی‌ام و برای لحظاتی مغزم پاک پاکه، اون لحظات واقعا خوشبختم

وای پسر. مترو چقدر با فیریک "کسی/ چیزی نخوره تو دماغم" وحشتناکه. هر لحظه حس می‌کنم الانه که با ملت دست به یقه بشم و بگم از من نیم متر فاصله بگیر خوارکسده؛ یا پنیک اتک بهم دست بده و فریاد بزنم کمک منو از اینجا ببرید بیرون من مامانم رو می‌خوام.

هر چقدر هم خودت رو به اون راه بزنی بازم حتی مقدار نه چندان زیادی اضافه وزن باعث سختی و ناراحتی واضح جسمی و روحیه. بعد من واقعا نمی‌فهمم بعضی از این بلاگرها و مدل‌های ۲۰۰ کیلویی چجوری انقدر اصرار در تبلیغ و نرمالایز کردن چاقی دارن. باشه اصلا بادی شیمینگ بد و مسخره کردن افراد بخاطر ظاهرشون هزاران هزار بار بدتر و کسشرتر. اما مادرخراب تو درست حسابی راه نمی‌تونی بری، نفس نمی‌تونی بکشی، صد و پنجاه جور درد و مرض هم که داری؛ بعد نظر دادن درباره علت اینهمه بدبختیت هم می‌شه "چاق هراسی"؟ بله خوار‌کسده من چاق هراس هستم. چون چاقی واقعا هراس هم داره. همونطوری که مرض قند و سکته و سرطان و هزار جور بیماری دیگه هم ترس دارن. منتها مشکل اینجاست که شما فقط می‌خواین از سوراخ کس و کون و جفت گیری به همه چیز نگاه کنین. باشه تو اصلا خیلی زیبا و دلربا👏👏، اما چیزی از اینکه داری درد و مرض رو تبلیغ می‌کنی کم نمی‌کنه.

دست می‌خوام. دست بزرگ. دست سنگین. دست مردانه. دست خوشمزه. اصلا امید از زبان من صحبت کرده وقتی خونده "امشب می‌خوام مست بشم، عاشق یک دست بشم".😩

نمی‌دونم چرا، ولی به شخصه برای من ویلنی جالب و جذابه که کم حرف، تو دار، مرموز و یا حتی کلا سایلنت باشه. چون هر چقدر هم که جالب، با سیاست و شرورانه صحبت کنی اون خباثتی عمیق‌تر و واقعی‌تره که در سکوت و صرفا با عمل اتفاق بیفته؛ و در ضمن، در اکثر اوقات وقتی زیاد گوه بخوری بیشتر از خبیث، گنده گوز بنظر میای.

زندگیم از کس مادر حسن ریوندی هم خنده‌دارتره فقط مشکلش اینجاست که اصلا ژانرش کمدی نیست

یه گوشه نشستم و یهو ویدیوی امباپه تو مغزم پلی میشه که داره هم‌تیمی‌هاش رو جوری معرفی میکنه که انگار دوستای مهدکودکشن و بعد میرسه به اشرف حکیمی و میگه اشغف غکیمی. خسته‌م کغدی لاک‌پشت ولم‌ کن.

عکس جدید دکتر افشار و خانم شیرزاد😍 چقدر پیر شدن💔

«شاید کسی آن قدر که نیاز به درک شدن دارد، میل به دوست داشته شدن، نداشته باشد» - جورج اورول _آدورنو_ ✅️@uttweet