مصدع اوقات

کاش لااقل فرمانده هموسو رو به عنوان لایف‌کوچ در زندگیم داشتم. یکم تو کوه و‌ دشت و دمن تمرین هنرهای رزمی میکردیم، هرچندوقت یه نصیحت حکیمانه تحویلم میداد، در نهایت هم میومدن میکشتنش و من هم برای انتقام و آرامش روح استاد عزیزم دست از تلاش برای رسیدن به اهدافم برنمیداشتم. دیگه حداقل‌ترین کاری که از دستم برمیومد برای شادی روح استاد، تاسیس یه کشور جدید بود. تازه حداقل‌.

اصلا متوجه این کاری که دارم با زندگیم میکنم نمیشم. یعنی هر موجود زنده و مرده‌ای رو بذارید جلوی من ممکنه بگم درکش میکنم و میفهمم اما تنها موجود زنده‌ی روی زمین که اصلا درکش نمیکنم و نمیفهمم داره چه غلطی میکنه خودم هستم. عجب گرفتاری شدیم. کاش حداقل دهه شصتی بودم این وسط و بابت این نفهمیدن دهه‌هشتادی‌ها رو اذیت می‌کردم

بیست ثانیه‌ی اولش به کنار، اینکه هر کدوم مطابق با طرز حرف زدنشون تو آهنگ دارن رفتار میکنن و لباس میپوشن خیلی عالیه. مثلا من تا قبل دیدن ویدیوش تو ذهنم نبود که این دوتا قراره کاراکترهای کاملا متفاوتی از هم داشته باشن.

درود دوستان. خدمتتون رسیدم با شاهکار قرن. یکی از بهترین (مسخره‌ترین) آهنگ‌های دهه‌ی طلایی هشتاد و گیلتی‌پلژر مورد علاقه‌م. از اولش که دختر پیک‌میه اونجوری میخنده، تا اون وسطاش که آرمین 2afm با عصبانیت و طلبکاری شروع میکنه به خوندن؛ یا حتی اونجاش که رضایا با اکت لاتی و مشتی بودن میگه «بیبی خاک زیر پاتم». کسشرهای 2afm هم بی‌نظیره:«ببین دوستات هم به خاطرم پیچ میدن همو/ ولی بخاطرت من اونا رو پیچ میدم نرو/ حتی شده به سوالات بدم بیست‌بار جواب/ محاله به غریبه بدم «میس‌کال» جواب😉» موزیک‌ویدیوش رو دیدید؟ اون خودش یه شاهکار جداگونه‌‌ست. تک‌تک جزییاتش بی‌نظیره. خلاصه که کراوات واقعا. یکی از بهترین اختراعات بشریت. تمیز. مرتب. متمدن. گوریل رو تبدیل به آدمیزاد میکنه. ببینید چقدر حائز اهمیته که این دوتا هم فهمیدن و براش آهنگ خوندن.

من نمیدونم آدما چرا انقدر مصرانه در تلاش هستن تا ثابت کنن لیاقت خوبی‌هایی که بهشون کردی رو ندارن. هیچ عجله‌ای نیست واقعا عزیزم، دو دقیقه همه‌چیز رو خراب نکن شاید خودم خواستم خر شم

دیس‌لایک میس‌لایک ندید میگم اژدهای دنریس بخوردتون ها

دیگه مثل گیم‌ آو ترونز نمیاد.

به هر حال من که به کیرم هم نیست و هر محتوایی که دلم بخواد در هر اپی به اشتراک میذارم چون اصلا توانایی هندل کردن ادا و تظاهر رو ندارم. اگه کوچکترین توانایی در الکی ادا درآوردن و تظاهر یا حتی الکی نایس بودن داشتم الان انسان موفق‌تری بودم. ولی خیلی ناراحتم که نمیتونم اینجوری باشم. خیلی سخته. انگار هیچ‌چیزی برای محافظت از خودم در برابر جهانیان ندارم و مغزم کاملا لخت با بقیه آدم‌ها مواجه میشه.

چرا انقدر سخت شده همه‌چیز؟

توییتر هم دیگه تبدیل به اینستاگرامِ ده دوازده سال پیش شده که آدم‌ها میومدن صرفا لحظه‌های جالبشون رو به اشتراک میذاشتن. بعد خود اینستاگرام‌ تبدیل به پینترست شده و هر محتوایی قبل انتشار باید یه استتیکِ معیار و حداقلی داشته باشه. خیلی عجیبه.

آدم مغزش خالی باشه قلبش نه

خیلی خندیدم به این::))))))